Ο χρόνος στο σώμα

Ο χρόνος δεν είναι ένας ταλαντούχος γλύπτης. Δεν κόβει τα περιττά, δεν σκαλίζει προσεκτικά τις λεπτομέρειες, δεν δίνει μορφή στο άμορφο υλικό. Τις περισσότερες φορές φαίνεται να μην έχει καν ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Πιο πολύ μοιάζει με άτακτο παιδί που γλίστρησε μέσα σε εργαστήριο αγγειοπλαστικής και που για χάρη αστεϊσμού κολλάει εδώ κι εκεί κομμάτια λάσπης πάνω στους αμφορείς, τους τραβάει για να ξεχειλώσουν, βυθίζει τα δάχτυλά του στον μαλακό πηλό και τον χαράζει.

Μιλάς κι εσύ, θα μου πείτε, που ακόμα χωράς μέσα στα εφηβικά σου παντελόνια, που για καλό ή για κακό δεν απέκτησες μπάκα και που όσοι σε γνωρίζουν μοιάζουν να αιφνιδιάζονται στ’ αλήθεια όταν ακούν την ηλικία σου: «Δεν φαίνεσαι πάνω από τριάντα», μου είπε η Έλενα ενώ περπατούσαμε στον κήπο του Λουξεμβούργου κι ο Γιάννης με την γνωστή του υπερβολή μ’ έκανε συνομήλικό του, εικοσιπεντάρη δηλαδή!

Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω πώς να αντιδράσω σε κάτι τέτοια. Χαμογελάω νομίζω αμήχανα, κατεβάζω τα μάτια και σκύβω ελαφρά το κεφάλι. Και δεν λέω τίποτα ελπίζοντας ο συνομιλητής μου να σταματήσει εκεί τις φιλόφρονες διαπιστώσεις.

Και σαν τι να πω, δηλαδή;

Ευχαριστώ;

Μου φαίνεται χωρίς νόημα και λίγο ανόητο. Βλέπετε, πιστεύω απόλυτα, νιώθω απόλυτα, αυτό που ο Μάκβεθ λέει στα ελληνικά του Γ. Χειμωνά:

Είμαστε νέοι όμως

έχουμε την ηλικία του κόπου

Κι αφού αυτή η ηλικία γράφεται έτσι κι αλλιώς εντός μου, στην καρδιά, το μυαλό και την ψυχή μου, πόση σημασία έχει αν η πρόσοψη παραμένει ακόμα σε καλή κατάσταση;

Ποιος, αλήθεια, θέλει να είναι ένας Ντόριαν Γκρέι; / Ποιος πιστεύει ότι ευτυχία είναι να κλειδώνεις στην ντουλάπα την κούραση -την φρίκη- της πράξης και της εμπειρίας που φέρνει ο χρόνος, ακόμα κι αν απουσιάζει το ηθικοπλαστικό και μελοδραματικό φινάλε του Wilde;

Φυσικά και δεν προσπαθώ να το παίξω υπεράνω.

Φυσικά και δεν προσπαθώ να προτάξω την υποτιθέμενη ανωτερότητα ενός αφηρημένου πνεύματος εις βάρος του χθαμαλού σαρκίου.

Ξέρω, βιώνω, την σημασία που έχει το κάλλος και η νιότη τόσο για τον σχηματισμό της αυτοεικόνας και της αυτοεκτίμησής μας, όσο και στην διαμόρφωση του ειδώλου που έχουν οι άλλοι για μας.

Και μην πάτε μακριά:

Κι εγώ τρέχω στα γυμναστήρια -ή μάλλον προσπαθώ να τρέξω, αφού ο ελεύθερος χρόνος μου έχει αίφνης μειωθεί-, διαλέγω με προσοχή τον κουρέα μου -Χρήστο, δεν σ’ αποχωρίζομαι με τίποτα!-, σπαταλάω χρόνο για να διαλέξω ποια ρούχα θα αγοράσω ή τι θα φορέσω για να βγω, κοιτάζομαι στον καθρέφτη κάθε φορά που μπαίνω σε ασανσέρ, έχω το ζελέ μου, το άρωμά μου, τα αξεσουάρ μου κοκ.

Αυτό όμως που δεν μπορώ να κάνω, που αρνούμαι να κάνω, είναι να κυνηγήσω το φάντασμα μιας νεότητας, που κατά πάσα πιθανότητα δεν υπήρξε ποτέ. Ή που ό,τι και να κάνω δεν θα επιστρέψει. Ή που αν επιστρέψει, δεν θα είναι η παλιά νεότητα που έζησα. Ή που ακόμα κι αν είναι η παλιά νεότητα που έζησα, δεν την θέλω, γιατί δεν θέλω να περάσω πάλι την ίδια διαδικασία.

Όλα αυτά είναι όχι μόνο μάταια, αλλά κουραστικά και περίπλοκα. Κι εμένα μου αρέσουν, επιζητώ, τις πολύ απλές καταστάσεις και σχέσεις. Όσο θλιβερό κι αν είναι, όσο κι αν με μελαγχολεί μερικές φορές, το βρίσκω ευκολότερο και απλούστερο να φαίνομαι ό,τι είμαι. Να μην χρειάζεται να ελιχθώ ή να εξηγήσω το οτιδήποτε. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να πιω τις ποσότητες αλκοόλ που κατέβαζα στα είκοσι ή τα εικοσιπέντε μου. Και τα χέρια μου δεν θα ξαναγίνουν ποτέ λιγνά κι εύθραυστα, χέρια Τιραμόλα, όπως ήταν τότε. Το σώμα μου έχει γεμίσει με τρίχες και ο καθρέφτης μού αποκαλύπτει το τσαλάκωμα του καιρού στα μούτρα μου. Κι όσο κι αν το χαίρομαι και το φχαριστιέμαι, ένα φιλί δεν μου ανοίγει πλέον τους ουρανούς. Και ξέρω τι μ’ αρέσει και τι όχι στο σεξ και μπορώ να διακρίνω τι επιθυμεί η σύντροφός μου, οπότε οι πολλοί πειραματισμοί ανήκουν στο παρελθόν.

Το κυριότερο: Τα τελευταία δύο-δυόμιση χρόνια η ζωή μου μπήκε επιτέλους σε μια ρώτα. Που μπορεί να μην είναι εκείνη που ονειρευόμουν σαν παιδί ή σαν έφηβος ή σαν νεαρός ενήλικος, αλλά αν το δεις διαφορετικά ίσως τελικά εκεί να με οδηγούσαν εξαρχής δίχως να τ’ αντιληφθώ η καταγωγή μου και η τέχνη που έμαθα.

Βλέπω τα χέρια μου τώρα να χοροπηδούν πάνω στα πλήκτρα του laptop και θυμάμαι το δέος με το οποίο αντίκριζα τα χέρια των μεγαλύτερών μου όταν ήμουν πολύ μικρός. Κυρίως τα χέρια του παππού με το μαλακό και ζαρωμένο και ξεχειλωμένο δέρμα τους, που το τράβαγα κι έφτιαχνα σχήματα και βουναλάκια που εξαφανίζονταν στο λεπτό.

Τα χέρια μου δεν έχουν γίνει ακόμα υλικό για παιδικά παιχνίδια – ούτε, φυσικά, έχουν καμιά σχέση με κείνα του πεντάχρονου πιτσιρικά των αρχών της δεκαετίας του ’80. Είναι κάπου στη μέση -μήπως τελικά εμείς να είμαστε οι πραγματικοί μεσήλικες;

Μάλλον αυτό θα είναι. Γιατί παρά το vertigo που με πιάνει όταν σκέφτομαι το βάθος των χρόνων που έζησα, έχω την αγωνία να μάθω τι θα συμβεί στο τέλος. Κι όσο κι αν αγχώνομαι, όταν αναλογίζομαι τον καιρό που σπατάλησα ψάχνοντας εδώ κι εκεί, δεν διστάζω να βγω για λίγο από την λεωφόρο και να μπω στον σκοτεινό παράδρομο για ν’ ανακαλύψω τι κρύβεται εκεί. Κι η μελαγχολία που μου προκαλούν τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος στο σαρκίο μου εξαφανίζεται αμέσως κάθε φορά που διαπιστώνω τι είναι ακόμα ικανό αυτό να κάνει…

Advertisements

23 thoughts on “Ο χρόνος στο σώμα

  1. Σοφία 16/04/2011 στο 8:04 μμ Reply

    Σα να βιάζεσαι πολύ να μεγαλώσεις φίλε Φώτη.
    Δε χαίρεσαι την ηλικία σου που είναι μια από τις καλύτερες…
    Σ

    • fvasileiou 16/04/2011 στο 10:05 μμ Reply

      Βιάζομαι λες;
      Νομίζω ότι προσπαθώ απλώς να ψηλαφίσω το παρόν μου.

      • Σοφία 17/04/2011 στο 1:00 μμ Reply

        Βιάζεσαι, καλέ μου, ναι αυτό νομίζω.
        Προσπάθησε να χαρείς το παρόν σου…

        • fvasileiou 17/04/2011 στο 1:22 μμ Reply

          Για να δούμε τι θα καταφέρω…

  2. hfaistiwnas 16/04/2011 στο 9:10 μμ Reply

    Συγκινήθηκα βρε Φώτη! Καλά τα λες..

    • fvasileiou 16/04/2011 στο 10:05 μμ Reply

      Καλό Σαββατοκύριακο, φίλε!

  3. mahler76 17/04/2011 στο 10:26 πμ Reply

    κι όμως ποιος δεν θα ήθελε να μείνει νέος για πάντα? όχι για το αρυτίδωτο του δέρματος αλλά για την υπόσχεση του κόσμου όλου.

    • fvasileiou 17/04/2011 στο 12:01 μμ Reply

      Υπόσχεση ή διεκδίκηση;

  4. antiphono 17/04/2011 στο 11:55 πμ Reply

    Με συγκίνησες. Πρέπει να προηγούμαι μισή γενιά περίπου, οπότε ό,τι θέλεις, μη διαστάζεις να με ρωτήσεις…
    Καλό Πάσχα

    • fvasileiou 17/04/2011 στο 12:02 μμ Reply

      Ευχαριστώ για την προθυμία και τα καλά λόγια. Θα σε… εκμεταλλευτώ με την πρώτη ευκαιρία (ή την πρώτη ανάγκη)!
      Καλό Πάσχα!

  5. hkalant 17/04/2011 στο 1:08 μμ Reply

    Φώτη, πραγματικά με ψυχοπλάκωσες!
    Ωραίο κείμενο, αλλά με περιεχόμενο που εγώ δεν σκέφτομαι – ακόμα τουλάχιστον.
    (και να φανταστείς πριν 5 μέρες έγινα 21!)

    • fvasileiou 17/04/2011 στο 1:22 μμ Reply

      Έπρεπε να βάλω ένα «Ακατάλληλο για κάτω των 30» στα κείμενα αυτά 😛 😀 😛

  6. Ben Provis 17/04/2011 στο 2:50 μμ Reply

    Η μεγαλύτερη ασχήμια, είναι να προσπαθείς να φαίνεσαι νέος και όμορφος όταν πια δεν είσαι. Το θέμα είναι πως τα σπατάλησες, όταν ήσουν…

  7. αναστασία 17/04/2011 στο 8:29 μμ Reply

    Φωτη, ούτε μερα δεν σπαταλησες, πίστεψε με

  8. αναστασία 17/04/2011 στο 8:34 μμ Reply

    …(βιαστηκε να φυγει το μήνυμα), ό,τι έζησες, ό,τι σκεφτηκες, ό,τι διαλεξες σε εκαναν αυτό που είσαι, και ό,τι ζεις, ό,τι διαλεγεις, ό,τι σκεφτεσαι τωρα θα φτιαξουν αυτό που θα είσαι. Και το πιο ωραίο ξερεις ποιο είναι; Αν θυμασαι και νιωθεις τοσα πραγματα και αναρωτιεσαι τόσα για τα μεχρι τωρα, σκεψου τι εχει να συμβεί για αυτα ή σε αυτά που ερχονται. Φαντασου, τα επόμενα τριαντα χρόνια, πόσα θα ζήσεις…
    Υ.Γ. είμαι πιο μεγαλη και μιλάω σαν μεγάλη ε; εμ, αφου είμαι, να το κρύψω;

    • fvasileiou 18/04/2011 στο 9:40 πμ Reply

      Κατά κάποιο τρόπο ανυπομονώ να δω τα επόμενα τριάντα (;) χρόνια 😉

  9. vad 18/04/2011 στο 7:36 πμ Reply

    Ο εχων σχεδόν τα διπλά σου χρόνια σε ζηλευει και συ γκρινιάζεις:)
    Κάτσε καλά:)

    Καλο Πάσχα…

    • fvasileiou 18/04/2011 στο 9:38 πμ Reply

      Μα δεν γκρινιάζω, ρε παιδιά, περιγράφω.
      Καλό Πάσχα, Βασίλη!

  10. γρηγόρης στ. 18/04/2011 στο 6:45 μμ Reply

    «Το φάντασμα μιας νεότητας, που κατά πάσα πιθανότητα δεν υπήρξε ποτέ» είναι που κυνηγούν πολλοί και χάνουν κάθε επαφή με το παρόν και την πραγματικότητα. Μετά ψυχοπλακώνονται….

    Καλό Πάσχα, Φώτη!

  11. Theoprovlitos 18/04/2011 στο 8:09 μμ Reply

    Καλά κανει ο Φωτης και το φιλοσφει το πραμα από τώρα. Να μη τουρθει ξαφνικό μιαν ωραία πρωία. Τοτε που ενω εισαι ακόμα εσυ στο πενυμα, (μονο σοφότερος και πιο έμπειρος) στον καθρεφτη ή στην σκάλα εισαι κάποιος άλλος που αδυνατεί να σε ακολουθήσει, πάνω που αρχίσατε να περνάτε οι δυό σας καλά.

  12. GD 19/04/2011 στο 8:04 μμ Reply

    Πολύ ωραίο Φώτη! Καλό Πάσχα.

  13. στεφανος 21/04/2011 στο 4:54 μμ Reply

    Εξαιρετικο κειμενο, συνομηλικε…

  14. kitsosmitsos 30/03/2012 στο 1:39 μμ Reply

    Ενδιαφέρουσες σκέψεις. Χρειάζονται περισυλλογή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: