Monthly Archives: Ιουνίου 2011

Να συγκροτηθεί Εξεταστική Επιτροπή μετά την ομολογία Παπακωνσταντίνου

Απ’ όλους τους (κατά Φλωρίδη) κηπουρούς που διόρισε ο πολυχρονεμένος μας αυθέντης ΓΑΠ, ο αντιπαθέστερος με διαφορά είναι ο Γ. Παπακωνσταντίνου -αυτός που μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 μπούκαρε και διέλυε μαζί με τον Φωτόπουλο τα ΔΣ της ΔΕΗ και σήμερα κατηγορεί συλλήβδην όσους επικρίνουν την πολιτική του ως λαϊκιστές. Το ειρωνικό αφ’ υψηλού βλέμμα του συνοψίζει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τη νοοτροπία κονκισταδόρου της παρεούλας ΓΑΠ.

Το άτομο λοιπόν αυτό, ο κατεξοχήν υπεύθυνος μαζί με τον Πρωθυπουργό ΓΑΠ για την σημερινή κατάντια της χώρας, με άρθρο του στους Financial Times παραδέχεται ότι «έγιναν λάθη και παραλήψεις τόσο στον αρχικό σχεδιασμό του Μνημονίου όσο και στην υλοποίησή του».

Τη στιγμή που το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα καταρρέει υπό το βάρος της αποτυχίας του Μνημονίου, η Κοινωνία αντιδρά, οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εμφανίζονται απρόθυμοι να ψηφίσουν το Μεσοπρόθεσμο, οι ξένοι δανειστές μάς εξαναγκάζουν να πουλήσουμε όσο-όσο υποδομές και κρατικό πλούτο, η έξοδος από την κρίση υπολογίζεται πλέον σε τουλάχιστον 30 χρόνια και ακόμα και οι σύμμαχοι της Κυβέρνησης παραλληλίζουν την υπογραφή του Μνημονίου με την υπογραφή του Τσολάκογλου, νομίζω ότι η Βουλή έχει υποχρέωση να κινήσει τις διαδικασίες για την συγκρότηση Εξεταστικής των Πραγμάτων Επιτροπής για να διερευνήσει ποια είναι αυτά τα λάθη και οι παραλήψεις, ποιοι ευθύνονται και, βέβαια, αν υπήρχε δόλος.

Δεν είναι δυνατόν ενώ η χώρα παραδίδεται σε καθεστώς στυγνής Τροϊκοκρατίας με 155 ψήφους εκβιαζομένων Βουλευτών, ο λαός ξεζουμίζεται, μια ολόκληρη γενιά θυσιάζεται, ο υπεύθυνος να ομολογεί αυτά τα τρομερά πράγματα και ταυτόχρονα να σφυρίζει αδιάφορα κατηγορώντας τους πάντες εκτός από τον εαυτό του.

Η διερεύνηση τυχόν ευθυνών του υπουργού Παπακωνσταντίνου θα είναι αυτό ένα πρώτο, αποφασιστικό βήμα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς. Ένα βήμα αναγκαίο που θα εγγυάται την σταθερότητα και την λειτουργικότητα της Δημοκρατίας μας.

Advertisements

Αγανάκτηση ή Απόγνωση

Οι συντονισμένες πιέσεις που ασκούνται στον κ. Σαμαρά από ντόπιους και ξένους ηγέτες, ΜΜΕ, κύκλους έχουν κι έναν άλλο αποδέκτη πέραν του ίδιου του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: Τον μέσο πολίτη που αγανακτεί και κατεβαίνει στις πλατείες, που απεργεί, που φωνάζει, που διαμαρτύρεται, που μουτζώνει την οθόνη της τηλεόρασής του.

Κατσαδιάζοντας τον κ. Σαμαρά η κα Μέρκελ κατσαδιάζει και όλους εμάς, δεξιούς, κεντρώους ή αριστερούς, που βλέπουμε το αδιέξοδο της Μνημονιακής πολιτικής και ζητάμε ή αναζητούμε άλλο δρόμο. Μας λένε ουσιαστικά οι δανειστές μας ότι άλλη πολιτική, άλλες ιδέες δεν υπάρχουν, γιατί εκείνοι δεν θέλουν να υπάρχουν. Μας λένε να καθίσουμε στ’ αυγά μας γιατί ούτως ή άλλως εκείνοι έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Αυτό όμως που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται η κα Μέρκελ, η Τρόικα και -φευ!- η Κυβέρνηση του κυρίου ΓΑΠ είναι πως η αγανάκτηση είναι το χθεσινό συναίσθημα των πολιτών. Οι πρώτοι πρόχειροι υπολογισμοί δείχνουν ότι από το οικογενειακό προϋπολογισμό τα νέα μέτρα αφαιρούν δυο μισθούς. Και αν συνυπολογίσουμε τις επιπτώσεις που θα έχουν όλα αυτά στην κίνηση της αγοράς, αντιλαμβανόμαστε ότι για πολλούς συμπολίτες μας τα νέα μέτρα ισοδυναμούν με ανεργία.

Η απόγνωση είναι το αυριανό συναίσθημα των πολιτών. Οι απεγνωσμένοι θα πάρουν τη θέση των αγανακτισμένων στις πλατείες.

Όσοι έχουν την ελάχιστη αίσθηση με την πραγματικότητα κατανοούν τι σημαίνει αυτό:

Ο Αγανακτισμένος, όπως βλέπουμε καθημερινά, ελπίζει ότι έστω την τελευταία στιγμή κάτι μπορεί να αλλάξει. Δεν διεκδικεί τίποτα παραπάνω από την βελτίωση της θέσης του. Την άρση εκείνου που θεωρεί ως αδικία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά τα παραδοσιακά επεισόδια ΕΛΑΣ-κουκουλοφόρων κατά την τελευταία απεργία, οι Αγανακτισμένοι επέστρεψαν στην Πλατεία, την καθάρισαν και ξανακάθισαν εκεί. Αν και οι πολιτικοί δεν τους μίλησαν, αλλά τους μετέτρεψαν σε σύνθημα κατά τις τελετές παράδοσης-παραλαβής των Υπουργείων και στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, συνέχιζαν να ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα βελτιωθεί. Η ελπίδα τους διαψεύδεται.

Ο Απελπισμένος από την άλλη πλευρά είναι ο άνθρωπος που αισθάνεται πως δεν έχει τίποτα πλέον να χάσει. Είναι ο άνθρωπος που μόνη του περιουσία είναι το κορμί του και δεν τον πολυνοιάζει να το σώσει. Είναι ο άνθρωπος που θα πατήσει συνειδητά και χωρίς τύψεις ή αμφιβολίες το κουμπί της αυτοκαταστροφής. ίδιος αισθάνεται χαμένος, κατεστραμμένος, χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτικές -γιατί λοιπόν να διστάσει;

Βλέπω τους βουλευτές της Συμπολίτευσης και τους κάθε είδους Μνημονιακούς γυμνοσάλιαγκες να κάνουν εκκλήσεις στους πολίτες να συναινέσουν στο Μεσοπρόθεσμο, για να πάρουμε τη δόση μας και να μην χρεωκοπήσουμε. Οι εκκλήσεις αυτές στην γενιά των 700 €, η οποία πλέον φορολογείται, στους ανέργους, στους ανάπηρους που τους κόβουν τα επιδόματα, στους δημοσίους υπαλλήλους των 1000 €, που έχουν παιδιά και στεγαστικό δάνειο (η ατμομηχανή της χρυσής οκταετίας του Σημίτη) να αποπληρώσουν, τον επαγγελματία με τον μηδενικό τζίρο που καλείται να πληρώνει έκτακτες εισφορές, κάθε σώφρων κατανοεί ότι δεν έχουν κανένα ή έχουν ελάχιστο πραγματικό αντίκρισμα. Μόνο ψυχολογικό. Αλλά η πραγματικότητα είναι πλέον πολύ σκληρή για να κρυφτεί πίσω από ψυχολογίστικες βεβαιότητες…

Billie Jean

1. Όταν κυκλοφόρησε το Thriller ήμουνα 6-7 χρονών. Και στο σπίτι δεν ακούγαμε τέτοια μουσική και η αλήθεια είναι ότι η pop ποτέ δεν με ταξίδεψε πραγματικά. Αλλά ήταν αδύνατο να μεγαλώνεις στα 80s και να μην εκτεθείς στη μουσική του Michael Jackson. Παντού στην ατμόσφαιρα υπήρχε η μουσική του, αυτός ο εθιστικός, νομίζω και αφελής, ρυθμός που παρέσερνε τους πάντες και τα πάντα στο διάβα του.

Ήταν μια παράξενη εποχή η δεκαετία του 80 -μακάρι να μπορούσα να σας την περιγράψω με λεπτομέρειες. Την θυμάμαι με ζέστη και πολύ σκόνη και πολλά χρώματα -ένας Αύγουστος που κράτησε σχεδόν 10 χρόνια. Μια χαρούμενη ανεμελιά, που δεν την κατέβαλε η απειλή του AIDS, αλλά τελικά βρήκε τρόπο με χώρο να επιβιώσει και να υπάρξει. Ήταν με έναν κάποιο αυτή η εποχή σαν μια μακρά παιδική ηλικία, όχι μόνο για μένα, αλλά και για όλους όσους τη ζήσανε. Δεν έχετε παρά να συγκρίνετε τις ταινίες που γυρίστηκαν τότε με κείνες της προηγούμενης δεκαετίας για να πειστείτε: Τα ζοφερά και απαισιόδοξα Godfather, Chinatown, Cramer vs Cramer, Apocalypse Now!, Five Easy Pieces ανήκουν στο ’70 – το ’80 ήταν η εποχή του Indiana Jones, του Back to the Future ή της χαρωπής βίας του Κυνηγού. Και υπήρχε παντού η αίσθηση ότι είμαστε στην αρχή μιας εποχής. Με την Πτώση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας πιστέψαμε ότι εξαφανίζεται και η απειλή του πυρηνικού ολέθρου. Ότι οδηγούμαστε σε μια πιο ξεκούραστη, πιο ανέμελη, πιο χαρούμενη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας.

Σήμερα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα 80s ήταν η εποχή ενός τέλους: Τότε ξεκίνησε η πτώση της Μεσαίας Τάξης του Δυτικού Κόσμου, την οποία βιώνουμε σήμερα. Σήμερα, που το μέλλον φαίνεται πιο σκοτεινό, πιο απέλπιδο, πιο στενό από κάθε άλλη φορά.

2. Ακόμα και τα πιο ξεσηκωτικά χορευτικά τραγούδια, αν είναι σπουδαία, είναι στον πυρήνα τους μελαγχολικά.

3. Ο Michael Jackson είναι η δεκαετία του ’80, δεν χαρακτηρίζει απλώς εκείνα τα χρόνια. Είναι ό,τι είχε απομείνει από τις παλιότερες ένδοξες εποχές + ό,τι καινούργιο προσφερόταν τότε + μια μεγαλοφυΐα μουσική και ψυχαγωγική, η οποία απέδωσε το μάξιμουμ αν σκεφτεί κανείς το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκε. Ο MJ δεν ζούσε στη Βιέννη του 19ου αιώνα, ούτε στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, αλλά σε δοκιμαστικούς σωλήνες που κατασκεύαζε η βιομηχανία του θεάματος. Κι εν τέλει αυτό ήταν το πρόβλημά του: Το έργο του είχε θέαμα, αλλά δεν είχε νόημα. Γυαλιστερή επιδερμίδα, αλλά όχι βάθος.

Νομίζω ότι ο ίδιος το ήξερε, το συναισθανόταν. Προσπάθησε να γράψει τραγούδια πολιτικά (They don’t care about us) ή βιωματικά-συναισθηματικά (Childhood) και προσπάθησε να αγγίξει την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων, το Κακό. Έγραψε το Bad και πήρε τον Scorsese να σκηνοθετήσει το video-clip ελπίζοντας ότι θα δώσει μια πιο αυθεντική, βίαιη υφή στην δουλειά του. Μια απλή σύγκριση με την gansta rap -ή, τέλος πάντων, το Rumble Fish του Copolla, δείχνει ότι η οπτική του MJ είναι παιδική, αφελής -οι fan του ας πουν: αθώα.

Τελικά ο πιο αυθεντικός, ο πιο πραγματικά Κακός, των τραγουδιών του είναι ο αφηγητής του Billie Jean:

Ένας άντρας που γυρίζει την πλάτη στην γυναίκα που του λέει ότι γέννησε το παιδί του.

4. Όπως όλα τα σπουδαία πράγματα, έτσι και το Billie Jean έχει μια ιστορία πίσω του. Ή μάλλον: Δημιουργήθηκε μια ιστορία πίσω του. Πώς το εμπνεύστηκε ο MJ, πώς το ηχογράφησε, πώς παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή.

Απ’ όλη τη σχετική μυθολογία εκείνο που έχει μια σημασία είναι πως ο Quinsy Jones δεν το ήθελε στο Thriller. Δεν του άρεσε, του φαινόταν αδύναμο, ο τίτλος του ξίνιζε, η εισαγωγή του φαινόταν πως τραβούσε πολύ. Ο νεαρός Michael όμως επέμενε και το τραγούδι μπήκε στο δίσκο όπως το είχε ηχογραφήσει στο demo. Έπειτα ήρθε και το moonwalk και στοίχειωσε την φαντασία των πιτσιρικάδων όλης της υφηλίου.

5. Σήμερα:

Πήγαινα στη βιβλιοθήκη και το CD έπαιξε το Billie Jean.

Δεν είναι η μουσική που ακούω και, για να είμαι ειλικρινής, η όλη εποχή, το ’80, ο MJ, ο Bill Cosby, ο Ανδρέας και η Αλλαγή, τα μαγικά νησιά του Νταλάρα, η Αυριανή, ο (ρηγκανικός)  Πόλεμος των Άστρων, το Moonlighting, ο Αντρέας και η Δήμητρα, οι βάτες και τα σακάκια με τα μαζεμένα μανίκια, ο Κουτσόγιωργας, όλα με μελαγχολούν αφάνταστα.

Αλλά, κακά τα ψέματα: Δεν μπορείς να κλείσεις τ’ αφτιά σου σ’ αυτόν τον ρυθμό. Δεν μπορείς να τον προσπεράσεις και να πας στο επόμενο.

Δυνάμωσα την ένταση και πάτησα γκάζι.

——————–

RIP Michael Jackson

Michael Jackson’s This is It

Ήταν τα ’80s μια εποχή αθωότητας;

Ο Βενιζέλος σαν σωτήρας

Την ανακοίνωση του ανασχηματισμού διαδέχθηκε ένα μπαράζ συνεντεύξεων και δηλώσεων του νέου Αντιπροέδρου και Υπουργού Οικονομικών σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα που προσπαθούσαν να περάσουν το μήνυμα ότι κάτι αλλάζει. Βέβαια ο κ. Βενιζέλος προσπάθησε να αποφύγει τις κακοτοπιές και δεν πήρε καμιά συγκεκριμένη δέσμευση. Αντιθέτως προχωράει στην ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου τάζοντας μια πιο δίκαιη κατανομή των βαρών. Ουσιαστικά αυτό που μας λέει ο κ. Βενιζέλος και συνολικά η Κυβέρνηση του κυρίου ΓΑΠ είναι να καθίσουμε ήσυχοι και να δεχθούμε την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου για να πάρουμε την δόση μας και μετά θα μπορέσουμε να συζητήσουμε για μια (ακόμα) «ριζική αλλαγή του φορολογικού συστήματος» ή «μεγάλες θεσμικές αλλαγές» ή τα Δημοψηφίσματα.

Με άλλα λόγια η Κυβέρνηση τη λογική «τσούκου-τσούκου γκολ». Επιστρατεύονται θολές ελπίδες και νέα επιχειρήματα για την παλιά, γνωστή μνημονιακή πολιτική, που θα τα αναπτύσσει με την γνωστή ευγλωττία και πειστικότητά του ο νέος ΥπΟικ. Παράλληλα επιχειρείται να στραφεί η προσοχή των πολιτών σε άλλα θέματα, τα οποία μπορεί να είναι μεγάλα και σημαντικά, αλλά στην παρούσα φάση, όταν φτωχοποιούνται και εξαθλιώνονται με τέτοια ταχύτητα ευρύτατα τμήματα του πληθυσμού, έρχονται σε δεύτερη θέση.

Ναι, πολύ θα ήθελε το Μαξίμου άφωνοι μπροστά στη λάμψη και την λογοδιάρροια του νέου ΥπΟικ να αφήσουμε τις πλατείες και να επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Να περάσει το λαμπρό καλοκαίρι ήσυχα και από τις 15 Αυγούστου και μετά να ασχολούμαστε με τα ερωτήματα του Δημοψηφίσματος. Κι όταν τελειώσει κι αυτό, η Βουλή να ξεκινήσει την επεξεργασία των άρθρων του Συντάγματος που θα αναθεωρηθούν.

Στην ιδανική, παράλληλη διάσταση που ζουν στο Μαξίμου πιστεύουν πως οι επόμενες εκλογές θα κριθούν από το δίλημμα «ποιος μπορεί να προχωρήσει τις μεγάλες θεσμικές αλλαγές που μέσω του Δημοψηφίσματος αποφάσισαν οι πολίτες».

Έτσι προσπαθούν τσούκου-τσούκου να ροκανίσουν τον χρόνο, πετάνε στην αρένα τον Βενιζέλο, φορώντας του το φωτοστέφανο του σωτήρα ελπίζοντας ότι στο τέλος θα τα καταφέρουν να παίξουν σε διαφορετικό γήπεδο.

Είναι κι αυτό μια ακόμα απόδειξη της απόστασης που έχει αυτός ο Πρωθυπουργός, οι σύμβουλοί τους, η Κυβέρνησή του από τα όσα συντελούνται στην κοινωνία σήμερα.

 

Απολογισμός ενός χαμένου διήμερου

It’s coming through a hole in the air,
from those nights in Tiananmen Square.

Παρασκευή μεσημέρι, η νέα Κυβέρνηση ΓΑΠ ορκίζεται κι νιώθω το ίδιο κενό της επομένης των Περιφερειακών Εκλογών. Γιατί αν δεν το καταλάβατε, αγαπητοί μου φίλοι, πάλι όλοι κέρδισαν και πάλι όλοι βγήκαν ενισχυμένοι:

– Ο Καταρρέων Πρωθυπουργός του Μνημονίου και της Τρόικας έδειξε στους λιγοστούς οπαδούς που του απέμειναν ότι μπορεί να κάνει ακόμα ταχυδακτυλουργικά κολπάκια. Εμάς τους υπολοίπους απλώς μας μπέρδεψε περισσότερο, καθώς πλέον όταν ακούμε το παρανόμι «κωλοτούμπας» δεν θα ξέρουμε αν αναφέρεται στον κ. Καρατζαφέρη ή τον κύριο ΓΑΠ.

– Ο κ. Βενιζέλος χρίστηκε ουσιαστικά Συμπρωθυπουργός, αναλαμβάνοντας την Αντιπροεδρία και την Οικονομία. Οπότε το όλον Πασόκ ανέβηκε στην σκηνή για την τελευταία παράσταση. Τουλάχιστον επανεκτιμήσαμε ή εκτιμήσαμε περισσότερο ανθρώπους που, ασχέτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί τους, δεν αντάλλαξαν τις απόψεις τους με θέσεις, όπως ο κ. Φλωρίδης ή η Β. Παπανδρέου.

– Ο κ. Σαμαράς κέρδισε πόντους κι ανάγκασε ακόμα και τους σφοδρότερους των επικριτών του να τον δουν με άλλο μάτι. Όποιος είδε χθες το βράδυ τον κ. Μπάμπη Π. στο Σκάι καταλαβαίνει τι εννοώ: Πριν δυο βδομάδες ο δημοσιογράφος κατήγγειλε τον Σαμαρά ότι καλοβλέπει την επιστροφή στη δραχμή, χθες είπε πως το Ζάππειο 2 έχει ενδιαφέρουσες ιδέες και είναι προς την σωστή κατεύθυνση αλλά «δεν έχει τον χαρακτήρα του επείγοντος». Φυσικά ο Φαήλος και το Antinews καραδοκούν και ανά πάσα στιγμή μπορούν να κλωτσήσουν την καρδάρα με την ακαλαίσθητη δεξιά τους.

– Η αριστερά βγήκε κερδισμένη. Έβλεπα τον κ. Τσίπρα σε μια τηλεοπτική του συνέντευξη χθες βράδυ. Διαφωνώ πολιτικά μαζί του, αλλά, όπως και να το κάνουμε, σε σχέση με τα ασύντακτα, ασύνδετα, ακατανόητα ελληνικά του κυρίου ΓΑΠ που ακούσαμε να εκφωνούνται ενώπιον της κοινοβουλετικής του ομάδας, μπορούσα να καταλάβω τι λέει και όχι να ερμηνεύσω ένα θολό χυλό κακοπροφερμένων λέξεων· μπορούσα εν τέλει να διαφωνήσω μαζί του.

.

It’s coming from the sorrow in the street,
the holy places where the races meet;

Όμως αυτό ήταν το ζητούμενο;

Φυσικά και όχι.

Η σημερινή κυβέρνηση του ΓΑΠ δεν είναι πιο σταθερή από την προχθεσινή, επειδή ο Φλωρίδης παραιτήθηκε. Οι κωμικοτραγικοί χειρισμοί του Πρωθυπουργού έφεραν όλη την αντιπολίτευση απέναντί του (εκτός της Ντόρας είναι η αλήθεια) και εξανάγκασαν ακόμα και τη ΝΔ_ να ζητήσει εκλογές. Μπορεί χαραμάδες για συνεργασία να έμειναν ανοιχτές από όλες τις πλευρές, αλλά τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα. Κι έπειτα το παιχνιδάκι αυτό ερήμην του λαού είχε κουράσει και κούρασε περισσότερο.

Και βέβαια η αγανάκτηση που γεμίζει τις πλατείες δεν θα μετατραπεί σε ευαρέσκεια, ούτε καν θα κατευναστεί, από τους ρητορικούς ελιγμούς του κ. Βενιζέλου. Έχουμε φτάσει όμως σε ένα σημείο που τα λόγια, όσο έξυπνα ή ωραία είναι, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Οι πολίτες δεν μασάνε πλέον. Χρειάζονται πράξεις. Χρειάζεται αλλαγή πολιτικής, αλλαγή προτεραιοτήτων, αλλαγή μέσων.

Κι έπειτα είναι και προσβλητικοί για όλους μας, και κυρίως για όσους δοκιμάζονται από την Κυβερνητική πολιτική, οι πρωθυπουργικοί ελιγμοί που σκοπό έχουν να μπερδέψουν ή να κουράσουν τα πλήθη.

..

I’m sentimental, if you know what I mean
I love the country but I can’t stand the scene.

Σε ποιο σημείο βρισκόμαστε σήμερα;

Στο σημείο που βρισκόμασταν και προχθές. Με την Κυβέρνηση, τη νέα Κυβέρνηση με τα παλιά, φθαρμένα υλικά, να ετοιμάζεται να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο έχοντας τον λαό απέναντί της. Και θα συνεχίζει να στέκεται απέναντί της και θα συσπειρώνεται και θα αγανακτεί και θα οργίζεται όλο και περισσότερο, αφού οι συνθήκες διαβίωσης θα χειροτερεύουν και πιθανότητες ανάκαμψης δεν θα φαίνονται στον ορίζοντα.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, η μόνη πιθανότητα αυτή τη στιγμή να αλλάξει κάτι, παραμένουν οι πλατείες.

Καλή δύναμη, φίλοι μου!

——————

Οι στίχοι είναι από το Democracy του Leonard Cohen.

Η μεγάλη νίκη του ΓΑΠ

Τα χθεσινά γεγονότα είναι λίγο – πολύ γνωστά σε όλους:

Γιατί ο κ. Πρωθυπουργός οδηγήθηκε στη σημερινή συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τι είπε στους πολιτικούς αρχηγούς στις τηλεφωνικές τους επικοινωνίες, την καταρχήν συμφωνία του με τον Α. Σαμαρά για τον σχηματισμό Κυβέρνησης Συνεργασίας και την τελική του υπαναχώρηση.

Κι όλα αυτά ενώ οι πλατείες είναι γεμάτες από αχειραγώγητους Αγανακτισμένους πολίτες, οι βουλευτές του Πασόκ αμφισβητούν τις επιλογές του αρχηγού τους σε πρόσωπα και πολιτικές και ζητούν εκλογές ή οικουμενική κυβέρνηση, ο διεθνής παράγοντας πιέζει κτλ.

Μέσα σε όλα αυτά η επιλογή της παραίτησης φάνταζε η πιο αξιοπρεπής λύση και για τον ίδιο και για το κόμμα του, αλλά και συνολικά του πολιτικού συστήματος, το οποίο καταρρέει εξαιτίας του τρόπου ο κ. ΓΑΠ αντιλαμβάνεται και ασκεί την πολιτική. Όλες αυτές οι προοπτικές όμως ναυάγησαν με την θλιβερή τηλεοπτική παρουσία του.

Παρόλα αυτά μου έκανε εντύπωση πως πολλοί συνομιλητές στο twitter θεώρησαν όλη αυτή την τραγική φαρσοκωμωδία ως νίκη του ΓΑΠ. Προσπάθησα να κατανοήσω το σκεπτικό τους, συζήτησα επί μακρόν μαζί τους, αλλά μάταια. Οπότε εκθέτω την δική οπτική και, με όποιον καλόπιστο, την συζητάμε.

Ο ΓΑΠ ζήτησε συναίνεση, φθάνοντας  μάλιστα σε σημείο να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία, όχι γιατί έχει καλή καρδιά ή γιατί είναι κιμπάρης άνθρωπος, αλλά γιατί δεν μπορούσε πλέον να κυβερνήσει. Δεν μπορούσε με την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο, ούτε να το εφαρμόσει. Δύο βουλευτές αρνήθηκαν ήδη να το ψηφίσουν –ο ένας παραιτήθηκε– και άλλοι έθεταν διαφόρους όρους για να πειθαρχήσουν ή άφηναν ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο. Επομένως, το μοίρασμα της ευθύνης με τα άλλα κόμματα μέσω της συναίνεσης ήταν ο απαραίτητος όρος για την επιβίωση της Κυβέρνησής του. Η δε Κυβέρνηση Συνεργασίας έσωζε τον ίδιο και το κόμμα του από μια ταπεινωτική ήττα και ίσως διέσωζε ως ένα βαθμό και το μεταπολιτευτικό κομματικό σύστημα.

Με την υπαναχώρησή του τι κέρδισε;

Απόμεινε μόνος με το Μεσοπρόθεσμο στο χέρι. Οι βουλευτές του που είχαν αποστασιοποιηθεί γιατί να συσπειρωθούν τώρα, μετά τις κωλοτούμπες, γύρω από τον καταρρέοντα Πρωθυπουργό; Και, κυρίως, γιατί ο λαός, οι φτωχοποιημένοι, οι άνεργοι, οι χαρατσωμένοι, να δείξουν μεγαλύτερη ανοχή; Επειδή θα βάλει στη νέα Κυβέρνησή του κάποιο –το όποιο– πρόσωπο που τα παπαγαλάκια των βραδινών δελτίων ή των social media θα το χαρακτηρίσουν έκπληξη;

Επιπλέον, ο ΓΑΠ με τον τυχοδιωκτικό τρόπο που πολιτεύτηκε χθες μηδένισε τις όποιες πιθανότητες να επιτευχθεί μια στοιχειώδης συνεννόηση. Ουσιαστικά εξώθησε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ζητήσουν εκλογές. Και, ξαναθυμίζω, τις εκλογές θεωρούν λύση και πολλοί από τους δικούς του βουλευτές.

Και με την αστεία δικαιολογία που προέβαλε τη στιγμή που, κατά τα λεγόμενά του, παίζεται η χρεωκοπία της Ελλάδας, έχασε και τους τελευταίους που είχαν απομείνει να τον θεωρούν υπεύθυνο πολιτικό.

Μα, λένε κάποιοι, άφησε τον Σαμαρά να νομίζει ότι θα επιλέξει τον νέο Πρωθυπουργό.

Τέτοια κολπάκια ίσως είχαν κάποιο νόημα προ-Μνημονίου, σήμερα που οι τσέπες είναι άδειες, η ανεργία καλπάζει, στην αγορά δεν κυκλοφορεί χρήμα, οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν έχουν ελπίδα για ένα καλλίτερο αύριο, αυτά όλα είναι μπούμερανγκ και πάνω του θα πέσουν – έπεσαν.

Γιατί δηλαδή ο Αγανακτισμένος να επιστρέψει σπίτι του / Γιατί ο πρώην ψηφοφόρος του Πασοκ να γυρίσει στο μαντρί; Επειδή ο ΓΑΠ παραιτήθηκε στα ψέματα στον Σαμαρά;

.

Βέβαια ο ΓΑΠ έβαλε και μια πολιτικάντικη δικλείδα ασφαλείας:

Πρώτα θα ζητήσει Ψήφο Εμπιστοσύνης από την Βουλή και μετά θα ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο.

Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι ελπίζει πως αρχικά θα πάρει τους 155 ψήφους των βουλευτών του Πασόκ και κατόπιν θα επιχειρήσει να ψηφίσει το Μεσοπρόθεσμο παρά τις διαφωνίες, τις παραιτήσεις ή τις καταψηφίσεις τους χρησιμοποιώντας ψήφους βουλευτών άλλων κομμάτων –ΝΔ_, ΚΚΕ, Σύριζα, Λάος έχουν ήδη δηλώσει πως θα το καταψηφίσουν, οπότε απομένουν η Ντόρα και η Έλσα.

Ωραία.

Και τι θα κερδίσει ο ΓΑΠ με αυτή την ταχυδακτυλουργία;

Θα μειωθεί η ανεργία;  Θα αυξηθούν τα εισοδήματα; Τα spread θα πέσουν; Οι Αγανακτισμένοι θα αδειάσουν τις πλατείες;

Θα κερδίσει χρόνο να τον κάνει τι; Να προετοιμάσει τα μέτρα για την έκτη δόση;

.

(Ας θυμίσω εδώ ότι έχει γραφτεί πως μετά την ήττα του 2007 ο ΓΑΠ είχε ετοιμάσει την παραίτησή σου, αλλά ο αδελφός του Νίκος με το επιχείρημα «ένας Παπανδρέου δεν παραιτείται», του άλλαξε γνώμη. Σε τηλεοπτική του συνέντευξη χθες, και ενώ αναμέναμε την δήλωση του κ. Πρωθυπουργού, ο κ. Καρατζαφέρης αναφέρθηκε σε φήμες ότι δέχεται πιέσεις από μέλη της οικογένειάς του να ανακαλέσει την παραίτησή του, όπως κι έγινε…)

Ένα σπάνιο κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι

Το παρακάτω κείμενο υπήρχε στο πρόγραμμα συναυλίας που έδωσε η Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι το Σάββατο 30 Μαΐου 1992 στα Ιωάννινα και απ’ όσο μπορώ να ξέρω δεν έχει δημοσιευτεί κάπου αλλού.

Ήταν μια δύσκολη εποχή και για την οικονομία και για την πολιτική και για την κοινωνία. Επί Κυβερνήσεως Ζολώτα η χώρα είχε φθάσει σε σημείο να μην μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Ο τότε Πρωθυπουργός Μητσοτάκης έπαιρνε μια σειρά σκληρών μέτρων (κάποιοι που τότε τα λέγανε ανάλγητα και διαδηλώνανε, σήμερα θα τα θεωρούσαν σωστά και θα τα υπερασπιζόταν στα social media, αν φυσικά δεν τα έπαιρνε ο Μητσοτάκης, αλλά έτσι είναι οι ιδεολογίες θα μου πείτε…). Και στην τότε Κυβέρνηση της τότε Νέας Δημοκρατίας συμμετείχε για προφανείς συμβολικούς λόγους («Εθνική Συμφιλίωση») ο Μίκης Θεοδωράκης με το χαρτοφυλάκιο Επικρατείας -αν δεν κάνω λάθος, η «σκιά» αυτή ακόμα τον κυνηγάει.

Ο Χατζιδάκις έκανε το εξής πολύ απλό: Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας έπαιξε το έργο του Θεοδωράκη Ελληνική Αποκρηά (1954) και έγραψε ένα συνοδευτικό κείμενο, που νομίζω ότι είναι πολλαπλά επίκαιρο σήμερα:

.

Με τον Μίκη Θεοδωράκη -συνομήλικοι- ζήσαμε μιαν ίδια Ελλάδα, ιδιαίτερα απ’ την Απελευθέρωση και μετά. Η Ελλάδα αυτή είχε τρία πρόσωπα.

Το ένα αποτυπώθηκε στις ταινίες της Finos Film και το γνωρίζετε από την Τηλεόραση. Ανεπανάληπτη πνευματική φτώχεια, γελοιότητα σε προθέσεις και επιδιώξεις και επιθεωρησιακής υφής παρατήρηση στα κοινά. Καμιά σχέση με τις λαμπρές εξαιρέσεις εκείνου του καιρού.

Το άλλο πρόσωπο ήταν το επίσημο. Αστυνομοκρατία, ανελευθερία, ψευτοηθική και κομπασμός για μια Αρχαία Κληρονομιά, απ’ την οποία όμως δεν παρουσιάζουμε κανένα σύμπτωμα ή χαρακτηριστικό κληρονόμων.

Το τρίτο και αληθινό ίσαμ’  ένα σημείο, ήταν η ερωτική μας αλήθεια στις γειτονιές των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης και οι εξαιρετικές πνευματικές μας φυσιογνωμίες, καταδιωκόμενες πότε από την Ασφάλεια και πότε από την κρατούσα επίσημη θέση κι άποψη. Οι κυβερνήσεις μας υπήρξαν πάντα αντιπνευματικές. Κείνο που κυριάρχησε, πέρα από κάθε βούληση των κυβερνώντων, ήταν μια διαφυγούσα ελευθερία στην ευαισθησία μας και στον προαιώνιο ερωτισμό μας.

Αυτά δεν ήταν δυνατόν να αστυνομευθούν ούτε να καθοδηγηθούν από τους παντοδύναμους δημοσιογραφικούς κονδυλοφόρους.

Αυτό το τρίτο ελληνικό πρόσωπο κείνου του καιρού μας έθρεψε, εμένα και τον Μίκη, εμένα στο Παγκράτι κι εκείνον εξόριστο στην Ικαρία, κι αυτό το πρόσωπο περιείχε η μουσική μας που ήδη είχε ποτιστεί απ’ τον Τσαρούχη, τον Μόραλη, τον Ελύτη, τον Γκάτσο, τον Ρίτσο και κάθε άξιο χλευαζόμενο των καιρών. Ίσαμε που ο τόπος μας απέκτησε τουριστική συνείδηση και γέμισαν τις δυο μεγάλες πόλεις μας τυχοδιώκτες της επαρχίας.

Η Αθήνα από πόλη εξακοσίων χιλιάδων έγινε πόλη τεσσάρων εκατομμυρίων. Οι δουλοπάροικοι αποκτήσανε δύναμη, πλούτο και μας επέβαλαν την αισθητική τους και τις πολιτικές τους προτιμήσεις. Αποκτήσανε πολιτικό κόμμα που μας κυβέρνησε μάλιστα οκτώ χρόνια, εφημερίδες με την άθλια όψη του περιεχομένου τους, γίναν ποδοσφαιρικοί παράγοντες, κάτοικοι φυλακών που συναλλάσσονται με τα υπουργικά γραφεία σε μια συνεχή πρωτοφανή εξάρτηση, ώσπου τέλος γεννήθηκε ο ναός της Σύγχρονης Ελλάδος που φιλοδοξεί να παραλάβει τα Ελγίνεια, ο γυάλινος πύργος Διογένη Παλλάς, ο ναός της Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης.

Καθώς αντιλαμβάνεσθε η «Ελληνική Αποκρηά» είναι γέννημα μιας περιθωριακής ευαισθησίας που έμελλε να σφραγίσει τον τόπο εδώ και 40 χρόνια, σε πείσμα των κρατούντων και των εμπόρων μες στην οποία υπάρχει το υπέροχο θέμα του σαξοφώνου που το έκλεψα συνειδητά για να γράψω το τραγούδι μου Το πέλαγο είναι βαθύ, πιστεύοντας όπως ο Στραβίνσκυ πως… «οι μεγάλοι κλέβουν ενώ οι μέτριοι μιμούνται».

Οφείλω να ομολογήσω ότι κατέχομαι από ιδιαίτερη συγκίνηση που παρουσιάζω απόψε αυτό το έργο του Μίκη. Είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μου.

 

——————–

Τα βιβλία του Μάνου Χατζιδάκι