Boardwalk Empire

Το πιο αναμενόμενο σήριαλ της χρονιάς. Μετρήστε λόγους:

HBO, Μαφία, δημιουργός ο T. Winter (σεναριογράφος των Sopranos), εκτελεστικός παραγωγός και εκ των σκηνοθετών ο Tim Van Patten (κ αυτός από το team των Sorpanos). Βάλτε τώρα και τον Martin Scorsese στο blender και καταλαβαίνετε γιατί είχαμε όλοι λυσσάξει -ναι, λυσσάξει- για να δούμε αυτό το σήριαλ.

Το Boardwalk Empire ξεκινά το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 1920 στην Atlantic City, λίγα λεπτά πριν επιβληθεί επισήμως η ποτοαπαγόρευση. Ο Nucky Thompson, ο επί των οικονομικών του Δήμου, βγάζει έναν θερμό λόγο υπέρ της απαγόρευσης στην Ένωση Γυναικών. Η πόλη έξω γιορτάζει την αλλαγή του χρόνου και την σωτηρία τους από το αλκοόλ. Στα μπαρ οι σαμπάνιες και το ουίσκι ρέουν άφθονα, ενώ στις σουίτες των ξενοδοχείων τα αφεντικά της πόλης υπολογίζουν τα κέρδη που θα τους αποφέρει η ποτοαπαγόρευση. Μόλις τελειώσει την ομιλία,  ο Nucky πηγαίνει στη συντροφιά τους…

Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, τα γνωστά (και αγαπητά θέματα) της μαφιόζικης μυθολογίας ξεδιπλώνονται: Η άνοδος του ταλαντούχου νέου Jimmy Darmody, η φαινομενικά αδύναμη Margaret Schroeder, που σταδιακά επιδεικνύει τα ταλέντα και τις αντοχές της, ο ανίκανος Ellia Thompson που διατηρεί την εξουσία επειδή είναι αδελφός του Nucky κτλ.

Και μαζί εμφανίζονται και γνωστοί, αγαπητοί χαρακτήρες, όπως ο νεαρός Al Capone και ο νεαρότερος Lucky Luciano. Η ίδια η σειρά άλλωστε στηρίζεται και αναπλάθει πραγματικά γεγονότα. Ο Nucky Thompson βασίζεται στον Nucky Johnson, που έλυνε και έδενε για λογαριασμό των Ρεπουμπλικάνων όχι μόνο στο Atlantic City, αλλά σε όλη την Πολιτεία.

Ακολουθώντας τον Nucky η σειρά δεν μένει στο πλαίσιο της φαμίλιας, της συμμορίας, του εγκλήματος. Αλλά επιχειρεί να εντάξει αυτή τη μικρή, σκοτεινή και υπόγεια ιστορία στην επίσημη πολιτική ιστορία του Έθνους. Ο Nucky συζητά με γερουσιαστές και υποψήφιους προέδρους, σχεδιάζει στρατηγικές, αναλαμβάνει διευθετήσεις και εξυπηρετήσεις.

Δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο βέβαια. Η αμερικάνικη τηλεόραση -με πρώτο το HBO- τα τελευταία χρόνια μας έχει συνηθίσει σε εξαιρετικές ιστορικές σειρές, οι οποίες λειτουργούν ως σχόλιο της σημερινής πολιτικής κατάστασης. Θυμηθείτε το Rome ή το Deadwood του HBO ή το πιο πρόσφατο The Tudors. Αντιθέτως, και σε αυτή την παράμετρο, όπως και πολλές ακόμα, περιμέναμε περισσότερα από αυτή τη σειρά…

Ξεκινάμε με τα καλά, τα οποία κάθε άλλο παρά λίγα είναι:

Η ιστορία έχει ενδιαφέρον. Και καθώς ξεδιπλώνονται όλες οι παράμετροι και οι υποπλοκές, αντιλαμβάνεσαι την φιλοδοξία των δημιουργών της σειράς, που επέλεξαν να αφηγηθούν μια ιστορία για το έγκλημα την εποχή της ποτοαπαγόρευσης όχι στη Νέα Υόρκη ή το Σικάγο, αλλά στο Atlantic City, τουριστικό θέρετρο της εποχής, το Las Vegas της εποχής της Jazz, στο οποίο κατέληγαν και ξεκινούσαν οι συμμορίες τόσο της Νέας Υόρκης, όσο και του Σικάγο.

Η παραγωγή είναι σπουδαία. Πλούσια και άψογη. Σκεφτείτε ότι κατασκευάστηκε από την αρχή η προβλήτα της Atlantic City για να βολτάρουν οι ήρωές μας. Κοστούμια εποχής και δεκάδες κομπάρσοι να τα φοράνε. Εξαιρετικό soundtrack.

Και πολύ καλές ερμηνείες:

Ο Steve Buscemi, στην αρχή μου φάνηκε χλωμό αντίγραφο του Tony Soprano. Αλλά είχα άδικο. Γιατί ο Nucky δεν είναι μαφιόζος, είναι ένας διεφθαρμένος πολιτικός. Τετραπέρατος αλλά και υπόγειος: Δεν του αρέσει να βγαίνει μπροστά, αλλά προτιμά να κινεί τα νήματα από τις κουίντες. Party animal, εραστής, αλλά με κάτι μέσα βαθιά του που μένει πάντα ανικανοποίητο. Και ο Buscemi είναι εξαιρετικός στο ρόλο του.

Η Kelly Macdonald είναι ταυτόχρονα και εύθραυστη και δυνατή και πονηρή και αθώα και ερωτική και μαμά και θύμα και θύτης -μα πώς τα καταφέρνει;

Ο Michael Pitt παίζει τον Jimmy, εκπρόσωπο της νέας γενιάς εγκληματία που σέρνει η ουρά της ποτοαπαγόρευσης. Μου θυμίζει έντονα τον ΝτεΝίρο -κι αυτό δεν είναι ποτέ κακό (το πόσο καλό μπορεί να είναι, βέβαια, το συζητάμε)

Εντυπωσιακή η ερμηνεία και του Michael Shannon  σαν εμμονικού και θρησκόληπτου πράκτορα Van Alden, ο οποίος στοχοποιεί τον Nucky.

Ο πρώτος κύκλος του Boardwalk Empire είναι από κείνους που παρακολουθείς με ενδιαφέρον, αλλά και με κάποια απόσταση. Δεν κολλάς, δεν παραμιλάς, δεν γίνεται αρρώστια -όπως οι Sopranos ή το Dexter ή το 24 ή οι Tudors.

Είναι φανερό ότι κάτι του λείπει -τι όμως; Ο εντοπισμός του είναι το μεγάλο στοίχημα των παραγωγών.

Κατά την γνώμη μου, το βασικό πρόβλημα της σειράς είναι η απόσταση. Στο Boardwalk Empire παρακολουθείς μόνο τα επεισόδια, τις εξελίξεις, τις κινήσεις των ηρώων, δεν ταυτίζεσαι μαζί τους, με τα προβλήματα και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν.

Και δεν υπάρχει απόσταση μόνο ανάμεσα στη σειρά και τον θεατή, αλλά και ανάμεσα στην πραγματικότητα του σήριαλ και την δική μας πραγματικότητα. Αποτυχαίνει δηλαδή το Boardwalk Empire εκεί που είχαν πετύχει τα άλλα δράματα κοστουμιών της HBO, να λειτουργήσει σαν παραβολή για το σήμερα. Έτσι όταν ο Nucky συμμετέχει σε συνέδρια και μυστικές συζητήσεις, παρότι ανταλλάσσει χειραψίες με Προέδρους και απλούς ψηφοφόρους, έχουμε την βεβαιότητα ότι βλέπουμε κάτι παλιό, κάτι που γινόταν τότε – δεν αφορά τα δικά μας.

Αλλά ίσως η μεγαλύτερη αποτυχία του σήριαλ είναι ότι δεν έχει έναν κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο θα αρθρωθούν οι πλοκές και οι εξελίξεις. Και όταν λέω άξονα, εννοώ μια μεγάλη ιδέα. Για παράδειγμα: Οι Sopranos διερεύνησαν (με τρόπο μοναδικό) τη σχέση γιου και μάνας. Το 24 βρίσκεται αιωνίως μπροστά στο δίλημμα: Να υπηρετήσω το ατομικό μου συμφέρον ή το γενικό. Το Mad Men διερευνά την διάσταση ανάμεσα στο φαίνεσθαι και το είναι. Και πάει λέγοντας. Μέσα στα πολυτελή σκηνικά και τα κοστούμια, τους βοηθητικούς και την ακρίβεια της αναπαράστασης, κάπου εκεί παράπεσαν οι ιδέες. Ας ελπίσουμε ότι οι δημιουργοί θα επανορθώσουν στη β’ σεζόν.

Και δυο λόγια για τον Σκορσέζε.

Πρώτα τα αυτονόητα: Ο Scorsese είναι από τους σημαντικότερους ζώντες σκηνοθέτες σήμερα. Έχει γυρίσει μερικά αριστουργήματα (Taxi Driver, Raging Bull, The King of Comedy, Cape Fear, The Good Fellas) τα οποία συγκαταλέγονται στις αγαπημένες μου ταινίες. Κατά την γνώμη μου παραμένει δεξιοτέχνης, αλλά το σινεμά δεν είναι μόνο η κίνηση της κάμερας ή η γωνία λήψης.

Το γεγονός ότι αυτός ο σπουδαίος σκηνοθέτης του κινηματογράφου ενεπλάκη τόσο ενεργά σε μια τηλεοπτική παραγωγή, δείχνει πόσο έχουν αλλάξει σήμερα σε σχέση με 10-15 χρόνια πριν. Δείχνει επίσης τις προοπτικές τόσο της τηλεόρασης όσο και του σινεμά -αλλά ας μην ανοίξουμε αυτή την κουβέντα.

Ο Σκορσέζε λοιπόν είναι εκτελεστικός παραγωγός και σκηνοθέτησε τον πιλότο, που σημαίνει ότι δημιούργησε και την όλη ατμόσφαιρα της σειράς. Για την σκηνοθεσία του αυτή βραβεύτηκε, αλλά εμένα όχι μόνο δεν με εντυπωσίασε, αλλά κάποιες στιγμές με κούρασε. Για παράδειγμα, τα traveling. Και χειρότερα, τα αργά traveling. Μπορεί να διαρκούν μόνο μερικά δευτερόλεπτα, τα οποία όμως μοιάζουν αιώνας στην τηλεόραση.

Παράδειγμα: Ξέρουμε ότι μέσα στο σπίτι υπάρχει ένα πτώμα. Η κάμερα όμως αργά-αργά, πολύ αργά, ξεκινάει από μακριά, μας δείχνει το σπίτι, πλησιάζει, αργά, κεντράρει στο παράθυρο, πολύ αργά, πάντα αργά, πλησιάζει, κολλάει στο τζάμι, αργά, και μας δείχνει το πτώμα. Θυμίζει τους συγγραφείς που σπαταλάνε 4 σελίδες για να σου περιγράψουν το κάδρο στον τοίχο -την εποχή του Προυστ είχε και νόημα και χρηστικότητα ίσως. Σήμερα;

Με τρεις λέξεις: Πολύ καλή σειρά, όχι όμως τόσο καλή όσο την περίμενα.

Advertisements

7 thoughts on “Boardwalk Empire

  1. hfaistiwnas 14/05/2011 στο 2:46 μμ Reply

    Καλησπέρα!!!
    Καλές προβολές λοιπόν!!!
    Καλό ΣΚ!

    • fvasileiou 14/05/2011 στο 4:13 μμ Reply

      Καλησπέρα!
      Να περάσουμε καλά!!! 🙂

  2. Σοφία 14/05/2011 στο 4:04 μμ Reply

    Ο Scorsese ανήκει και στους δικούς μου αγαπημένους σκηνοθέτες.
    Καταφέρνει να είναι εμπορικός χωρίς να εκπίπτει σε ποιότητα.
    Δεν έχω παρακολουθήσει τις σειρές που αναφέρεις εκτός από μερικά επεισόδια του 24.
    Μου άρεσε ο τρόπος που περιγράφεις τις αγαπημένες σου σειρές.
    Ισως είχες βάλει πολύ ψηλά τον πήχη και για το Broadwalk Empire και γι αυτό απογοητεύτηκες.
    Για να είμαι ειλικρινής ενώ ξεκινάς εκθειάζοντας το με μπερδεύεις όταν στο τέλος λες πως όχι απλώς δε σε εντυπωσίασε αλλά σε κούρασε.
    Δεν έχω δει τη σειρά για να έχω άποψη, για το πως την περιγράφεις μιλάω.
    Ενώ γράφεις για τη σκηνοθεσία το φοβερό casting, τις καταπληκτικές ερμηνίες, καταλήγεις σε σκηνοθετικό πρόβλημα…
    Τι είναι αυτό που δεν κατάλαβα;
    Πάνω που διαβάζοντας τις γραμμές άρχισα να σκέφτομαι να κατεβάσω τη σειρά απ’ το internet μου λες πως είναι αργή…

    • fvasileiou 14/05/2011 στο 4:13 μμ Reply

      Χμμ, όχι δεν είναι η σειρά αργή. Σχολίαζα μια σεκανς του πιλότου, που σκηνοθέτησε ο Σκορσέζε, η οποία κράτησε μερικά δευτερόλεπτα.
      Η σειρά είναι πολύ καλή, αλλά έχει και προβλήματα -κατά την δική μου άποψη πάντα, γιατί υπάρχουν και κείνοι που δεν βλέπουν τίποτα το αρνητικό. Είναι σίγουρα από αυτές που αξίζει κανείς να δει -αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν φτάνει με τίποτα αριστουργήματα όπως οι Sopranos ή το Shield…

  3. Σοφία 15/05/2011 στο 12:06 πμ Reply

    Ok λάθος μου…όπως είπα δεν έχω παρακολουθήσει τη σειρά…δεν κατάλαβα, γι αυτό και ρωτάω τι δεν κατάλαβα…

  4. DrTeddy 18/05/2011 στο 10:06 πμ Reply

    Εξαιρετική η προσέγγισή σου, ξεκινάω να τη βλέπω αυτές τις μέρες… με προκάλεσες!
    Μία μικρή παρατήρηση μόνο: έχω την εντύπωση ότι είναι «Boardwalk» και όχι «Broadwalk»… (http://www.imdb.com/title/tt0979432/)

    Φιλικά,
    Θοδωρής

    • fvasileiou 18/05/2011 στο 12:00 μμ Reply

      Έχεις δίκιο, πρόκειται για δική μου αβλεψία και ευχαριστώ για την επισήμανση.

      Περιμένω τις εντυπώσεις σου αφού το δεις 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: