Μισθός 500 €

Μια από τις πιο δραματικές αλλαγές που έκανε ο ΓΑΠ σαν Πρωθυπουργός ήταν η αλλαγή του πεδίου και των όρων με βάση τους οποίους διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος. Πλέον δεν συζητάμε για πολιτικές, τι εξυπηρετεί τον πολίτη, τι συμφέρει την κοινωνία. Πλέον συζητάμε για το τι θέλουν, τι επιβάλλουν οι δανειστές μας. «Εσύ θα δάνειζες σε κάποιον που…;» το επιχείρημα που ακούς συνεχώς από τους υποστηρικτές του Μνημονίου, αλλά και τους φοβισμένους πολίτες.

Μόνο που τα διάφορα funds ή τα κράτη που μας δανείζουν δεν είναι εγώ ή εσύ. Είναι μεγάλοι, πολύπλοκοι και πολυπλόκαμοι οργανισμοί, που χαράζουν μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες στρατηγικές και οι οποίοι όχι απλώς λαμβάνουν υπόψη τους, αλλά οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους και άλλους παράγοντες, πέραν του πότε «θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω». Με άλλα λόγια, ενώ εμείς, σαν κοινωνία, έχουμε εγκλωβιστεί σε μια μπακαλίστικη λογική για το πώς θα κονομήσει ένα μύριο παραπάνω, οι εταίροι και δανειστές μας παίζουν στο πτώμα μας τα μεγαπολιτικά (πχ αγορά σε εξευτελιστικές τιμές των υποδομών της χώρας) και μικροπολιτικά (πχ οι κορώνες Μέρκελ περί διακοπών των Ελλήνων, Πορτογάλων, Ισπανών) παιχνίδια.

Όχι βέβαια ότι η ΓΑΠική Κυβέρνηση δεν παίζει τα δικά της μεγαλο- και μικροπαίχνιδα. Αφενός μεν φόρτωσε και φορτώνει εξολοκλήρου τα βάρη στη μεσαία τάξη, καλλιέργησε το κοινωνικό μίσος, διαλύοντας την έτσι κι αλλιώς προβληματική κοινωνική συνοχή. Κι αφετέρου διαχειρίζεται τα πάντα με όρους μικροκομματικού συμφέροντος.

Την ίδια στιγμή οι πλατείες γεμίζουν. Διαβάζω στην Καθημερινή ότι την Κυριακή συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα 150.000 άνθρωποι, ενώ άλλοι κάνουν λόγο ακόμα και για 400.000. Διαψεύστηκαν έτσι όσοι πίστευαν ότι το κίνημα αυτό γρήγορα θα φυλλορροήσει και θα πνιγεί στις αντιφάσεις του. Πώς να επιστρέψουν στα σπίτια τους, όταν οι συνθήκες που τους έβγαλαν στο δρόμο όχι μόνο συνεχίζουν να υφίστανται, αλλά γίνονται ακόμα πιο δυσχερείς.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την συγκέντρωση της Κυριακής, όσο μπόρεσα να την παρακολουθήσω μέσω ίντερνετ, ήταν η αγωνία όλων αυτών των πολιτών να συγκροτήσουν μια αντιπρόταση. Μακριά από τις κομματικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες και οργανώσεις, μέσα από το twitter, τα blog, το facebook ή και διά ζώσης, στις συνελεύσεις, προσπαθούν να συζητήσουν την κατάσταση και να καταλήξουν σε μια κοινή συνιστώσα. Μπορεί να είναι αφελή, υπεραπλουστευμένα, μυωπικά όσα λέγονται -σύμφωνοι. Αλλά και ο mainstream πολιτικός λόγος, τα όσα διαβάζει ο Πρωθυπουργός στα διάφορα φόρα μήπως δεν είναι αφελή, υπεραπλουστευμένα, μυωπικά και, λόγω της θέσης του, επικίνδυνα; Δεν είναι εντελώς αφελής, υπεραπλουστευμένη και μυωπική η άποψη ότι το Μνημόνιο θα μας βγάλει από την Κρίση;

Σίγουρα από την Κρίση δεν θα μας βγάλει η αύξηση των έμμεσων και άμεσων φόρων, η εξίσωση του πετρελαίου θέρμανσης (η οποία πλήττει κυρίως τους κατοίκους της Βορείου Ελλάδας, οι οποίοι δεν ανήκουν στην παραδοσιακή εκλογική πελατεία του Κυβερνώντος σχηματισμού), η υπαγωγή στον υψηλό συντελεστή του ΦΠΑ και άλλων αγαθών και υπηρεσιών.

Σίγουρα από την Κρίση δεν θα μας βγάλει η αύξηση της ανεργίας, η μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, οι μισθοί των 500 € μεικτά (ναι, μεικτά, τα καθαρά δεν φτάνουν ούτε για έναν καφέ την ημέρα) για τους νέους εργαζόμενους.

Και σίγουρα από την Κρίση δεν θα μας βγάλουν όσοι μας έφεραν σε τούτο το σημείο: Ποιος αμφιβάλλει ότι τα πράγματα σήμερα είναι χειρότερα από πέρσι τέτοιον καιρό; Ακόμα και αυτό για το οποίο κοκορεύονταν οι ΓΑΠικοί, η δήθεν αποκατάσταση του κύρους της χώρας, αποδεικνύεται ότι ήταν ρητορισμός και πυροτέχνημα για εσωτερική κατανάλωση.

Ακούμε συχνά ότι η Κρίση εκτός από δοκιμασία είναι και ευκαιρία. Βέβαια εξαρτάται τι εννοεί ως ευκαιρία ο καθένας: Και η Κατοχή εκτός από περίοδος πείνας και δυστυχίας ήταν περίοδος μεγάλων ευκαιριών για τους μαυραγορίτες. Νομίζω ότι αν μείνουμε στην μπακαλική και δεν επιστρέψουμε στην πολιτική, μια νέα γενιά μαυραγοριτών θα πλουτίσει. Και πολιτική σημαίνει να θέτεις ευρύτερους στόχους για την κοινωνία και το άτομο, πέραν και πάνω του ελλείμματος και του χρέους.

Η Κρίση πρέπει να δημιουργήσει μια νέα Μεσαία Τάξη, πιο ισχυρή, πιο συνειδητοποιημένη, πιο υγιή και όχι να εξοντώσει την ήδη υπάρχουσα. Δεν θέλουμε μια Ελλάδα με εργαζόμενους-δουλοπάροικους τύπου Κίνας, αλλά με πολίτες ισότιμους με τους Ευρωπαίους εταίρους τους. Προνόμια να καταργηθούν, δουλειές να ανοίξουν, κίνητρα για δημιουργία νέων επιχειρήσεων να δοθούν. Και παράλληλα να γίνει μια νέα αναδιανομή του πλούτου, αντίστροφη από εκείνη που συντελέστηκε διά του Χρηματιστηρίου το 2000. Ήρθε, νομίζω, η ώρα να συμβάλουν οι κάθε λογής μιντιάρχες, πετρελεάδες, μεγαλοκατασκευαστές, εφοπλιστές -στο κάτω-κάτω της γραφής είναι οι κατεξοχήν ευνοημένοι της κρατικοδίαιτης ανάπτυξης (για να το θέσω ευγενικά) των προηγούμενων δεκαετιών.

(Παρεμπιπτόντως, μου κάνει εντύπωση που οι φιλελεύθεροι φίλοι μου ενώ κατασπαράσσουν τον μικρομεσαίο για τις φοβερές και τρομερές ευθύνες που έχει για την κατάντια της χώρας, δεν λένε τίποτα για όλους αυτούς. Από πότε ο φιλελευθερισμός ταυτίζεται με την κρατικοδίαιτη οικονομική ολιγαρχία; Από πότε ο φιλελευθερισμός προωθεί την καπιταλιστική φεουδαρχία;)

Στις προηγούμενες εκλογές ο λαός εξέλεξε έναν άνθρωπο που του έμοιαζε, με περιορισμένο λεξιλόγιο, κακοδομημένο λόγο που διανθιζόταν με εντυπωσιακές εκφράσεις, που αφιερώνει ώρες στην γυμναστική και όχι στο διάβασμα κτλ. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επιλέξουμε εκείνους που θαυμάζουμε.

—————-

Σκέψεις για τους Αγανακτισμένους

Η καραμέλα της συναίνεσης

Δημοκρατία χωρίς λαό

Λεφτά Υπάρχουν

Advertisements

12 thoughts on “Μισθός 500 €

  1. Dimitris Tzortzis 07/06/2011 στο 3:06 μμ Reply

    καλά το ξεκίνησες αλλά πραγματικά, εκεί που λες για την αναδιανομή του πλούτου και «να συμβάλουν οι κάθε λογής μιντιάρχες, πετρελεάδες, μεγαλοκατασκευαστές, εφοπλιστές», ε, μου το χάλασες! 🙂
    είναι ποτέ δυνατόν η άρχουσα τάξη να αφήσει τα προνόμιά της; είναι δυνατόν να περιμένουμε να συνταχθούν με το λαό και να συμφωνήσουν για ισότητα, ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη κλπ; Πότε έκαναν κάτι για το λαό αυτοί για να το κάνουν τώρα; Αυτοί τα λεφτά τους τα έχουν αλλού, τα παιδιά τους τα στέλνουν σε σχολεία αλλού, πάνε διακοπές στου διαόλου, τι τους νοιάζει τι γίνεται στη χώρα; Επιπλέον, έχουν πόσους αιώνες που βλέπουν τις κυβερνήσεις να τους κάνουν το χατίρι και να παίρνουν ότι θέλουν. Γιατί να θέλουν ν’ αλλάξει αυτό τώρα;
    Συνοπτικά, σιγά μην τους παρακαλέσουμε κιόλας. Ο κόσμος να βγει στους δρόμους και να πάρει πίσω όσα του ανήκουν. Τα κοινά. Η γη, ο αέρας, οι φυσικοί πόροι, αυτά ανήκουν σε όλους. Οι άνθρωποι να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, πραγματική δημοκρατία, όχι με διεφθαρμένους αντιπροσώπους, οι άνθρωποι να κόψουν τη φόρα σε όλους όσους θέλουν να μας εκμεταλλεύονται για το συμφέρον τους.

    • fvasileiou 07/06/2011 στο 3:10 μμ Reply

      Υπάρχει ιστορικό προηγούμενο: Το New Deal νέα μεσαία τάξη δημιούργησε. Αλλά βέβαια εκεί υπήρχε ηγεσία με όραμα και όχι αφελείς (στην καλή περίπτωση) πρίγκιπες που παίζουν με τους φίλους τους τους ηγέτες.

  2. Σοφία 07/06/2011 στο 3:44 μμ Reply

    Δυστυχώς μιλάμε για Ελληνες……
    Ενα λαό που μιλά πολύ για το μακρινό παρελθόν(‘εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία!’)και ξεχνά το παρόν!
    Ωραία όσα προτείνεις αλλά πιστεύεις πως μπορούν να πραγματοποιηθούν;
    Ακόμα και όσοι δεν έχουν ζήσει εκτός Ελλάδος, μαθαίνουν το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, βλέπουν τις διαφορές.
    Πως γίνεται να είναι τόσοι πολλοί αυτοί που ζουν δίπλα μας, να έχει μειωθεί το εισόδημα τους αλλά να μη θέλουν ν’ αλλάξει τίποτα;…..
    Ο ΓΑΠ και η παρέα του συνεχίζει μια λάθος πολιτική εις βάρος μας.
    Για να μιλήσω με ποδοσφαιρικούς όρους, αν ο Παπακωνσταντίνου ήταν προπονητής δε θα έβγαζε τη σεζόν!
    Συνεχίζουν όμως την ίδια πολιτική που δεν αποδίδει.
    Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν το βλέπω μόνο εγώ!
    Γιατί μην εξαπατάσαι από τους αγανακτισμένους στις πλατείες….
    Πόσοι να είναι αυτοί;
    400.000 στο Σύνταγμα, και άλλοι τόσοι σε άλλες πόλεις και επειδή είμαι large σου βάζω άλλους τόσους αγανακτισμένους στα σπίτια τους.
    Μαζεύονται πάνω από 1.000.000.
    Νομίζεις πως όλοι αυτοί θα πάνε όταν γίνουν εκλογές να ψηφίσουν;
    Εγώ σου λέω θα απέχουν!
    Αλλά και να ψηφίσουν είναι λίγοι…
    Η πλειοψηφία είναι αυτή που πηγαίνει να ψηφίσει κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια!
    Δεν ξέρω, εγώ είμαι πολύ απογοητευμένη και οι συγκεντρώσεις αυτές από μόνες τους δε μου λένε τίποτα!

    • fvasileiou 07/06/2011 στο 10:34 μμ Reply

      Πρώτα απ’ όλα δεν νομίζω ότι οι αγανακτισμένοι από την Κυβερνητική πολιτική είναι μόνο 100 ή 400.000. Έπειτα, το θέμα δεν είναι να ακουστούν οι φοβερές και τρομερές σοφίες στις συνελεύσεις αυτές -τις λύσεις θα τις δώσουν οι ειδικοί. Το ζήτημα είναι: 1. Να συζητήσουμε μεταξύ μας. Με τις κομματικές πειθαρχίες και τις λοιπές ανοησίες έχουμε ξεχάσει να συνδιαλεγόμαστε 2. Δημιουργηθούν ρεύματα ιδεολογικά. Δεν χρειάζεται να συμφωνήσουμε όλοι. Θα έλεγα μάλιστα: Δεν πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι. Η διαφορετικότητα, η ποικιλία, η πολυχρωμία είναι που κρατάει την Δημοκρατία ζωντανή 3. Να ξεκαθαρίσουν οι προτεραιότητές μας, οι στόχοι για να μπορέσουν να βρεθούν και οι πολιτικές που θα τους υπηρετήσουν. Η Ελληνική Πολιτεία μοιάζει χρόνια τώρα σαν καρυδότσουφλο στον άνεμο – δεν ξέρουμε τι κράτος θέλουμε να είμαστε, τι πολίτες θα φτιάχνουν τα σχολεία μας, πού θέλουμε να πάμε. Η Κρίση σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε αυτό. Είναι λοιπόν ώρα να ξανασκεφτούμε τις προτεραιότητές μας και ετούτη η ανάρτηση θέλω να πιστεύω ότι προς τα εκεί συμβάλλει.

  3. Dimitris Tzortzis 07/06/2011 στο 10:10 μμ Reply

    Σοφία, διάβασα χτες ένα φανταστικό άρθρο για ένα άλλο τύπο διακυβέρνησης. Άμεση δημοκρατία, αληθινά άμεση. Για την ψήφο που λες, οι αντιπρόσωποί μας στο κοινοβούλιο πάντα μπορούν να διαφθαρούν. Δεν είναι άγιοι. Ακόμα κι αν έφευγε το πασοκ ή η νδ, ακόμα κι αν ερχόταν ένα άλλο καινούριο κόμμα, θα φτάναμε πάλι στα ίδια, με μαθηματική ακρίβεια. Είναι το σύστημα έτσι που μπορεί να διαφθαρεί, πολύ εύκολα, από αυτούς που έχουν συμφέρον να το κάνουν, δηλαδή μεγάλες επιχειρήσεις, οικονομικά συμφέροντα. Γι’ αυτό, οι συγκεντρώσεις αυτές είναι μια ευκαιρία να εξελιχθούμε σε ένα άλλο τύπο διακυβέρνησης, μια δημοκρατία διαφορετική, με τη συμμετοχή όλων. Και επίσης αποτελούν παράδειγμα αυτής της δημοκρατίας. Διάβασε περισσότερα εδώ: http://www.hawkett.com/2011/06/revolutionise-way-we-govern-ourselves.html
    Εγώ σου προτείνω να πας σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις και να κουβεντιάσεις. Ας μην έχουμε ο καθένας μόνοι μας την άποψή μας. Να βγούμε, να πάμε να μιλήσουμε, να μην φοβόμαστε να βρούμε άλλες απόψεις. Όσο για το εξωτερικό που λες. Μας έχουν κάνει να πιστέψουμε ότι είμαστε χειρότεροι, χειρότεροι άνθρωποι από τους άλλους Ευρωπαίους πχ. Αλλά δεν είναι έτσι. Γιατί κι εκεί υπάρχουν σκάνδαλα κι εκεί υπάρχει εργασιακή καταπίεση, κι εκεί άνθρωποι πεθαίνουν στο δρόμο από την πείνα, κι εκεί εταιρίες λυμαίνονται το κράτος, κι εκεί οι αστυνομικοί δέρνουν διαδηλωτές. Τα πράγματα είναι πάνω κάτω ίδια παντού.
    Γι’ αυτό ξαναλέω, κατέβα στο δρόμο, μίλα με κόσμο. Μάθαμε ότι πρέπει να μας κυβερνούν άλλοι. Αλλά αυτό δεν είναι φυσικός νόμος. Οι άνθρωποι έφτιαξαν αυτή τη μορφή διακυβέρνησης. Οι άνθρωποι μπορούν να βρουν κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό να είμαστε εκεί, να μιλάμε, να συνδιαμορφώνουμε. Ίσως ακουστεί λίγο κλισέ αλλά είναι η ουσία: να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.
    🙂

  4. Dimitris Tzortzis 07/06/2011 στο 10:15 μμ Reply

    Φώτη, όντως ξαναγεννήθηκε η μεσαία τάξη μετά το new deal. Όμως κοίτα που έφτασαν, πάλι έφτασαν να έχουν φτώχια στη αμερική. 50% κάτω από το όριο της φτώχιας; κάτι τέτοιο…. τι θέλω να πω; το πρόβλημα είναι στο dna του οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Ο καπιταλισμός, κακά τα ψέματα, έχει πεθάνει καμιά δεκαριά φορές, όλο κρίσεις είναι 😉 Αν ήταν άλογο θα τον είχαν σκοτώσει. Αλλά βολεύει αρκετούς έτσι όπως είναι γι’ αυτό μας παιδεύουν όλους 🙂
    συμφωνώ μαζί σου ότι χρειάζονται άνθρωποι με @@ αλλά επιμένω ότι πραγματική ευημερία θα υπάρξει όταν δεν θα αφήνουμε κανέναν σε θέση ευθύνης και όλοι θα είμαστε συνκυβερνήτες 🙂

    • fvasileiou 07/06/2011 στο 10:25 μμ Reply

      Όλα τα συστήματα, όλα τα κράτη έχουν ακμές και παρακμές -πες μου ένα που στην ιστορία ήταν αιώνια τέλειο.

  5. Dimitris Tzortzis 07/06/2011 στο 10:41 μμ Reply

    Φώτη, αν υπήρχε κράτος που να έμενε τέλειο στους αιώνες θα είχαμε ακολουθήσει το παράδειγμά του και δεν θα βρισκόμασταν εδώ που είμαστε τώρα 🙂
    Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, θεωρητικά βλέποντάς το, το σύστημα που έχουμε τώρα, οικονομικό και πολιτικό, έχει ένα σωρό αδυναμίες. Γι’ αυτό προτείνω να σκεφτούμε αιρετικά, τολμηρά, και να κάνουμε μεγάλες αλλαγές, να πάμε σε κάτι καλύτερο. Πιστεύω στους ανθρώπους, πιστεύω ότι μπορεί να γίνει 🙂 Απλά χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, αμφισβήτηση και τολμηρή σκέψη.

    • fvasileiou 07/06/2011 στο 10:52 μμ Reply

      Η δική μου η λογική είναι η εξής: Αποφασίζουμε πρώτα τι θέλουμε να κάνουμε, προς τα πού να πάμε και μετά βρίσκουμε τους τρόπους. Το να ψάχνουμε άλλους τρόπους τη στιγμή που δεν έχουμε ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητές μας είναι άστοχο. Η δική μου η γνώμη, όπως γράφω και στην ανάρτηση, είναι πως πρέπει να επαναδημιουργηθεί η Μεσαία Τάξη, η ραχοκοκαλιά του κράτους και του έθνους. Και εννοείται ότι θέλω να είμαστε μέρος του Δυτικού κόσμου και της Ευρώπης. Ας συμφωνήσουμε σε αυτά και βλέπουμε τη συνέχεια.

  6. Dimitris Tzortzis 07/06/2011 στο 11:01 μμ Reply

    Η μεσαία τάξη μπορεί να επανέλθει αν σταματήσει το μνημόνιο και δεν περάσει το μεσοπρόθεσμο. Δεν ξέρω αν άκουσες τους οικονομολόγους από το σύνταγμα χτες, όλοι συμφωνούσαν σ’ αυτό παρότι διαφωνούσαν σε άλλα πράγματα. Οπότε, νομίζω, αυτός είναι ο πιο άμεσος στόχος.
    Τώρα, από κει και πέρα, εντάξει, εγώ το πάω μακριά, ότι θέλω να εξαφανιστεί η καταπίεση, η εκμετάλλευση κλπ. και αυτό το βλέπω να γίνεται με τον τρόπο που λέω. Αλλά οκ, δεν θα τα χαλάσουμε σε αυτό, συμφωνώ μαζί σου στην ανάγκη διάσωσης της μεσαίας-χαμηλής τάξης.
    (παρότι δεν μ’ αρέσουν οι έννοιες του κράτους και έθνους :))

  7. Academy 10/06/2011 στο 7:12 μμ Reply

    Δεν λέω και ο μικροαστός έχει την δική του ευθύνη όμως μόνο στο ότι ψηφίζει τα συγκεκριμένα πρόσωπα.Για όλα τα άλλα δεν φταίει ο μικροαστός αλλά συγκεκριμένοι τεχνοκράτες.Ψήφο στην γνώση και την τέχνη λοιπόν μήν θαμπώνεστε απο το Fake image Των πολιτικών(στεγνα)προσώπων.

  8. koufetarios 12/06/2011 στο 9:47 πμ Reply

    Υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν γενικότερα την κακομαθημένη οικονομική και κοινωνική συμπεριφορά των Ελλήνων που προηγούμενες κυβερνήσεις έδωσαν το δικαίωμα να πιστέψουμε, και να γευτούμε. Με αποτέλεσμα να φτάσουμε στις σημερινές κυβερνήσεις που εξύψωσαν το ελληνικό ιδεώδες με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και φτάσαμε να ζητάμε νέα δάνεια από τους Γερμανούς τουρίστες που μας τα έδωσαν παρακολουθώντας το αρχαιοελληνικό ιδεώδες που επέστρεψε στις ρίζες του. Τώρα; Μέσα στην Κρίση μερικοί ζητάνε πίσω εκείνη την κακομαθημένη συμπεριφορά που το ίδιο το κράτος τους την πήρε πίσω, ενώ η γενιά των 500 πλέον ευρώ ζητάει τα στοιχειώδη που ποτέ δεν πρόλαβε να αποκτήσει… Γι’αυτό και με την δική τους προτροπή βγήκαν οι Αγανακτισμένοι-κάθε ηλικίας- στους δρόμους, πολύ απλά γιατί τα νέα παιδιά δεν έμαθαν ποτέ να βολεύονται, να γυρνάνε το κεφάλι στις μεγάλες κρίσεις της χώρας και κυρίως κουράστηκαν να ζητιανεύουν τα όνειρά τους..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: