Ζώντας το αδιέξοδο

Ας ξεκινήσω με μια προσωπική εμπειρία:

Κατά την πρόσφατη επίσκεψή μου στην Ελλάδα συνάντησα έναν καλό μου φίλο που είχαμε καιρό να τα πούμε. Αν μου ζητούσατε να σας περιγράψω τον Γιώργο με δυο λόγια, θα σας έλεγα πως είναι το εντελώς αντίθετο από την καρικατούρα Ελλαδίτη ,που έχουν κατασκευάσει τελευταία οι πολιτικοί και οι στρατευμένοι αρθρογράφοι. Δυναμικός, επινοητικός, δραστήριος, εγκατέλειψε καριέρα στην Αγγλία για να αρχίσει μια επιχείρηση –να προσφέρει– στην Ελλάδα.

Αφού, λοιπόν, είπαμε πού βρίσκονται οι ζωές μας, χαλαρωμένοι από το καλό φαγητό και το κρασί, καθίσαμε βαθιά στις καρέκλες μας κι αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια για το μέλλον –τι να κάνουμε, πού να πάμε, τι να δούμε. Κι ο χρόνος κυλούσε όμορφα κι απαλά, ώσπου αίφνης ο Γιώργος αναστέναξε:

«Μόνο να μη μας φάει και μας η μιζέρια…»

Σας τα λέω όλα αυτά γιατί νομίζω ότι περιγράφουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την κατάσταση που βιώνει ο μέσος Ελλαδίτης τον τελευταίο χρόνο.

Τα μέτρα που έλαβε και λαμβάνει η Κυβέρνηση πνίγουν την επιχειρηματικότητα, εκτοξεύουν την ανεργία, καταβαραθρώνουν το επίπεδο διαβίωσης. Διαλύουν εν τέλει τις ίδιες τις δομές και τα θέσμια της κοινωνίας. Και, το χειρότερο, αποδεικνύονται παντελώς αναποτελεσματικά. Ή, για να ακριβολογήσουμε, επιταχύνουν και μεγιστοποιούν την Κρίση, αντί να την θεραπεύσουν. Είναι ενδεικτικό ότι οι φωνές εντός κι εκτός της Ελλάδας που κάνουν λόγο για χρεωκοπία ελεγχόμενη ή μη όχι μόνο δεν έχουν κοπάσει, αλλά πολλαπλασιάζονται. Και ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών ανασκευάζοντας προηγούμενες δηλώσεις του τοποθετεί πλέον το τέλος της Κρίσης στο απώτατο κι απροσδιόριστο μέλλον. Ακόμα και οι συζητήσεις που γίνονται αυτή την εποχή στην Ε.Ε. –οι «μάχες» που δίνει ο κ. Παπανδρέου– στοχεύουν στην σταθεροποίηση της σημερινής κατάστασης κι όχι στην υπέρβασή της.

Η απουσία ρεαλιστικής αντιπρότασης επιτείνει το αίσθημα αδιεξόδου. Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Α. Σαμαράς, κατά καιρούς έχει προτείνει κάποια ενδιαφέροντα επιμέρους μέτρα, αλλά ο ευρύτερος εναλλακτικός σχεδιασμός απουσιάζει από τον πολιτικό του λόγο. Η αντιπαράθεση Κυβέρνησης κι Αντιπολίτευσης στην Ελλάδα εστιάζεται στο μείγμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, δεν αφορά την ουσία και την γενικότερη φιλοσοφία της, η οποία καθορίζεται κι επιβάλλεται από την Τρόικα.

Επιπλέον, τα κόμματα της Αριστεράς έχουν αυτοεγκλωβιστεί σε έναν αδιέξοδο ριζοσπαστισμό, ο οποίος ούτε πείθει, ούτε συγκινεί. Η άνοδος των δημοσκοπικών ποσοστών του κόμματος του κ. Γ. Καρατζαφέρη, ενός πολιτικού ο οποίος έχει διακριθεί για τους επικοινωνιακούς του ελιγμούς και τις ιδεολογικές ακροβασίες, δεν είναι παρά ακόμα ένα σύμπτωμα της αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος, όπως διαμορφώθηκε από την Μεταπολίτευση και μετά.

Για να είμαστε δίκαιοι, είναι πολύ δύσκολο να διατυπωθεί πειστική κυβερνητική αντιπρόταση, καθώς η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση Γ. Α. Παπανδρέου –το διαβόητο Μνημόνιο– δεσμεύει όχι μόνο τη νυν, αλλά και κάθε επόμενη Κυβέρνηση σε βάθος πολλών ετών. Με άλλα λόγια, αν δεν βρεθεί κάποια λύση, τα επόμενα πολλά χρόνια στην Ελλάδα οι πολιτικοί θα ρητορεύουν και θα τσακώνονται στα μπαλκόνια και τα τηλεπαράθυρα για το «μείγμα της πολιτικής», εκλογές θα γίνονται, τα κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, αλλά η ασκούμενη πολιτική θα παραμένει η ίδια, εκείνη που κάθε φορά θα υπαγορεύει η Τρόικα.

Τελικά, η κατανόηση του αδιεξόδου μπορεί να δημιουργεί απελπισία στον λαό, αλλά είναι και η μόνη αχτίδα αισιοδοξίας αυτή την στιγμή. Όπως και να το κάνουμε, η Δημοκρατία για να λειτουργήσει χρειάζεται ενήμερους και συνειδητοποιημένους πολίτες. Αυτοί οι ενημερωμένοι πολίτες, όπως θα ήταν και αναμενόμενο, αποστασιοποιούνται από τους υφιστάμενους πολιτικούς σχηματισμούς. Θετικό όμως είναι ότι δεν παραμένουν σε μια παθητική άρνηση, αλλά αναζητούν τρόπους παρέμβασης στα κοινά και έκφρασης της δυσφορίας και της απελπισίας τους. Το κίνημα «Δεν πληρώνω», πολίτες δηλαδή που αρνούνται να καταβάλουν το αντίτιμο των διοδίων και των εισιτηρίων των ΜΜΜ μετά την τελευταία δραματική τους αύξηση, καταφέρνει να συσπειρώσει χιλιάδες πολίτες από διαφορετικές αφετηρίες και προορισμούς. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που το πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο της Ελλάδας θορυβήθηκε τόσο πολύ κι επιχειρεί με κάθε τρόπο να το δυσφημίσει.

Αλλά για αυτό, κάποια επόμενη φορά…

—————-

Γράφτηκε για την εφημερίδα Αλήθεια της Λευκωσίας.

Advertisements

9 thoughts on “Ζώντας το αδιέξοδο

  1. γρηγόρης στ. 07/04/2011 στο 4:27 μμ Reply

    Για «να μη μας φάει και μας η μιζέρια…» καιρός είναι να τους αφήσουμε στη μιζέρια τους….[τους σωτήρες και μεσσίες μας, εννοώ].

    • fvasileiou 07/04/2011 στο 4:34 μμ Reply

      Ειλικρινά, αναρωτιέμαι ποιος περιμένει να σωθεί από τα σαΐνια της πολιτικής μας σκηνής (η θεατρική διάσταση του όρου σκηνή, που παραπέμπει σε μια επίπλαστη πραγματικότητα, εδώ δικαιώνεται).

      • γρηγόρης στ. 07/04/2011 στο 4:43 μμ Reply

        Αρκετοί ως πάρα πολλοί, δυστυχώς, Φώτη.

        • fvasileiou 07/04/2011 στο 4:50 μμ Reply

          Αν καταλαβαίνω σωστά, οι περισσότεροι παραμένουν προσκολλημένοι γιατί δεν έχουν κάπου αλλού να ακουμπήσουν, να στηριχτούν, να πιστέψουν. Υπάρχει ένα μεγάλο κενό, όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στις καρδιές μας, που αναζητά πλήρωση.

          • psycheandlife 15/04/2011 στο 5:10 μμ Reply

            Πόσο δίκιο έχετε!!! Το μεγάλο πολιτικό κενό αφ’ ενός ουρλιάζει κοινωνικά κι αφ’ ετέρου δημιουργεί πολώσεις μεταξύ των αβέβαιων πολιτών (το διαίρει και βασίλευε έχει πάντα αποτελέσματα). Η πλειοψηφία το αντιλαμβάνεται (και το κενό και την πόλωση) και η ίδια πλειοψηφία πάλι, βέβαια, το επικροτεί ψηφίζοντας το.
            Πως μπορούμε άραγε αν δεν ψάξουμε τρόπους να καλύψουμε το κενό της καρδιάς μας (είναι αισιόδοξο που κατατίθεται σαν άποψη από άντρα) να ξεκαθαρίσουμε σιγά σιγά για το πως θα καλύψουμε και το ευρύτερο κενό?

            • fvasileiou 16/04/2011 στο 7:48 μμ Reply

              Οι πλειοψηφίες που επικροτούν στο πολιτικό μας σύστημα είναι εικονικές, υπό την έννοια ότι στις εκλογές δεν προσμετρώνται τα άκυρα, τα λευκά και η αποχή και τα ποσοστά των κομμάτων βγαίνουν από τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Που σημαίνει ότι ακόμα κι αν στις επόμενες εκλογές ψηφίσουν μόνο οι υποψήφιοι και οι συγγενείς τους, πάλι 45% θα πάρει το πρώτο κόμμα!
              Το κενό της καρδιάς μπορεί να καλυφθεί, νομίζω, μόνο αν το συνειδητοποιήσουμε. Είμαστε μόνο στην αρχή, στην πολύ αρχή μιας τέτοιας διαδικασίας. Επώδυνης διαδικασίας.
              Μακάρι να πετύχουμε -τι άλλο να πω;

  2. hfaistiwnas 07/04/2011 στο 5:01 μμ Reply

    Δηλαδή δεν μπορεί να βγει κάποιος πρωθυπουργός και να πει, άντε στην ευχή Τρόικα και ΔΝΤ και λοιποί; Ως εδώ ότι χρωστάμε, θα φτιάξουμε την οικονομία μας χωρίς εσάς και μετά θα σας ξεπληρώσουμε;

    • fvasileiou 07/04/2011 στο 5:25 μμ Reply

      Όχι. Εκτός πια κι αν σαν λαός αποφασίσουμε να γίνουμε Βόρεια Κορέα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: