Billie Jean

1. Όταν κυκλοφόρησε το Thriller ήμουνα 6-7 χρονών. Και στο σπίτι δεν ακούγαμε τέτοια μουσική και η αλήθεια είναι ότι η pop ποτέ δεν με ταξίδεψε πραγματικά. Αλλά ήταν αδύνατο να μεγαλώνεις στα 80s και να μην εκτεθείς στη μουσική του Michael Jackson. Παντού στην ατμόσφαιρα υπήρχε η μουσική του, αυτός ο εθιστικός, νομίζω και αφελής, ρυθμός που παρέσερνε τους πάντες και τα πάντα στο διάβα του.

Ήταν μια παράξενη εποχή η δεκαετία του 80 -μακάρι να μπορούσα να σας την περιγράψω με λεπτομέρειες. Την θυμάμαι με ζέστη και πολύ σκόνη και πολλά χρώματα -ένας Αύγουστος που κράτησε σχεδόν 10 χρόνια. Μια χαρούμενη ανεμελιά, που δεν την κατέβαλε η απειλή του AIDS, αλλά τελικά βρήκε τρόπο με χώρο να επιβιώσει και να υπάρξει. Ήταν με έναν κάποιο αυτή η εποχή σαν μια μακρά παιδική ηλικία, όχι μόνο για μένα, αλλά και για όλους όσους τη ζήσανε. Δεν έχετε παρά να συγκρίνετε τις ταινίες που γυρίστηκαν τότε με κείνες της προηγούμενης δεκαετίας για να πειστείτε: Τα ζοφερά και απαισιόδοξα Godfather, Chinatown, Cramer vs Cramer, Apocalypse Now!, Five Easy Pieces ανήκουν στο ’70 – το ’80 ήταν η εποχή του Indiana Jones, του Back to the Future ή της χαρωπής βίας του Κυνηγού. Και υπήρχε παντού η αίσθηση ότι είμαστε στην αρχή μιας εποχής. Με την Πτώση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας πιστέψαμε ότι εξαφανίζεται και η απειλή του πυρηνικού ολέθρου. Ότι οδηγούμαστε σε μια πιο ξεκούραστη, πιο ανέμελη, πιο χαρούμενη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας.

Σήμερα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα 80s ήταν η εποχή ενός τέλους: Τότε ξεκίνησε η πτώση της Μεσαίας Τάξης του Δυτικού Κόσμου, την οποία βιώνουμε σήμερα. Σήμερα, που το μέλλον φαίνεται πιο σκοτεινό, πιο απέλπιδο, πιο στενό από κάθε άλλη φορά.

2. Ακόμα και τα πιο ξεσηκωτικά χορευτικά τραγούδια, αν είναι σπουδαία, είναι στον πυρήνα τους μελαγχολικά.

3. Ο Michael Jackson είναι η δεκαετία του ’80, δεν χαρακτηρίζει απλώς εκείνα τα χρόνια. Είναι ό,τι είχε απομείνει από τις παλιότερες ένδοξες εποχές + ό,τι καινούργιο προσφερόταν τότε + μια μεγαλοφυΐα μουσική και ψυχαγωγική, η οποία απέδωσε το μάξιμουμ αν σκεφτεί κανείς το περιβάλλον στο οποίο αναπτύχθηκε. Ο MJ δεν ζούσε στη Βιέννη του 19ου αιώνα, ούτε στο Παρίσι του Μεσοπολέμου, αλλά σε δοκιμαστικούς σωλήνες που κατασκεύαζε η βιομηχανία του θεάματος. Κι εν τέλει αυτό ήταν το πρόβλημά του: Το έργο του είχε θέαμα, αλλά δεν είχε νόημα. Γυαλιστερή επιδερμίδα, αλλά όχι βάθος.

Νομίζω ότι ο ίδιος το ήξερε, το συναισθανόταν. Προσπάθησε να γράψει τραγούδια πολιτικά (They don’t care about us) ή βιωματικά-συναισθηματικά (Childhood) και προσπάθησε να αγγίξει την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων, το Κακό. Έγραψε το Bad και πήρε τον Scorsese να σκηνοθετήσει το video-clip ελπίζοντας ότι θα δώσει μια πιο αυθεντική, βίαιη υφή στην δουλειά του. Μια απλή σύγκριση με την gansta rap -ή, τέλος πάντων, το Rumble Fish του Copolla, δείχνει ότι η οπτική του MJ είναι παιδική, αφελής -οι fan του ας πουν: αθώα.

Τελικά ο πιο αυθεντικός, ο πιο πραγματικά Κακός, των τραγουδιών του είναι ο αφηγητής του Billie Jean:

Ένας άντρας που γυρίζει την πλάτη στην γυναίκα που του λέει ότι γέννησε το παιδί του.

4. Όπως όλα τα σπουδαία πράγματα, έτσι και το Billie Jean έχει μια ιστορία πίσω του. Ή μάλλον: Δημιουργήθηκε μια ιστορία πίσω του. Πώς το εμπνεύστηκε ο MJ, πώς το ηχογράφησε, πώς παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή.

Απ’ όλη τη σχετική μυθολογία εκείνο που έχει μια σημασία είναι πως ο Quinsy Jones δεν το ήθελε στο Thriller. Δεν του άρεσε, του φαινόταν αδύναμο, ο τίτλος του ξίνιζε, η εισαγωγή του φαινόταν πως τραβούσε πολύ. Ο νεαρός Michael όμως επέμενε και το τραγούδι μπήκε στο δίσκο όπως το είχε ηχογραφήσει στο demo. Έπειτα ήρθε και το moonwalk και στοίχειωσε την φαντασία των πιτσιρικάδων όλης της υφηλίου.

5. Σήμερα:

Πήγαινα στη βιβλιοθήκη και το CD έπαιξε το Billie Jean.

Δεν είναι η μουσική που ακούω και, για να είμαι ειλικρινής, η όλη εποχή, το ’80, ο MJ, ο Bill Cosby, ο Ανδρέας και η Αλλαγή, τα μαγικά νησιά του Νταλάρα, η Αυριανή, ο (ρηγκανικός)  Πόλεμος των Άστρων, το Moonlighting, ο Αντρέας και η Δήμητρα, οι βάτες και τα σακάκια με τα μαζεμένα μανίκια, ο Κουτσόγιωργας, όλα με μελαγχολούν αφάνταστα.

Αλλά, κακά τα ψέματα: Δεν μπορείς να κλείσεις τ’ αφτιά σου σ’ αυτόν τον ρυθμό. Δεν μπορείς να τον προσπεράσεις και να πας στο επόμενο.

Δυνάμωσα την ένταση και πάτησα γκάζι.

——————–

RIP Michael Jackson

Michael Jackson’s This is It

Ήταν τα ’80s μια εποχή αθωότητας;

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

12 thoughts on “Billie Jean

  1. Eftychia 22/06/2011 στο 12:26 πμ Reply

    …ήμουν χρόνια παθιασμένη με τον MJ και πάει καιρός, που ήθελα κάτι να γράψω για όλα αυτά που ο ίδιος και οι «συμβολισμοί» του, μου προκαλούν. αυτό σου το άρθρο, με «ευνούχισε»… και η χαρά μου, είναι απερίγραπτη.

    • fvasileiou 22/06/2011 στο 1:32 πμ Reply

      Εγώ, πάλι, θα ήθελα το κείμενό μου να λειτουργήσει εμπνευστικά και να γράψεις για την σχέση σου με τον Michael Jackson.

  2. koufetarios 22/06/2011 στο 9:44 πμ Reply

    Τον MJ τον έζησα σε μία περίοδο που ήταν ήδη φανταχτερά λευκός, είχε γευτεί με τον πιο γλυκόξινο τρόπο τη δόξα της κορυφής, προσπαθώντας με ένα καλό μου φίλο ακόμα και σήμερα να βιώσουμε στο πετσί μας μία εποχή που δεν προλάβαμε να χαρούμε ως έφηβοι. Σήμερα, βάζοντας τέρμα στο αμάξι τα τραγούδια του MJ, αυτό δεν είναι μία τυχαία ή συμπτωματική κίνηση, επιλέγοντας δηλαδή ένα τυχαίο CD για την παραλία, αλλά είναι κάτι που γίνεται προσχεδιασμένα, η γεύση μιας εποχής που τέλειωνε μας ωθεί στο να θέλουμε να φτάσουμε στην αρχή της. Και ισχύει τελικά αυτό που είπες.. Όσο και αν λικνίζεσαι εκστασιασμένος στους ρυθμούς του Billie Jean ή του Bad, το συναίσθημα που πηγάζει από μέσα σου είναι μελαγχολία. Νοσταλγία γι’αυτά που θυμάμαι ότι πρόλαβα τότε να ζήσω ή μελαγχολία που δεν μπόρεσα να δω, να ακούσω, να γευτώ κυριολεκτικά περισσότερα.

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 12:55 μμ Reply

      Νομίζω ότι τα 80s μας μελαγχολούν με τον τρόπο που μας μελαγχολούν τα 60s: Πολλές ελπίδες που διαψεύστηκαν.

  3. Σοφία 22/06/2011 στο 11:12 πμ Reply

    Αχ βρε Φώτη πως τα καταφέρνεις και αγγίζεις τόσο ευαίσθητες χορδές μας….
    Για να πω την αλήθεια ποτέ δε συμπάθησα το MJ αλλά το Billy Jean το θυμάμαι.
    Οπως και το Bad και κάποια άλλα τραγούδια του που άκουγα….κρυφά γιατί δεν ήταν ροκ!
    Θυμάμαι το Dirty Diana που τραγούδησε θυμάμαι στο Λονδίνο και το χόρεψε μάλιστα με τι Λαίδη D. ενώ ο Κάρολος του είχε απαγορεύσει να το τραγουδήσει στη Βρετανία.
    Η δεκαετία του 80 ήταν η αγαπημένη μου δεκαετία.
    Μεγαλύτερη από σένα, όχι και πολύ:)είχα τα πρώτα μου φλερτ…
    Την έχω συνδέσει με την αθωότητα….
    Τότε που έφτανε να σου κρατήσει το αγόρι το χέρι και…τα ‘είχατε’.
    Τότε που το πιο πολύ ήταν ένα φιλί στα σκοτεινά, ένα φιλί τόσο αθώο όπως εμείς τα χρόνια αυτά.
    Τα χρόνια που ανακαλύπταμε ψηλαφιστά σιγά σιγά τόσα πράγματα…
    Αντε τι μου θύμισες τώρα…συγκινήθηκα….

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 12:54 μμ Reply

      Μα υπάρχουν αθώα χρόνια, αθώες εποχές; Ή μήπως εμείς εκ των υστέρων τα φορτίζουμε με αθωότητα;

      (Τι θόρυβος είχε προκληθεί με το video-clip του Bad…)

  4. Citronella 22/06/2011 στο 1:19 μμ Reply

    Ακόμα και τώρα που τα έχω απομυθοποιήσει δεν μπορώ να μην χαμογελάσω όταν σκέφτομαι τα 80ς – παρά το ότι από ένα σημείο και μετά, είχα πολύ διαφορετικά ακούσματα.
    Αν και αυτή η ανάλαφρη πλευρά για μένα σημαίνει αυτόματα Madonna (Holiday!).
    To Billie Jean όμως ήταν το πρώτο τραγούδι που είχαμε κάνει πλήρη χορογραφία, στο Γυμνάσιο 😀 😀 Οπότε..δεν χρειάζονται σχόλια.
    Καλημέρα 🙂

    (Τα άλλα που μάς θύμισες με μελαγχολούν περισσότερο γιατί είναι σα να μη μπορούμε ποτέ να ξεφύγουμε.. )

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 12:52 μμ Reply

      Με έκανες να συνειδητοποιήσω ότι η σχέση μου με την ποπ ξεκίνησε και τέλειωσε στα όσα άκουγε η μεγάλη μου ξαδέρφη τότε. Και η Madonna δεν ήταν μέσα στα ακούσματά της.

  5. γρηγόρης στ. 22/06/2011 στο 6:48 μμ Reply

    Είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο ΜJ είναι μέρος από τη δεκαετία του ’80 [μαζί και με πολλά άλλα φυσικά] .

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 12:50 μμ Reply

      Νομίζω ότι δεν είναι απλώς μέρος, αλλά συνοψίζει θαυμάσια το νόημα εκείνης της εποχής.

  6. kitsosmitsos 28/06/2011 στο 11:40 πμ Reply

    Το δεύτερο σχόλιο θέλει σκέψη και αναζήτηση. Πραγματικά.

    • fvasileiou 28/06/2011 στο 12:36 μμ Reply

      Μόλις μπορέσουμε ας το συζητήσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: