Το Πάθος και η Εμπιστοσύνη

Πέστε μου, σας παρακαλώ πολύ:

Είναι η ενηλικίωση μια διαδικασία τελείωσης; Και αν ναι, σε τι συνίσταται αυτή η τελείωση;

Το σίγουρο είναι ότι η εποχή μας λατρεύει τη νεότητα, υποκλίνεται μπροστά της και της χαρίζει τον κόσμο όλο -της νεότητας, επαναλαμβάνω, στην αφηρημένη έννοια κι όχι αναγκαστικά στους νέους σαν ξεχωριστά πρόσωπα ή συλλογικότητες.

Κι αν λατρεύεις τη νεότητα, αν την θεωρείς κορύφωση κι απαύγασμα της ανθρώπινης φύσης, τότε την διαδικασία που την υπερβαίνει και την τελειώνει μοιραία την θεωρείς παρακμή.

Αυτό βέβαια κανείς δεν το δηλώνει ρητά. Γιατί τότε θα έπρεπε να συμπεριλάβει και τον εαυτό του στους παρηκμασμένους, τους ενηλίκους. Αντ’ αυτού πολύ βολικά επεκτείνουμε τα όρια της νεότητας, για να συμπεριλάβουμε εαυτούς: Νέος ο δεκαπεντάχρονος, νέος ο εικοσάρης, νέος ο τριαντάρης και, φυσικά, πάνω απ’ όλους ο πενηντάρης, που είν’ ένας νέος της εποχής. Όλοι ανήκουμε, είμαστε μέρος της ακριβής νεότητας -τι κι αν δεν μπορούμε να ξενυχτήσουμε ή να πιούμε όπως πριν, τι κι αν δεν κατανοούμε αυτή την ηλίθια καινούργια μουσική κι αν τα κουρέματα ή τα ρούχα που φοράει το φοιτηταριό μας φαίνονται κάπως -εκτός από νέοι, όλοι έχουμε δικαίωμα στη γνώμη!

Σκέφτομαι ότι σαν ενηλικιωμένος νέος κι εγώ ότι δυο πράγματα έχω χάσει από την εποχή της μετεφηβικής νεότητάς μου:

Το πάθος και την εμπιστοσύνη.

Παθιαζόμουν με ιδέες, ανθρώπους, συνήθειες, τραγούδια, ταινίες, παθιαζόμουν υπέρ και παθιαζόμουν κατά.

Είναι παράξενο, αλλά την εποχή ακριβώς που αρχίζεις και αμφισβητείς το σπίτι σου, που διακρίνεις τα τρωτά και τα λάθη στο οικογενειακό σου περιβάλλον, που οι γονείς παύουν να είναι αυθεντίες και γεμίζουν με ελαττώματα, ακριβώς τότε αποδεχόμαστε ή απορρίπτουμε πράγματα και θαύματα με απίστευτη τυφλότητα. Γιατί, ναι, το πάθος δεν είναι μόνο ενέργεια, δυναμικότητα, χαρά και ζεστασιά, είναι και αδυναμία διάκρισης, αχρωματοψία.

Για σκεφτείτε, σε τι ολοκληρωτισμό θα ζούσαμε αν κυβερνιόμασταν από νέους ή νεαρά μυαλά:

Στα είκοσι ήξερα επακριβώς ποιο είναι το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το ωραίο και η μαλακία – στα τριανταπέντε μου διακρίνω αποχρώσεις, δυνατότητες κι αδυναμίες αντικειμενικές κι υποκειμενικές, η σκέψη μου είναι τρισδιάσταση κι όχι γραμμική και για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πια να είμαι καλός ή κακός, αν ζω δίκαια ή άδικα, απλώς προσπαθώ με όσες δυνάμεις έχω κάθε δεδομένη στιγμή.

Και η εμπιστοσύνη.

Πρώτα η στον ίδιο μας τον εαυτό. Στις δυνάμεις και τις δυνατότητές μας. Που σημαίνει απ’ τη μια όνειρο κι ελπίδα και αυτοπεποίθηση, απ’ την άλλη όμως λειψή, αν όχι παραμορφωμένη, εικόνα για τον κόσμο και τον εαυτό σου. Κάθε χρόνος που περνάει τα όνειρα -πες τα και ψευδαισθήσεις- φυλλορροούν και είναι στα τριάντα που αίφνης καλείσαι να νιώσεις άνετα κι ωραία και χαρούμενος όπου είσαι και με όσα έχεις.

Αλλά είναι μαζί και κοινωνικότητα και ανεμελιά και δύναμη να αφήνεις τον εαυτό σου στον άλλον και την στιγμή. Ο άνθρωπος που εμπιστεύεται δεν είναι καχύποπτος, αλλά, όπως λέγαν οι αρχαίοι, είναι καλός καγαθός.

Που σημαίνει αθώος.

Αυτή η αθωότητα, γαμώτο, πώς χάνεται; Μου έρχονται τώρα στο μυαλό χίλιες εμπειρίες, γκόμενες, φίλοι, συνάδελφοι, δάσκαλοι, άνθρωποι που με πούλησαν και με πρόδωσαν, ψαλίδισαν την εμπιστοσύνη μου και μηδένισαν την αθωότητά μου. Όπως κι εγώ θα πούλησα και πρόδωσα -πουλάω και προδίδω- άλλους -δεν έχει σημασία αν έγινε εν αγνοία, αδυναμία ή ασυνείδητα. Έγινε. Και όλοι κάτι χάσαμε και όλοι κάτι κερδίσαμε από αυτό -είναι κι αυτό μέρος της διαδικασίας της ενηλικίωσης, του παιχνιδιού της ζωής, φαντάζομαι.

Ξέρω.

Και καταλαβαίνω, αυτή τη στιγμή που είμαι σε ένα σπίτι με τα κάδρα κατεβασμένα και κουτιά παντού τριγύρω, ότι μπροστά μας ταυτόχρονα ανοίγει και κλείνει κάτι -γιατί, λοιπόν, να κυνηγάμε χίμαιρες;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι έχουμε άφθονο αυτό ακριβώς που μας δόθηκε με φειδώ:

Χρόνο.

Advertisements

16 thoughts on “Το Πάθος και η Εμπιστοσύνη

  1. hfaistiwnas 10/04/2011 στο 1:39 μμ Reply

    Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι όπως τα λες, ακόμη δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια ηλικία είναι καλύτερη και σε ποιούς τομείς, όλα αλλάζουν, άλλαξαν, χωρίς να το επιβάλλει κανένας..
    Ο χρόνος αλλάζει όλη την οντότητά μας..

    • fvasileiou 11/04/2011 στο 9:49 πμ Reply

      Αν με ρωτάς προσωπικά, μου αρέσει που μεγαλώνω.
      Καλημέρα!

  2. Δύτης των νιπτήρων 11/04/2011 στο 11:55 πμ Reply

    Αυτή η «σειρά της ενηλικίωσης» όσο πάει μ’ αρέσει όλο και περισσότερο.

    • fvasileiou 11/04/2011 στο 12:25 μμ Reply

      Αποτελείς εξαίρεση. Φίλοι με παρακαλούν να σταματήσω επιτέλους γιατί τους ψυχοπλακώνω 🙂

  3. apos 12/04/2011 στο 11:41 πμ Reply

    Eμένα, φίλε μου Φώτη, δεν με πειράζει αν με ψυχοπλακώνεις. Περισσότερο θα το έλεγα ψυχοθεραπεία (και μάλιστα δωρεάν).
    Νομίζω (το ρήμα δεν είναι τυχαίο) ότι και μένα μου αρέσει που μεγαλώνω. Σε δανεικά κοστούμια που υπόσχονται νεότητα, οι άνθρωποι μοιάζουν γελοίοι.

    • fvasileiou 12/04/2011 στο 6:06 μμ Reply

      Το ρήμα σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Έχω φτάσει σε σημείο να ξαναδιαβάζω τα κείμενα μου μόνο και μόνο για να σβήνω τα «νομίζω» που βρίσκονται σε κάθε πρόταση στην πρώτη γραφή.

  4. γρηγόρης στ. 12/04/2011 στο 9:36 μμ Reply

    Να συνεχίσεις κι άσε να λένε ότι τους ψυχοπλακώνεις.

  5. Σοφία 13/04/2011 στο 5:59 μμ Reply

    Αχ καλέ μου, με συγκίνησες…
    Δυστυχώς δε μπορούμε να είμαστε οι αιώνιοι έφηβοι…με όλα όσα κουβαλάει αυτό.
    Παραμύθι ο Ντόριαν Γκρέυ….
    Τις σκέψεις σου τις έχω κάνει και εγώ.
    Χάνεται η αθωότητα μαζί με τους παιδικούς φίλους όταν βλέπουμε πως δε μπορούμε να κάνουμε παρέα πια;…
    Γι αυτό οι γυναίκες κάνουν λίφτινγκ και οι άντρες από μια ηλικία και μετά γυρίζουν με πιτσιρίκες στην ηλικία της κόρης τους;
    Μήπως ψάχνουν τη νιότη;
    Μια πλασματική έστω νιότη;
    Πιο πολλές ερωτήσεις παρά απαντήσεις έχω…

    • fvasileiou 15/04/2011 στο 12:08 μμ Reply

      Μα παρέμενε έφηβος ο Ντόριαν Γκρέι; Εξωτερικά ναι, εσωτερικά όμως γερνούσε και γερνούσε άσχημα.

      Μάλλον απαντήσεις, στέρεες και απόλυτες δεν υπάρχουν. Δεν χωράνε ναι και όχι σε τέτοια θέματα. Μόνο γιατί – εκείνα ακριβώς τα γιατί που δεν τολμάμε τις περισσότερες φορές να ψελλίσουμε, και που είναι ακριβώς εκείνα που μας συνδέουν απευθείας με την παιδικότητά ας.

  6. roadartist 15/04/2011 στο 9:28 μμ Reply

    Σε λίγους μήνες μπαίνω στα 30 και μια μελαγχολία την αισθάνομαι. Είναι σαν να κλείνει μια εποχή.. Από την άλλη έχω γνωρίσει 20αρηδες που αισθάνονται 50ρηδες και το αντίστροφο.. Δε θέλω να χάσω την παιδικότητα, πιστεύω πως όσο μεγαλώνεις, δοκιμάζεσαι.. και μάλλον είναι ευτύχημα να καταφέρεις να διακρίνεις και να κρατήσεις το αθώο βλέμμα προς τη ζωή και προς τους δικούς σου ανθρώπους. Στην εποχή μας είναι ο χρόνος «άφθονος» για τους ανθρώπους; Πλέον όχι. Αντίθετα, η καθημερινότητα απομονώνει. Αλλάζουν τα χρόνια τους ανθρώπους; Τους κάνουν πιο κλειστούς; Πιο απαιτητικούς; Πιο δήθεν; Θέλει ‘τέχνη’ για να δεις τη ζωή και τον κόσμο με πάθος και ενθουσιασμό.. Καλό σκ!

    • fvasileiou 16/04/2011 στο 7:45 μμ Reply

      Κάτι χάνεις / Κάτι κερδίζεις -έτσι παίζεται αυτό το παιχνίδι. Το οποίο μπορείς να το δεις κι αλλιώς: Κάτι θυσιάζεις για να κερδίσεις κάτι άλλο. Και να σου πω την αλήθεια, προτιμώ την ωριμότητα από την αυθορμησία. Τον σκεπτικισμό από τον ενθουσιασμό. Νομίζω μάλιστα ότι η πραγματική ωριμότητα και ο σκεπτικισμός κάνει τον άνθρωπο πιο ανοιχτό και λιγότερο απαιτητικό -λιγότερο εγωιστή-, αυτό δηλαδή που ο Χατζιδάκις θα έλεγε: πιο γνήσια ερωτικό.

  7. Belbo 16/04/2011 στο 1:25 μμ Reply

    Ωραίο κείμενο Φώτη, άπλετος χώρος για προβληματισμό. Σε μια λογική πεπερασμένου χρόνου η νεότητα είναι η αφρόκρεμα της ζωής: ποτέ κανένας δε θα γίνει ωραιότερος, με μεγαλύτερη ενέργεια, με μεγαλύτερη όρεξη και αθωότητα που λες κι εσύ. Από εκεί και πέρα μπαίνει η κοσμοθεωρία του καθενός για να γεμίσει με νόημα τα υπόλοιπα χρόνια – υπάρχουν κι αυτοί που προσπαθούν να γραπωθούν στη νεότητα και γεμίζουν τα ιατρεία των πλαστικών, κι αυτό δεκτό, «whatever works» που λέει και ο Woody!

    • fvasileiou 16/04/2011 στο 7:37 μμ Reply

      Δεν υπάρχουν πιο θλιβερά γηρατειά από τη νιότη που προσφέρουν οι πλαστικοί χειρουργοί -για μένα τουλάχιστον.
      Θα διαφωνήσω σε κάτι μαζί σου: Νομίζω ότι οι κοσμοθεωρίες είναι νοητικές κατασκευές που μπορεί να γεμισουν τον χρόνο μας, αλλά δεν μπορούν να νοηματοδοτήσουν τη ζωή μας συνολικά και τις πράξεις μας. Χρειάζεται κάτι πιο βαθύ από αυτές.

  8. aswtosgios 17/04/2011 στο 5:56 μμ Reply

    ωραια τα γραφεις, ναι ετσι ειναι το παιχνιδι της ζωης

  9. Evi Voulgaraki 16/04/2013 στο 1:11 μμ Reply

    Πολύ ωραία, πολύ αληθινά. Αλλά η αθωότητα, όχι ως φύση, αλλ’ ως κατάκτηση, η εμπιστοσύνη η μετά την απιστία έχουν άλλη χάρη. Την ομορφιά, όπως λες, μιας ενήλικης νιότης. Ή το πέρασμα στη μετανεωτερικότητα…

  10. Christina Tsantopoulou 05/05/2015 στο 3:30 μμ Reply

    ‘Ετσι όπως διάβασα το κείμενο και όλα τα σχόλια που το ακολουθούν αισθάνομαι αθεράπευτα ρομαντική μιας και απολαμβάνω το μεγάλωμα μου. Ούτε μια στιγμή δεν αγχώθηκα με τα 30 , τα 40 ακόμη και τώρα που είμαι μια ανάσα από τα 50, να σημειώσω ότι η τελευταία αυτή δεκαετία ήταν πλούτος. Δεν ξέρω αν αυτό που συνεχίζω να παθιάζομαι ή να εμπιστεύομαι σημαίνει νιότη ή αφέλεια αλλά μου αρέσει πολύ. Χαμογελάω στην κάθε ρυτίδα που γεννιέται και εύχομαι να δω πολλές, πάρα πολλές να βρίσκουν θέση στο προσωπο μου…Συνεχίζω να ονειρεύομαι με επαναστατική διάθεση και ελλειψη συμβιβασμού με το οτιδήποτε. Νομίζω το οφείλω και θα το κάνω για πάντα μιας και ίσως να είμαι ένα από τα πρότυπα των υπέροχων παιδιών μου που δεν θα ήθελα με τιποτα να τα δω να απογιητεύονται και να βαλτώνουν αλλά να ρισκάρουν και ναζουν την κάθε στιγμή.
    Ευχαριστώ για το ομορφο κείμενο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: