Για τα χάλια της Νέας Δημοκρατίας_

Μέχρι το 2007 οι εκλογές κρίνονταν στις μετακινήσεις των ψηφοφόρων ανάμεσα στα κόμματα. Το 2009 οι εκλογές κρίθηκαν από την αποστασιοποίηση των ψηφοφόρων από τα κόμματα –και κυρίως από το κόμμα της ΝΔ. Οι επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα παιχτούν στο ίδιο τερέν –εκτός πια κι αν συμβεί κάποιο μεγάλο θαύμα, αν αρχίσει, να πούμε, να βρέχει λεφτά.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει εκείνος που θα χάσει λιγότερους.

Με αυτό το δεδομένο, πριν από ένα χρόνο ο Αντώνης Σαμαράς φαινόταν να έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα:

Παλιά καραβάνα της πολιτικής, αλλά νεοεκλεγείς αρχηγός σε ένα κόμμα αμέσως μετά την μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του. Υιοθέτησε εξαρχής μια «φιλολαϊκή» πλατφόρμα έναντι σε μια Κυβέρνηση που παρέδωσε την χώρα στην Τρόικα. Εσωκομματική αντιπολίτευση δεν είχε να αντιμετωπίσει, πέραν από πληγωμένους εγωισμούς ανυπόληπτων εν πολλοίς καπεταναίων. Ετοιμόλογος, αθλητικός, ανθρώπινος –όπως και να τον μετρούσες, το μέλλον ήταν με το μέρος του.

Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά την εκλογή του στην προεδρία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ένα χρόνο μετά την υπογραφή του Μνημονίου και ενώ ομολογείται πανταχόθεν η αποτυχία του, δέκα μήνες μετά από το Συνέδριο, η Κυβέρνηση χάνει ψηφοφόρους και η Νέα Δημοκρατία_ όχι μόνο δεν κερδίζει, αλλά συνεχίζει κι αυτή να συρρικνώνεται.

Πόσοι άραγε στοιχηματίζουν ότι στις επόμενες εκλογές το κόμμα του θα πάρει μεγαλύτερο αριθμό ψήφων απ’ ό,τι στις προηγούμενες; Πόσοι πιστεύουν ότι θα είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός; Και, χειρότερα, πόσοι ελπίζουν ότι η ζωή τους θα βελτιωθεί μετά από μια πιθανή νίκη του;

Τα πεπραγμένα της υπό Α. Σαμαρά ΝΔ_ θα πρέπει να διδάσκονται σε σεμινάρια Λανθασμένης Πολιτικής Στρατηγικής, αλλά ένα ιστολόγιο δεν αποτελεί τον κατάλληλο χώρο για αναδρομές. Έτσι με δυο λόγια θα προσπαθήσω να συνοψίσω γιατί κατά την γνώμη μου δεν τραβάει η Αναγεννημένη Νέα Δημοκρατία_ του κ. Σαμαρά:

1.       Απουσία Φρέσκων Ιδεών. Ο κ. Σαμαράς είχε υποσχεθεί πιο καθαρό ιδεολογικό λόγο. Οι φίλοι τον χειροκρότησαν και οι αντίπαλοι αντέδρασαν έντονα σε αυτό, που δείχνει το ενδιαφέρον και την ανάγκη όλων των πλευρών για έναν διάλογο με πιο σαφείς και συγκεκριμένους όρους. Τελικά η υπόσχεση αυτή περιορίστηκε σε μια καταδίκη της ρητορικής του Μεσαίου Χώρου –θα μιλήσουμε πιο κάτω γι’ αυτό. Το κενό επιχειρήθηκε να καλυφθεί με τερτίπια όπως εκείνο της αλλαγής σήματος ή της πανηγυρικής μετακόμισης των γραφείων –πολιτική πενία, τέχνας επικοινωνιακάς κατεργάζεται. Το χειρότερο είναι ότι η ιδεολογική ταυτότητα της ΝΔ_ θόλωσε περισσότερο το τελευταίο διάστημα. Μην πάτε μακριά: Από το κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό, φιλοδυτικό κόμμα, η σημερινή Νέα Δημοκρατία_ στεγάζει τους περισσότερους ευρωσκεπτικιστές μετά ίσως το ΚΚΕ.

2.       Απουσία Εναλλακτικής Πρότασης Εξουσίας. Ας είμαστε δίκαιοι εδώ: Υπογράφοντας το Μνημόνιο ο κύριος ΓΑΠ και η Κυβέρνησή του παρέδωσαν στην Τρόικα τον σχεδιασμό της πολιτικής για τα επόμενα 15-20 χρόνια τουλάχιστον. Που σημαίνει ότι εκλογές θα γίνονται, εμείς θα διαφωνούμε μεταξύ μας και θα ψηφίζουμε, τα κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, οι αποφάσεις όμως θα υπαγορεύονται σταθερά από την Τρόικα. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις είναι πολύ δύσκολο να διατυπωθεί διαφορετική πρόταση εξουσίας που να είναι και ρεαλιστική ταυτόχρονα. Αυτό όμως δεν αναιρεί την αντίφαση, από τη μια να ασκείται κριτική με σκληρότατους όρους στην Κυβέρνηση κι από την άλλη να διαφωνείς απλώς και μόνο με το μείγμα και όχι με την ουσία της πολιτικής.
Στην πραγματικότητα, ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να κάνει αξιόπιστη αντιπολίτευση μόνο αν πατούσε γερά κι έγκαιρα στην προεκλογική πλατφόρμα του προκατόχου του. Η μόνη πιθανότητα να αποφεύγαμε το ΔΝΤ ήταν να λαμβάνονταν τα μέτρα εκείνα την επομένη των εκλογών. Αλλά η αγωνία του κ. Σαμαρά να διαφοροποιηθεί από το παρελθόν του κόμματος που ηγείται –από τα πεπραγμένα της κυβέρνησης που υπηρέτησε!– ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ουσιαστικά υποθήκευσε την αξιοπιστία του ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

3.       Απωθητικός Πολιτικός Λόγος. Στην αρχή μου φαινόταν αστείες κάποιες ποιητικές εξάρσεις στις ομιλίες του κ. Σαμαρά. Μετά όμως πάγωσα. Γιατί μετά εμφανίστηκε ο πολιτικός λόγος της Νέας Νέας Δημοκρατίας_, ο πολιτικός λόγος του κ. Φαήλου Κρανιδιώτη.
Είμαι από κείνους που πιστεύουν ότι ο Μεσαίος Χώρος δεν αποτελούσε, φυσικά, ποτέ ιδεολογία. Ο Μεσαίος Χώρος προσδιορίζει ανθρώπους που καταρχήν δεν έχουν ή δεν θέλουν να έχουν δεσμούς με την Δεξιά, το Κέντρο και την Αριστερά, όπως αυτοί οι χώροι εκφράστηκαν ιστορικά στην Ελλάδα. Είναι γενικά άνθρωποι ανήσυχοι, θιασώτες των ανοιχτών κοινωνιών και των ατομικών δικαιωμάτων, που εμπνέονται από τα ιδανικά και τις προοπτικές της Δημοκρατίας Δυτικού τύπου. Και ρητορική του Μεσαίου Χώρου είναι ένας τρόπος για να συνομιλήσει κανείς με αυτό το δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας.
Τα παραπάνω σημαίνουν ότι ακόμα κι αν την καταδικάσεις, ακόμα κι αν την αφαιρέσεις από το πολιτικό σου οπλοστάσιο, το κομμάτι εκείνο των ψηφοφόρων που άκουγαν την ρητορική του Μεσαίου χώρου και πείθονταν από αυτή, δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Πολύ δε περισσότερο όταν αντικαθίσταται με έναν λόγο κι έναν τρόπο σκέψης που παραπέμπει σε κοινωνίες του 19ου αιώνα, αν όχι παλιότερες:
Όσοι διαβάσατε άρθρα του κ. Φ. Κρανιδιώτη θα σας έκανε εντύπωση ασφαλώς ότι συχνά-πυκνά χρησιμοποιεί την προσφώνηση «αδέλφια» κι όχι «συμπολίτες», «φίλοι» ή κάτι παρόμοιο. Τα τελευταία απευθύνονται στο σύγχρονο, εξατομικευμένο άνθρωπο, τον οποίο προφανώς ο κ. Φ. Κρανιδιώτης εχθρεύεται. Εκείνος συνομιλεί μόνο με τα «αδέλφια» του, με μέλη της ίδιας οικογένειας, της ίδιας φατρίας. Ο κ. Φαήλος Κρανιδιώτης και η Αναγεννημένη Νέα Δημοκρατία_, στον βαθμό που την εκφράζει και εκφράζεται μέσα από αυτά τα άρθρα, απευθύνονται στη φάρα τους και πολεμούν τους εκτός.
Ξέρω ότι η κριτική αυτή με κατατάσσει αυτόματα στους ντιντήδες.
Κι επειδή εγώ πίσω από το δάχτυλό μου δεν κρύβομαι, λέω:
Ντιντήδες ονομάζανε υποτιμητικά πριν από 50-60 χρόνια τους ομοφυλόφιλους. Ο κ. Φαήλος, λοιπόν, ανακαλεί αυτόν τον παλαιό και ξεχασμένο όρο για να στιγματίσει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Που προϋποθέτει ότι θεωρεί κι αυτούς αξιωματικά τους ομοφυλόφιλους ως γελοίους και κατώτερους.
Κι αναρωτιέμαι:
Ποιος κάνει ζημιά στη ΝΝΔ_, ποιος υποσκάπτει το κύρος και την εμβέλεια του πολιτικού της λόγου, ο κ. Χατζηγάκης, που οι Σαμαροφύλακες ζητούσαν την διαγραφή του επειδή δήλωσε πιστός του Μεσαίου Χώρου ή ο κ. Φαήλος και η αντιντιντηδική του μαχητικότης.

4.       Πολυδιάσπαση, Αποσυσπείρωση.Ο κ. Σαμαράς κατάφερε α) να δώσει ζωτικό χώρο στον κ. Καρατζαφέρη, β) να εξωθήσει την κ. Μπακογιάννη εκτός ΝΔ_ και γ) να συνεχίζει να λειτουργεί διασπαστικά στο κόμμα που του περίσσεψε –δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι ο μόνος ίσως χώρος που συνεχίζει να επικαλείται το Βατοπαίδι για να στιγματίσει πολιτικούς αντιπάλους είναι το Antinews. Κάπως έτσι φτάσαμε στην γελοιότητα να θεωρείται υπονομευτής όποιος κάνει λόγο για ευρύτερη συσπείρωση ή για μεγάλη Κεντροδεξιά.

Παρόλα αυτά κάποιοι φίλοι επιμένουν να λένε ότι η ΝΔ_ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές κι ότι ο Σαμαράς θα είναι ο επόμενος Πρωθυπουργός. Είναι αλήθεια ότι έχουν δύο σοβαρά επιχειρήματα: 1. Την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ από την σημερινή Κυβέρνηση και 2. Το γεγονός ότι ακόμα και ο κύριος Γ. Α. Παπανδρέου εξελέγη Πρωθυπουργός.

Τι να πω; Ίσως να είναι έτσι. Ίσως, παρά τα όσα ανέφερα πιο πάνω, το μέλλον να συνεχίζει να είναι με τον κ. Σαμαρά.

Αλλά κάποια στιγμή δεν πρέπει η σκέψη και η αγωνία μας να μην σταματάει το βράδυ των εκλογών, αλλά να πάει και στην επόμενη μέρα; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να σκεφτούμε τι θα γίνει με μας;

17 thoughts on “Για τα χάλια της Νέας Δημοκρατίας_

  1. Panos 22/03/2011 στο 2:18 πμ Reply

    Φώτη,
    θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου. Ο λαϊκισμός του Σαμαρά και του περιβάλλοντος του θυμίζει έντονα το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι αντιδράσεις για τις συγχωνεύσεις σχολείων, το θέμα της δημόσιας περιουσίας και η αντιευρωπαϊκή ρητορική που εν γένει χαρακτηρίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το πρόβλημα της ΝΔ είναι εκτός από επικοινωνιακό και βαθύτατα ιδεολογικό. Κάθε συζήτηση για την ιδεολογική ταυτότητα της ΝΔ τελείωνε πριν καλά καλά αρχίσει. Επιπλέον η παράταξη αυτή δεν παράγει πολλά χρόνια τώρα με ελάχιστες εξαιρέσεις «φρέσκα» πρόσωπα. Αποτελεί όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει ο Λούλης νομίζω φθαρμένο προιόν. Η έλευση του Καραμανλή δημιούργησε μια προσωποπαγή δυναμική η οποία σε συνδυασμό με τη διακυβέρνηση της χώρας από το «σύστημα» Σημίτη έφερε τη ΝΔ στην εξουσία. Η δίψα για εξουσία και ο παραταξιακός πατριωτισμός μετέτρεψαν τάχιστα τη ΝΔ σε ένα μπλέ ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα οι ψηφοφόροι γρήγορα να στραφούν με τη βοήθεια των περισσότερων ΜΜΕ στο αυθεντικό προϊόν, το οποίο διαθέτει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα: να πουλάει ελπίδα χρησιμοποιώντας κάθε μέσο. Από την άλλη η εκλογή Σαμαρά από τη γαλάζια βάση μας διαφώτισε για τη σύσταση της. Η ΝΔ αποτελείται κατα 70% από δεξιούς παλαιάς κοπής, πολλοί εκ των οποίων επιθυμούν την επιστροφή στις «διαχρονικές» πατριωτικές αξίες». Οι κεντροδεξιοί, οι θιασώτες του μεσαίου χώρου ή του κοινωνικού κέντρου αν θέλεις αποτελούν στην καλύτερη περίπτωση ένα 30% το οποίο είτε θα παραμείνει εγκλωβισμένο στις επιλογές του Φαήλου και του δικτύου του, της πάλαι ποτέ παρέας της πολτικής άνοιξης και της λαϊκής δεξιάς τύπου Κατερίνας Παπακώστα, είτε θα απέχει από τις εκλογές και κάθε σχετική συζήτηση. Το μέλλον της ΝΔ ελάχιστη σημασία έχει για την πορεία της χώρας η οποία δε θέλω καθόλου να σκέφτομαι ότι θα κριθεί από την επιλογή μεταξύ Παπανδρεόυ και Σαμαρα. Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα. Εκτός αν ο κανένας προφέρει μια εναλλακτική πρόταση.

    • fvasileiou 22/03/2011 στο 2:36 πμ Reply

      Αφού συμφωνούμε στα πολλά και στα βασικά, ας διαφωνήσω μαζί σου σε μια λεπτομέρεια, για να αλατίσουμε την κουβέντα:
      Αυτό που απουσιάζει παντελώς, μα παντελώς από τη Νέα Δημοκρατία -και υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό και κοινωνική και ιδεολογική και ιστορική και ψυχολογική, αλλά δεν είναι της ώρας- είναι ο παραταξιακός πατριωτισμός. Η ΝΔ ποτέ δεν υπήρξε συντεταγμένο κόμμα, όπως το Πασόκ, λόγου χάριν, που περνάει εσωκομματικές διαμάχες, αλλά παραμένει συντεταγμένο κόμμα. Η ΝΔ είναι μια συνομοσπονδία, πότε πιο χαλαρή και πότε πιο σφιχτή, κομματαρχών και καπεταναίων που νοιάζονται μόνο για το βιλαέτι τους, όπως κι αν το εννοούν αυτό -το είδαμε πολύ καθαρά και στις εκλογές του ’09.

      Από κει και πέρα, δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ και με το 70% που λες. Οι πιο απογοητευμένοι και αποστασιοποιημένοι από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία_ είναι όσοι ψήφισαν τον κ. Σαμαρά για αρχηγό του κόμματος -τουλάχιστον αυτό συνάγω από συζητήσεις με φίλους και γνωστούς. Νομίζω ότι υπάρχει ένα 5-10% που από ένα παιχνίδι της συγκυρίας κάνει κουμάντο σήμερα και οι υπόλοιποι σιωπούμε, γιατί, στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν μας πέφτει και λόγος.

  2. hfaistiwnas 22/03/2011 στο 7:11 πμ Reply

    Δεν παρακολουθώ καθόλου τιβί και εξελίξεις, ό,τι μαθαίνω από τους γύρω μου.. με την πολιτική δε.. τίποτα.. με τους βλάκες όλους..

  3. hfaistiwnas 22/03/2011 στο 7:15 πμ Reply

    Δεν παρακολουθώ καθόλου τιβί και εξελίξεις, ό,τι μαθαίνω από τους γύρω μου.. με την πολιτική δε.. τίποτα.. με τους βλάκες όλους..
    Καλημέρα!!!!

    • fvasileiou 22/03/2011 στο 12:07 μμ Reply

      Καλημέρα!
      Τηλεόραση κι εγώ δεν παρακολουθώ -κι όχι μόνο για αντικειμενικούς λόγους. Αλλά ξεφυλλίζω κάθε πρωί τις διαδικτυακές εκδόσεις των εφημερίδων και ρίχνω μια ματιά στα ενημερωτικά site. Είναι αρκετό, πίστεψέ με…

  4. γρηγόρης στ. 22/03/2011 στο 9:08 πμ Reply

    Δεν ξέρω, αν διάβασες και αυτό: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_20/03/2011_436394

    • fvasileiou 22/03/2011 στο 12:08 μμ Reply

      Όχι, δεν το είχα διαβάσει κι ευχαριστώ για την παραπομπή. Περιττό να σημειώσω ότι η οπτική μου συγκλίνει με του Δοξιάδη.

  5. apgeorge 22/03/2011 στο 9:21 πμ Reply

    Ο κοσμος της ΝΔ, ομως δεν ξεχναει οτι ο Σαμαρας ηταν αυτος που ανεστησε το ’93 το ΠΑΣΟΚ και ο Αβραμοπουλος εκανε οτι περνουσε απο το χερι του το ’00 να κερδισει το ΠΑΣΟΚ…
    Πως τωρα ζητανε την ψηφο του νεοδημοκρατη? αφου πανω απ ‘ολα το τομαρι τους…
    Φωτη θα ηταν ενδιαφερων να κανεις ενα αφιερωμα στις ενδοκυβερνητικες μαχαιριες στις περιοδους των κυβερνησεων της ΝΔ

    • fvasileiou 22/03/2011 στο 12:11 μμ Reply

      Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι του «κόσμου» είτε της ΝΔ, είτε του Πασόκ, είτε της Αριστεράς, που μια χαρά ξεχνάει.
      Πιστεύω πως τελικά το μόνο λάθος στην διαβόητη ρήση Μητσοτάκη περί λήθης ήταν ο χρονικός ορίζοντας: Τα δέκα χρόνια είναι πολλά, πάρα, πάρα πολλά.

  6. apos 22/03/2011 στο 9:41 πμ Reply

    Φώτη, δύσκολα θα διαφωνήσω μαζί σου, ακόμα και αν δεν είμαι ψηφοφόρος της ΝΔ.
    Ξέρεις ότι την αποκαλώ Νέα Αριστερά, με χιούμορ αλλα και με ουσία. Διότι αυτό τείνει να γίνει. Μόνο που η (όποια) Αριστερά έχει ταβάνι στο ποσοστό. Τουλάχιστον στην Ελλάδα με τον τρόπο που πορεύεται.
    Ένα τέτοιο ταβάνι έχει βάλει και ο Σαμαράς στο κόμμα του. Γιατί, τηρουμένων των αναλογιών, το ταβάνι του 5-6% για την (όποια) Αριστερά, είναι το αντίστοιχο 30%-35% για ένα κόμμα εξουσίας. Που πρεσβεύει πχ τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», αλλά δεν τολμά ούτε την απελευθέρωση των φαρμακείων να στηρίξει!
    Την ίδια ώρα, όπως πολύ σωστά λες, ο ΛΑΟΣ κερδίζει πόντους. Εκμεταλλευόμενος και τη γενικότερη συγκυρία. Διότι, δυστυχώς, οι επόμενες εκλογές (στις οποίες, ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ δεν θα βρέξει λεφτά), δεν θα κριθούν μόνο στην οικονομία, αλλά και σε άλλα ζητήματα που τώρα απασχολούν και εμάς. Όπως το μεταναστευτικό. Μην κλείνουμε τα μάτια μας και μην οχυρωνόμαστε πίσω από συνθήματα: ας δούμε τι γίνεται σε χώρες όπως η Γαλλία (Μαρίν Λεπέν), η Σουηδία (σχεδόν συγκυβερνά η ακροδεξιά), την Ολλανδία (παρομοίως), την Ιταλία…

    • fvasileiou 22/03/2011 στο 12:19 μμ Reply

      Νομίζω ότι το πραγματικό ταβάνι, όχι μόνο της ΝΔ_ ή της Αριστεράς, αλλά γενικά του πολιτικού συστήματος έχει πέσει στα κεφάλια τους. Το μόνο που τους διασώζει είναι ότι δεν μετράνε η αποχή, τα άκυρα και τα λευκά. Έτσι ο ίδιος αριθμός ψήφων που έδωσε το ’04 στον ΓΑΠ το επαίσχυντο 38%, το 2009 ως διά μαγείας κατέστη ένα ενδοξότατο 44%.
      Νομίζω ότι αυτή είναι και η βασική στρατηγική του Σαμαρά, η οποία δεν του βγαίνει γιατί το κόμμα του συνεχίζει να φυλλορροεί.

      Νομίζω ότι το βασικό χαρακτηριστικό του ΛΑΟΣ και του αρχηγού του δεν είναι η ακραία Δεξιά, αλλά ο ακραίος λαϊκισμός. Θα προτιμούσα, ρε παιδί μου, να είχα απέναντί μου έναν συνεπή ακροδεξιό, όπως υπάρχει στη Γαλλία ή την Αυστρία ή αλλού, παρά έναν τύπο που εμπνέεται εξίσου από τον Λεπέν και την 17Ν. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε με τίποτα έτσι.

  7. geokalp 22/03/2011 στο 1:46 μμ Reply

    πάντοτε θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέροντα θέματα που εκτίθονται ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΠΡΙΝ η μάζα έρθει να τα συζητήσει

    ας προσπαθήσω να συνεισφέρω:
    1. η τελευταία εκλογή έδειξε ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική είναι μία (δεν έχω σχέση με ΚΚΕ) ότι κι αν λέγεται, από όποιον κι αν λέγεται
    ενδεχόμενα να είναι παγκόσμιο γνώρισμα πια

    2. νομίζω ότι πάρα πολλοί ακόμα δεν μπορούν να ξεχάσουν με τίποτα πως η ρητορική του Καραμάν έφτασε, στην εφαρμογή της, σε ένα τρομερό ξέσκισμα του κράτους – το «κλέφτες» που νεοδημοκράτες το έλεγαν για άλλους έφτασαν να το λένε στους δικούς τους… πολύ βαρύ…

    3. και σημαντικότερο
    ο Σαμαράς ΔΕΝ έχει πάρει ευλογίες από τους πραγματικούς αφέντες τούτου του οικοπέδου (ΗΠΑ) ώστε να μπορεί να κερδίσει εκλογές – εννοείται πως εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα ..εκπαιδευτούμε από τα ΜΜΕ για να το ..δεχτούμε και να τον αποδεχτούμε

    υ.γ. περίπτωση εισαγωγής νέας ιδεολογικής πλατφόρμας δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβεί εγχωρίως, μόνο clopypaste… αλλά και στο εξωτερικό δύσκολα συναντάς πλεόν… ο Καρατζαφύρερ είναι ο μόνος που έχει εξασφαλισμένο αυξανόμενο ακροατήριο

    • fvasileiou 26/03/2011 στο 1:35 μμ Reply

      Λίγο-πολύ ανέκαθεν επικρατούσαν μία -άντε δύο επί Σοβιετίας- πολιτικές διαχείρισης παγκοσμίως. Τίποτα απ’ όσα έχουν συμβεί στο νεοελληνικό κράτος από ιδρύσεώς του δεν ήταν ανάδελφο, αλλά εντασσόταν στο ευρύτερο πολιτικό, ιδεολογικό, οικονομικό πλαίσιο της εποχής. Απλώς σήμερα, λόγω του ανοίγματος των οριζόντων και της πρόσβασης που έχει ο μέσος πολίτης στην πληροφορία, γίνεται κατανοητό και αισθητό σε όλους.
      Αυτή η πρόσβαση στην πληροφορία που έχουμε, αποδεικνύει ότι ο κ. Σαμαράς, αν μη τι άλλο, συνομιλεί εμπιστευτικά με τους Αμερικανούς -και καλά κάνει ίσως- και μάλιστα είχε αναλάβει να μεταφέρει τα μηνύματά τους στον τότε Πρωθυπουργό. Συνεπώς δεν νομίζω ότι είναι θέμα προσωπικό, θέμα Σαμαρά. Απλώς ο κ. Σαμαράς δεν έχει καταφέρει να διαμορφώσει αξιόπιστη πρόταση εξουσίας τόσο για εμάς, τους απλούς πολίτες, όσο, πιθανόν, και για τους εκτός.

  8. ΗΛΙΑΣ 22/03/2011 στο 7:03 μμ Reply

    Εγώ που θεωρώ τον εαυτό μου φιλελεύθερο αστό ανήκω στους ντιντήδες?
    Πάντως από τον Φαήλο δεν εκφράζομαι. Ούτε και μπορώ να στηχιθώ πίσω από τον Σαμαρά με αρχιστράτηγο τον Φαήλο.

    Ελπίζω σε κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι. Θα δούμε.

    • fvasileiou 26/03/2011 στο 1:36 μμ Reply

      Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία😀

  9. mahler76 22/03/2011 στο 9:19 μμ Reply

    o μονος σταθερά κερδισμένος είναι ο Καρατζαφέρης πάντως και θα το βρούμε μπροστά μας αυτό.

    • fvasileiou 26/03/2011 στο 1:40 μμ Reply

      Κι ο Τσίπρας ήταν κάποτε σταθερά κερδισμένος. Οι δημοσκοπήσεις της Καθημερινής του έδιναν 18% για ένα διάστημα. Που σημαίνει ότι τα πυροτεχνήματα, ιδίως όταν στηρίζονται στον επιφανειακό λαϊκισμό, δεν έχουν βάθος και δεν αποκτούν ρίζες.
      Κι είναι και το άλλο: Ο Καρατζαφέρης δεν περιορίζεται στα θέματα που του αυξάνουν τα ποσοστά (μεταναστευτικό), αλλά μεγαλοπιάνεται, ονειρεύεται πρωθυπουργιλίκι και απλώνει τον τραχανά. Κι αυτό δεν νομίζω ότι θα του βγει σε καλό μακροχρόνια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: