Δημοκρατία χωρίς Λαό

Ο κ. Παπαχελάς ξεκίνησε το χθεσινό του άρθρο με την μελαγχολική (για τον ίδιο) διαπίστωση ότι ο κύριος ΓΑΠ χάνει τις «διασυνδέσεις στο εξωτερικό», που ήταν και το «μεγάλο πολιτικό ατού» του. Σύμφωνα με τον κ. Παπαχελά αυτό οφείλεται  «κυρίως στον τρόπο διοίκησης, τη δυνατότητα επιβολής του κ. Παπανδρέου στους υπουργούς του και το κόμμα και την έλλειψη αποφασιστικότητας».

Το ερώτημα βέβαια και προς τους ξένους και προς τους Έλληνες (πρώην) υποστηρικτές του κυρίου ΓΑΠ, όπως ο ίδιος ο κ. Παπαχελάς, είναι: Τώρα τον μάθανε τον ΓΑΠ; Τόσα χρόνια υπουργός, δεν ξέρανε τον τρόπο με τον οποίο διοικούσε ή την δυνατότητα… επιβολής του; Στο κάτω-κάτω της γραφής προεκλογικά αυτά ακριβώς μας διαφήμιζαν όταν μιλούσαν για την «εμπειρία» του και μας καλούσαν να τον ψηφίσουμε.

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε.

Σωστά, απαντώ, και προχωρώ.

Στη συνέχεια ο κ. Παπαχελάς, κι αφού μας αναφέρει στο παρεμπιπτόντως ότι μέσα στον 1,5 χρόνο της Πρωθυπουργίας του ο κύριος ΓΑΠ κατάφερε να ξεχαρβαλώσει εντελώς το Υπουργείο Εξωτερικών, εκφράζει την βαθύτερη, πραγματική και γνήσια αγωνία του, η οποία βεβαίως αφορά τους ξένους που μας παρατηρούν:

Οι ξένοι που μας παρατηρούν αρχίζουν να απελπίζονται γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να επενδύσουν πολιτικά κάπου συγκεκριμένα για την επόμενη μέρα ανόρθωσης της ελληνικής οικονομίας. Καταλαβαίνουν ότι το κράτος νοσεί και δεν μπορεί να σηκώσει τέτοιο βάρος, ενώ και η αντιπολίτευση τους προκαλεί απορίες και ανασφάλεια. Το επόμενο διάστημα θα πιέσουν ασφυκτικά τον κ. Παπανδρέου να αλλάξει τρόπο διακυβέρνησης και αν αυτό δεν συμβεί, είναι λογικό να σκεφθούν πως μόνη λύση είναι ένας μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός.

Το άρθρο του κ. Παπαχέλα σε μια πρώτη ματιά τα έχει σχεδόν όλα: Επισκόπηση της σημερινής κατάστασης, σχολιασμό ενός σημαντικού θέματος που δεν απασχολεί τα άλλα ΜΜΕ γιατί θεωρούν ότι δεν πουλάει, περιγραφή των απόψεων «των ξένων που μας παρατηρούν», κριτική διερεύνηση των προοπτικών, συγκεκαλυμμένη πρόταση.

Μόνο ένα πράγμα λείπει -στη δική μου συνείδηση, τουλάχιστον:

Ο Κυρίαρχος Λαός.

Στην ανάλυση του κ. Παπάχελα για τα μελλούμενα (και -φευ!- για τα παρελθόντα…) ο Λαός δεν παίζει κανένα ρόλο. Μόνο τι θα πει, αν θα πει ο κύριος ΓΑΠ, ο κ. Σαμαράς ή ο Παπακωνσταντίνου, και, κυρίως, τι θα αποφασίσουν οι «ξένοι που μας παρατηρούν». Που σημαίνει ότι άπαξ κι αποφασίσουν, έχουν και τον τρόπο να πραγματοποιήσουν τις αποφάσεις (δεν λέω: επιβάλουν).

Προσοχή: Εγώ δεν αναφέρομαι σε συνωμοσίες σκοτεινών παραγόντων -Θεός φυλάξοι! Εγώ απλώς σχολιάζω όσα γράφει και όσα παραλείπει ο έγκριτος δημοσιογράφος κ. Παπαχέλας. Οι εκτιμήσεις του κ. Παπαχελά μπορεί να είναι λανθασμένες και εν πάσι περιπτώσει, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η παντελής απουσία του Λαού από τον σχεδιασμό των εξελίξεων. Λες και ζούμε σε μια Φεουδαρχία, που δούκες και αρχιδούκες, ντόπιοι και ξένοι, συσκέπτονται σε κλειστά δωμάτια για να αποφασίσουν και όχι σε μια Δημοκρατία, όπου ο Λαός είναι ο μόνος κυρίαρχος.

Αλλά ο κ. Παπαχελάς θεσμικά είναι ένας δημοσιογράφος και τίποτα παραπάνω και τα όσα λέει και γράφει χαρακτηρίζουν τον ίδιο και αποκαλύπτουν το ήθος και την ποιότητά του.

Το πρόβλημα είναι ότι ανάλογη νοοτροπία επιδεικνύει και ο πρωθυπουργός ΓΑΠ.

Η αποκάλυψη ότι συζητούσε την παράδοση της χώρας στο ΔΝΤ, ενώ στο Λαό έταζε Λεφτά Υπάρχουν για να πάρει τις εκλογές, στην πραγματικότητα δεν συγκλόνισε κανέναν από μας. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κύριος ΓΑΠ αντιμετωπίζει τον λαό και τις Δημοκρατικές διαδικασίες σαν το αναγκαίο κακό για να πετύχει τους στόχους του. Θυμηθείτε την κροτίδα που πέταξε στις Περιφερειακές εκλογές ότι δήθεν θα προκηρύξει Βουλευτικές, αν δεν του αρέσουν τα αποτελέσματα. Ή την μπαρούφα ότι θα βάλει, λέει, στο Σύνταγμα διάταξη που θα απαγορεύει την πώληση δημόσιας γης.

Μοιάζει λοιπόν ο κύριος ΓΑΠ με εκείνον τον παλαιού τύπου πατέρα, ο οποίος για να ξεφορτωθεί το παιδί του τού τάζει σοκολάτες και παιχνίδια για μετά, ενώ ξέρει πολύ καλά ότι δεν πρόκειται ποτέ να του τα αγοράσει. Γιατί ξέρει ότι ο μικρός ποτέ δεν θα τον καλέσει να λογοδοτήσει.

Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν ονομάζεται «σύγχρονη αντίληψη»…

Advertisements

7 thoughts on “Δημοκρατία χωρίς Λαό

  1. Δύτης των νιπτήρων 09/05/2011 στο 9:20 μμ Reply

    Και όμως, αυτό ακριβώς είναι η σύγχρονη αντίληψη: η κυριαρχία της οικονομίας, μιας συγκεκριμένης οικονομίας, κάνει τη δημοκρατία περιττή.

    • fvasileiou 10/05/2011 στο 10:46 πμ Reply

      Η αλλαγή των προτεραιοτήτων, του τι θεωρείται αναγκαίο και απαραίτητο, συντελέστηκε μέσα σε μια γενιά (30 χρόνια) και είναι δραματική. Και αν σκεφτεί κανείς πως η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα είχε διαφημιστεί ως το αντίθετο της βαρβαρότητας, τότε μπορεί να είναι και απελπιστική…

  2. hfaistiwnas 09/05/2011 στο 9:29 μμ Reply

    Να μπορούσαμε να τον πετάξουμε έξω εν μία νυχτί.. πριν γίνουμε στάχτη..

    • fvasileiou 10/05/2011 στο 10:45 πμ Reply

      Ξέρεις τώρα… Για να πεταχτεί εν μιά νυκτί, πάει να πει ότι θα έχουν γίνει όλα στάχτη…
      Η κατάσταση θυμίζει το φίδι που τρώει την ουρά του…

      • hfaistiwnas 10/05/2011 στο 10:48 πμ Reply

        Αυτό φοβάμαι..
        Αυτός λέγεται ουροβόρος όφις!!!!

        • hfaistiwnas 10/05/2011 στο 10:49 πμ Reply

          Μυστικιστικό και μαγικό σύμβολο.. (ξέρεις.. ο πολύς Νταν Μπράουν.. )

          • fvasileiou 10/05/2011 στο 10:54 πμ Reply

            Τα καλά της… κλασικής παιδείας 😀 😛 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: