Ώστε φτάσαμε σ’ αυτή την ηλικία!

Την περασμένη εβδομάδα ήρθε στη Λευκωσία για τρεις παραστάσεις ένας τραγουδοποιός από την Ελλάδα. Ένας συνομήλικος τραγουδοποιός.

Αποφασίσαμε, λοιπόν, με τους εδώ φίλους να πάμε και γιατί μας αρέσουν κάποια τραγούδια του και για να βγούμε από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Με συνομήλικους φίλους.

Η παράσταση καθυστέρησε αρκετά και η αρχική χαρά υποχώρησε και μεταβλήθηκε σε αδημονία και στο τέλος σε κόπωση -μέχρι να χαμηλώσουν τα φώτα και να βγουν οι μουσικοί στη σκηνή, το πρώτο μπουκάλι είχε σχεδόν τελειώσει.

Και τότε ήρθε το σοκ.

Στη σκηνή ανέβηκε ένας κύριος τριανταπεντεφεύγα / σαρανταπαρακάτι και όχι ο συνομήλικός μας!

Το σοκ έδωσε τη θέση του στον κανιβαλισμό. Φαρμακερές ατάκες άρχισαν να εκτοξεύονται, αλλά το δέος μας το περιέγραψε με ακρίβεια ένας άλλος φίλος:

«Ώστε φτάσαμε σ’ αυτή την ηλικία που οι άλλοι λένε για μας: Μα πώς έσπασε έτσι! Ή καλά κρατιέται αυτός…»

………………………

Αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ νέος -αν διέθετα ποτέ τα χαρακτηριστικά που αποδίδουμε στη νεότητα σήμερα και όχι φυσικά με την ηλικιακή έννοια.

Γιατί καχύποπτος καθώς είμαι με όλα τα trend και τα είδωλα του πλήθους, στάθηκα πάντα κριτικά κι αποστασιοποιημένος απ’ ό,τι εκλαμβάνεται ως νεανικότης σήμερα. Πρέπει να ήμουν 20 ή 21 όταν ο Η. Λιούγκος μου έδωσε ένα demo με το ανέκδοτο τότε Όσο περνάει ο καιρός, γιατί «μιλάει για τους σαραντάρηδες» κι εγώ «ήμουνα σαν σαραντάρης και θα καταλάβαινα». Φίλοι, που αργότερα τους το έλεγα, θεώρησαν αυτή τη φράση μεγάλη κακία και φαρμακερό καρφί, αλλά εγώ ήξερα/ξέρω ότι δεν το είπε έτσι ο Ηλίας…

Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά, βέβαια, θα πούμε ότι απλώς η δική μου νεότητα υπήρξε κάπως διαφορετική. Ήμουν ένα παιδί που την έβρισκε αλλιώς κι όχι ένας μετεμψυχωμένος σαραντάρης, μια real life εκδοχή του Big ή του Seventeen Again. Παραξενεύτηκα κι εγώ όταν άρχισα να γίνομαι ο «κύριος Βασιλείου» κι ακόμα περισσότερο όταν μια όμορφη φωνούλα άρχισε να φωνάζει «θείε Φώτη».

Ναι, φτάσαμε σ’ αυτή την ηλικία που είμαστε «κύριοι» και γινόμαστε «θείοι» και «μπαμπάδες».

Ή όπως το είπε ο Δ. Σαββόπουλος:

πάει καιρός που οι δικοί μας

σκηνοθετούσαν τη γιορτή μας

κι είμαστε εμείς που πρέπει τώρα

να υψώσουμε της γιορτής τα δώρα…

Advertisements

27 thoughts on “Ώστε φτάσαμε σ’ αυτή την ηλικία!

  1. roadartist 08/04/2011 στο 5:17 μμ Reply

    Πο,πο ..αυτό το «θείε Φώτη» πρέπει να πόνεσε 🙂 🙂

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:33 μμ Reply

      Κι όμως, αυτό είναι το πιο γλυκό άκουσμα στη ζωή μου τα τελευταία 2 χρόνια!

  2. Αντώνης 08/04/2011 στο 5:21 μμ Reply

    Mid-thirties, φίλε Φώτη… Εγώ το κατάλαβα, όταν μια μέρα στη βιβλιοθήκη μια παρέα από κοριτσόπουλα βλέποντάς με να περνάω… διέκοψαν τον ψίθυρο και έσκυψαν το κεφάλι στο βιβλίο ντροπιασμένα!

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:32 μμ Reply

      Δεν φταις εσύ! Είναι το παρουσιαστικό σου, που επιβάλλεται!

      [Ψιτ, μόνο για τις γκόμενες δεν ανησυχώ. Ας είναι καλά τα πατρικά συμπλέγματα 🙂 ]

  3. Δύτης των νιπτήρων 08/04/2011 στο 5:44 μμ Reply

    Κι εσύ της ίδιας συνομοταξίας λοιπόν. Εγώ ήδη ονειρεύομαι το ΚΑΠΗ 🙂

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:31 μμ Reply

      Μαζί θα παίζουμε τάβλι και θα θυμόμαστε την ένδοξη εποχή του μπλόγκινγκ!

      Ξέρεις τι τρέμω όταν θα γίνω «μιας κάποιας ηλικίας»;
      Να μου ξεφεύγουν φράσεις που λέγαμε στα νιάτα μας, τύπου «τα πήρα στο κρανίο», και να με κοιτάν οι πιτσιρικάδες σαν εξωγήινο 🙂

  4. hfaistiwnas 08/04/2011 στο 6:20 μμ Reply

    Αμ εμένα που ο ένας χρόνο μικρότερος ανηψιός με λέει «θείο»! Και γίνομαι Τούρκος!!!!!

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:30 μμ Reply

      Μα αφού είσαι θείος του, πώς να σε πει το παιδάριον; Παππού;;; 😀 😀 😀

      • hfaistiwnas 08/04/2011 στο 6:33 μμ Reply

        χαχαχα όχι με το όνομά μου!!!!!

        • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:36 μμ Reply

          Παππού-Ηφαιστίωνα;;

  5. γρηγόρης στ. 08/04/2011 στο 6:27 μμ Reply

    Καλύτερα κύριος,θείος και μπαμπάς, παρά σαραντάρης τζόβενος!

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 6:29 μμ Reply

      Γρηγόρη, ήσουν σε κάνα τραπέζι παραδίπλα 😉

      • γρηγόρης στ. 08/04/2011 στο 6:54 μμ Reply

        Κάτι οι ρευματισμοί, είχε πέσει και η μπαταρία στο ακουστικό, δε μπόρεσα να έλθω…

  6. Σοφία 08/04/2011 στο 7:18 μμ Reply

    Σιγά ρε παιδιά, τι πράγματα είναι αυτά που λέτε μόλις μερικές μέρες μετά τα γενέθλια μου; Θέλετε να πάθω κατάθλιψη;
    Πέρα απ’ τα χαζά, αυτό το θεία κι εγώ το απολαμβάνω ιδιαίτερα από τα τερατάκια μου και περιμένω πως και πως να το ακούσω από τον μικρό μας!
    Καλησπέρα κύριε Φώτη!!! 😉

    Υ.Γ.= Στα ταξίδια με τα ΚΑΠΗ μη με ξεχνάτε σας παρακαλώ!

    • fvasileiou 08/04/2011 στο 10:40 μμ Reply

      Καλησπέρα σας, κυρία Σοφία. Και μην ανησυχείτε, όλα τα καλά παιδιά θα πάμε εκδρομή. Θα βρούμε ένα μαγικό πούλμαν που όλες οι θέσεις του θα είναι γαλαρία για να τραγουδάμε δυνατά το «ίπι, ίπι, ούμε» 🙂

  7. Academy 09/04/2011 στο 9:33 πμ Reply

    Τα all star επιτρέπονται πλέον?Αυτή είναι η δικιά μου απορία…

    • fvasileiou 09/04/2011 στο 9:38 πμ Reply

      Κατόπιν συμβουλής ιατρού και μόνο! 🙂

  8. apos 09/04/2011 στο 12:55 μμ Reply

    Kαι πού να δεις πώς πονάει, αγαπημένε μου φίλε (και συνομήλικε) όταν τα ανίψια σου την λένε από το Facebook…

    Τα all star ακόμα επιτρέπονται. Μετά τα 50 είναι θέμα, ειδικά αν δεν ξέρεις να τα στηρίξεις και πιστεύεις ότι με αυτά θα κάνεις τηλεοπτική επανάσταση,

    • fvasileiou 09/04/2011 στο 1:39 μμ Reply

      Τρέμω αυτή την ώρα!
      Ευτυχώς τα δευτεροανίψια μου δεν με έχουν ανακαλύψει ακόμα και μέχρι να ρθει η ώρα η δίχρονη Αριαδνη να δικτυωθεί, ελπίζω ότι το FB θα έχει μπει στο χρονοντούλαπο.

      Τείνω να πιστέψω ότι τα all star έχουν καταστεί κλασικά. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται γι’ αυτά και για μας που μεγαλώσαμε μαζί τους.

  9. Belbo 09/04/2011 στο 1:27 μμ Reply

    Το σοκ, δεν είσαι μόνος σου Φώτη, ούτε μια ημέρα χαμένη αγαπητέ μου!

    • fvasileiou 09/04/2011 στο 1:36 μμ Reply

      Συμφωνώ απολύτως μαζί σου: Ούτε μια μέρα χαμένη!

      [Απ’ την άλλη βέβαια μετεωριζόμουν όλο το πρωί μπροστά στην οθόνη του laptop γιατί αρνιόμουν να ξεκινήσω τη μέρα]

  10. kihli 09/04/2011 στο 6:37 μμ Reply

    τί μανία αυτή με την ηλικία,στα καλύτερα είμαστε 😉

    • fvasileiou 09/04/2011 στο 6:43 μμ Reply

      Μα ποιος αντιλέγει;

  11. Αναστασία Γιαννοπούλου 10/04/2011 στο 11:01 πμ Reply

    Εγώ τώρα τί να σχολιάσω…. Προτιμώ μ’ενα τραγούδι…!

    • fvasileiou 10/04/2011 στο 12:33 μμ Reply

      Τα τραγούδια μας μαθαίνουν να ψηλαφούμε γωνιές της καθημερινότητας, που δεν πολυφαίνονται.
      Καλημέρα!

  12. hkalant 10/04/2011 στο 11:45 πμ Reply

    Έλα ρε σταματήστε! Mη με κάνετε να σκέφτομαι ότι μπορεί να «καταντήσω» σαν κι εσάς! 😛

    (πλάκα κάνω φυσικά… ;))

    • fvasileiou 10/04/2011 στο 12:38 μμ Reply

      Ένα ακόμα κειμενάκι και τέρμα! Στο υπόσχομαι!! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: