Απουσία…

Είναι η πρώτη φορά στα τρεισήμισι χρόνια του Σημειωματάριου που λείπω για τόσο μεγάλο διάστημα. Ακόμα και στις διακοπές, ακόμα και στα ταξίδια, τις αργίες, μεγάλες και μικρές μέρες, πάντα έβρισκα τρόπο -και διάθεση- να ποστάρω. Αυτός ο Μάιος όμως ήθελα να είναι λίγο διαφορετικός. Ήθελα να είναι ο τελευταίος Μάιος για ορισμένα πράγματα. Έτσι πήρα την απόφαση να απομονωθώ όσο περισσότερο γίνεται για να αφοσιωθώ στη δουλειά μου. Από τις 3 Μαΐου λοιπόν μένω σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα, μόνος, με τέσσερις κούτες βιβλία και χειρόγραφες σημειώσεις, έναν υπολογιστή χωρίς σύνδεση στο ίντερνετ, και -πρέπει να το παραδεχτώ!- πολλά, πάρα πολλά, περισσότερα από όσα μπορείτε να φανταστείτε, κόμιξ!

Φίλοι μου λένε πόσο τυχερός είμαι, ότι ζηλεύουν και τα ρέστα.

Φαντάζομαι -το ξέρω δηλαδή- ότι είμαι τυχερός. Πόσοι από μας μπορούν να αφοσιωθούν για ένα, ενάμιση μήνα σε μια καθαρά πνευματική/διανοητική εργασία; Πόσοι μπορούν να αποκοπούν από το περιβάλλον και τους ανθρώπους τους, με την βεβαιότητα ότι όλα θα συνεχίσουν να λειτουργούν στην εντέλεια, όλοι είναι ασφαλείς και εντάξει κι ότι θα μπορέσουν μόλις τελειώσουν να ενταχθούν και πάλι στον μικρόκοσμό τους; [Βέβαια όλο αυτό το σχήμα κρύβει πολλές θυσίες, που δεν είμαι σίγουρος ότι τις συνειδητοποιούν όλοι όσοι μακαρίζουν την τύχη μου…]

Στάθηκα για λίγο μπροστά στον καθρέφτη σήμερα. Σήμερα που επέστρεψα στον «πολιτισμό» μετά από βδομάδες απουσίας. Τα μαλλιά και τα γένια μου έχουν μακρύνει. Έχω πάρει και λίγο χρώμα από τα μπάνια -έχω κάνει ήδη καμιά εικοσαριά. Αλλά βέβαια δεν είναι αυτές οι αλλαγές που μετράνε, οι εξωτερικές, οι φυσικές και αναμενόμενες, αλλά οι εσωτερικές και αναπάντεχες. Τις οποίες εμείς οι ίδιοι μπορεί να μην τις αντιλαμβανόμαστε ή, αν αντιλαμβανόμαστε, να μην τις αξιολογούμε όπως οι άλλοι…

Κι έπειτα έφτιαξα καφέ, άνοιξα τον υπολογιστή και μπήκα στη σελίδα διαχείρισης του Σημειωματάριου, καθρέφτης κι αυτό, αλλά άλλου είδους. Περιηγήθηκα στα σχόλια, τον πίνακα ελέγχου, τα στατιστικά -έχετε επιστρέψει ποτέ κάπου μετά από μεγάλη απουσία; Σε ένα δικό σου μέρος, που το νοσταλγούσες όταν ήσουν μακριά, και τώρα που επέστρεψες σου φαίνεται ίδιο, οικείο, δικό σου, αλλά και διαφορετικό, αλλαγμένο, ξένο; Που ψάχνεις να βρεις εκείνες τις γωνιές που δεν άλλαξαν καθόλου ή έχουν αλλάξει λίγο, για να πιαστείς από κει και να ξεκινήσεις; Γιατί τελικά ποτέ δεν επιστρέφουμε σε κάτι, πάντα καινούργιες αρχές κάνουμε είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι / είτε θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε, δηλαδή.
Αυτό.

Σκεφτόμουνα να γράψω μια-δυο σκέψεις, που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας τις χθεσινές εφημερίδες. Ξεκίνησα δηλαδή να το γράφω, αλλά σταμάτησα. Το διέγραψα. Το πέταξα. Μετά από μια τέτοια απουσία -η οποία δεν τελείωσε, αλλά μπορεί να συνεχιστεί- δεν είχα καμιά όρεξη να αναρτήσω κείμενα για την «κατάσταση» ή την «πραγματικότητα». Θέλω, νομίζω, να κάνω αυτό που κατά βάση και ουσιαστικά είναι το blogging για μένα:  Πολύ δημόσια και ταυτοχρόνως πολύ προσωπική επικοινωνία. Για τα υπόλοιπα έχουμε καιρό.

Advertisements

21 thoughts on “Απουσία…

  1. Δύτης των νιπτήρων 30/05/2011 στο 1:33 μμ Reply

    Πρέπει να το κάνω κι εγώ αυτό! 🙂

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:17 πμ Reply

      Το συνιστώ. Ειδικά αν έχεις κάνα άρθρο ή βιβλίο στο μυαλό σου…

  2. Astrofegia 30/05/2011 στο 2:08 μμ Reply

    Welcome back! 🙂

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:18 πμ Reply

      Ευχαριστώ!
      Παρεμπιπτόντως, ήρθα και στο νησί σου για λίγες ώρες την περασμένη εβδομάδα. Να δω φίλους και να φάω από τα νοστιμότατα φαγητά σας -το τσιγαρέτο με τρέλανε 🙂

  3. Σοφία 30/05/2011 στο 4:41 μμ Reply

    Καλώς ήρθες λοιπόν φίλε Φώτη!!
    Το ίδιο έκανα πριν χρόνια, για 3 σχεδόν μήνες…
    Απεξάρτηση!
    Τυχερός που τα κατάφερες, να το ξανακάνεις αν μπορείς…
    Ούτε εγώ θέλω να γράψω για την καθημερινότητα…

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:20 πμ Reply

      Η πλάκα είναι ότι δεν αισθανόμουν την ανάγκη να ξεκόψω. Αναγκάστηκα. Και δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό τελικά το ότι απόκτησα μια απόσταση (εντάξει, μικρή) από το μπλόγκινγκ.

  4. Σοφία 30/05/2011 στο 5:10 μμ Reply

    Εγώ Φώτη μου είχα πολλές φορές, μέσα σ’ αυτά τα χρόνια που blogάρουμε, την ανάγκη να μείνω μακριά. Είτε οι συνθήκες, είτε η διάθεση μου… Άσε που και αυτή τη στιγμή κάπου στα ίδια είμαι! Μπορεί να μην είμαι στα σύνορα, αλλά είμαι 12-14 ώρες την μέρα μόνη μου σ’ ένα σπίτι, μακριά από την οικογένεια και τους φίλους μου… Μην ξεχνάς όμως ότι αυτό έχει και τα καλά του!

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:21 πμ Reply

      Για μένα, το να είμαι μακριά και μόνος δεν αποτελεί θυσία. Το λέω έτσι κοφτά, γιατί είχα μια μεγάλη συζήτηση περί αυτού του θέματος σήμερα. Αλλά είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που συνειδητά έμεινα χωρίς δίκτυο. Και, ναι, αυτό έχει και τα καλά του, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό.

  5. hfaistiwnas 30/05/2011 στο 8:59 μμ Reply

    Μπράβο σου που τα κατάφερες, δεν είναι και μικρό χρονικό διάστημα.. και οι αλλαγές ελπίζω να βοηθήσουν..
    Περίπου το ίδιο νιώθω και εγώ όταν γυρνάω από κάπου και έχω λείψει καιρό.. φυσικά πάνω από εβδομάδα δεν πρέπει να έλλειψα ποτέ..

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:23 πμ Reply

      Δεν ξέρω αν είσαι τυχερός ή άτυχος. Με άλλα λόγια, δεν ξέρω αν είμαι εγώ τυχερός ή άτυχος, γιατί τα τελευταία 3,5 χρόνια είμαι ένα μήνα εδώ, ένα μήνα εκεί, ένα μήνα παραπέρα και στο τέλος πουθενά. Ή μήπως παντού;

  6. apos 30/05/2011 στο 11:38 μμ Reply

    Σε ζηλεύω για τα κόμιξ…

    έτσι και υποψιαστώ ότι δεν έχεις μέσα Mafalda, είμαι ικανός να σου κόψω την καλημέρα (για λίγο)

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:27 πμ Reply

      Μα τι μου λες τώρα;;;; Είναι δυνατόν να ΜΗΝ έχω Μαφάλντα; Έχω μάλιστα και τον τόμο, που δεν πολυκυκλοφορεί, με τα ανέκδοτα σκιτσάκια του Quino ή εκείνα που έκανε για ειδικές περιστάσεις.
      Μάλιστα τα ξανακοιτούσα τις προάλλες. Και, στο λέω ειλικρινά, αυτή η ατμόσφαιρα ελπίδας και αισιοδοξίας που είχαν τα 60s, σήμερα, που ζούμε το μέλλον, μου φέρνει στεναχώρια.

      Δεν γράφεις κάτι σχετικό;;

      • apos 31/05/2011 στο 9:15 πμ Reply

        Έχω γράψει αρκετά post για την Mafa, όχι βέβαια για τα συγκεκριμένα σκιτσάκια.
        Μου έβαλες ιδέες.

        • fvasileiou 02/06/2011 στο 12:11 πμ Reply

          Ελπίζω να είναι γόνιμες 🙂

  7. kitsosmitsos 31/05/2011 στο 12:20 πμ Reply

    Όπως σου βγαίνει, φίλτατε. Όπως σου βγαίνει…

    • fvasileiou 31/05/2011 στο 12:34 πμ Reply

      Ακριβώς.
      Μόνο που αυτό το «όπως βγαίνει» συνήθως το χρησιμοποιούμε για ψυχική διάθεση και κέφι, ενώ εδώ υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες 😉

  8. Astrofegia 31/05/2011 στο 1:53 πμ Reply

    Σοβαρά? Χαίρομαι που πέρασες καλά! 🙂

  9. Fri 31/05/2011 στο 6:57 μμ Reply

    Καλώς επέστρεψες το λοιπόν 🙂
    Κι οι αλλαγές εκείνες που δε φαίνονται, οι αναπάντεχες είναι για καλό φαντάζομαι, έτσι δεν είναι;

    • fvasileiou 02/06/2011 στο 12:10 πμ Reply

      Γενικά ρωτάς ή ειδικά; 😀 😉 😀

  10. Academy 01/06/2011 στο 11:07 μμ Reply

    Θα γινόσουν άνετα μια ωραία ταινία του Mike Leigh:Απομονωμένος απο όλα και να παλεύεις με την ιδεολογική σύγκρουση.
    Βέβαια welcome back…!!!

    • fvasileiou 02/06/2011 στο 12:09 πμ Reply

      Mike Leigh, ε;
      Δεν είναι δυνατόν να γίνει ταινία του Spielberg ή του Eastwood; 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: