Αγανάκτηση ή Απόγνωση

Οι συντονισμένες πιέσεις που ασκούνται στον κ. Σαμαρά από ντόπιους και ξένους ηγέτες, ΜΜΕ, κύκλους έχουν κι έναν άλλο αποδέκτη πέραν του ίδιου του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: Τον μέσο πολίτη που αγανακτεί και κατεβαίνει στις πλατείες, που απεργεί, που φωνάζει, που διαμαρτύρεται, που μουτζώνει την οθόνη της τηλεόρασής του.

Κατσαδιάζοντας τον κ. Σαμαρά η κα Μέρκελ κατσαδιάζει και όλους εμάς, δεξιούς, κεντρώους ή αριστερούς, που βλέπουμε το αδιέξοδο της Μνημονιακής πολιτικής και ζητάμε ή αναζητούμε άλλο δρόμο. Μας λένε ουσιαστικά οι δανειστές μας ότι άλλη πολιτική, άλλες ιδέες δεν υπάρχουν, γιατί εκείνοι δεν θέλουν να υπάρχουν. Μας λένε να καθίσουμε στ’ αυγά μας γιατί ούτως ή άλλως εκείνοι έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι.

Αυτό όμως που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται η κα Μέρκελ, η Τρόικα και -φευ!- η Κυβέρνηση του κυρίου ΓΑΠ είναι πως η αγανάκτηση είναι το χθεσινό συναίσθημα των πολιτών. Οι πρώτοι πρόχειροι υπολογισμοί δείχνουν ότι από το οικογενειακό προϋπολογισμό τα νέα μέτρα αφαιρούν δυο μισθούς. Και αν συνυπολογίσουμε τις επιπτώσεις που θα έχουν όλα αυτά στην κίνηση της αγοράς, αντιλαμβανόμαστε ότι για πολλούς συμπολίτες μας τα νέα μέτρα ισοδυναμούν με ανεργία.

Η απόγνωση είναι το αυριανό συναίσθημα των πολιτών. Οι απεγνωσμένοι θα πάρουν τη θέση των αγανακτισμένων στις πλατείες.

Όσοι έχουν την ελάχιστη αίσθηση με την πραγματικότητα κατανοούν τι σημαίνει αυτό:

Ο Αγανακτισμένος, όπως βλέπουμε καθημερινά, ελπίζει ότι έστω την τελευταία στιγμή κάτι μπορεί να αλλάξει. Δεν διεκδικεί τίποτα παραπάνω από την βελτίωση της θέσης του. Την άρση εκείνου που θεωρεί ως αδικία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά τα παραδοσιακά επεισόδια ΕΛΑΣ-κουκουλοφόρων κατά την τελευταία απεργία, οι Αγανακτισμένοι επέστρεψαν στην Πλατεία, την καθάρισαν και ξανακάθισαν εκεί. Αν και οι πολιτικοί δεν τους μίλησαν, αλλά τους μετέτρεψαν σε σύνθημα κατά τις τελετές παράδοσης-παραλαβής των Υπουργείων και στη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης, συνέχιζαν να ελπίζουν ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα βελτιωθεί. Η ελπίδα τους διαψεύδεται.

Ο Απελπισμένος από την άλλη πλευρά είναι ο άνθρωπος που αισθάνεται πως δεν έχει τίποτα πλέον να χάσει. Είναι ο άνθρωπος που μόνη του περιουσία είναι το κορμί του και δεν τον πολυνοιάζει να το σώσει. Είναι ο άνθρωπος που θα πατήσει συνειδητά και χωρίς τύψεις ή αμφιβολίες το κουμπί της αυτοκαταστροφής. ίδιος αισθάνεται χαμένος, κατεστραμμένος, χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτικές -γιατί λοιπόν να διστάσει;

Βλέπω τους βουλευτές της Συμπολίτευσης και τους κάθε είδους Μνημονιακούς γυμνοσάλιαγκες να κάνουν εκκλήσεις στους πολίτες να συναινέσουν στο Μεσοπρόθεσμο, για να πάρουμε τη δόση μας και να μην χρεωκοπήσουμε. Οι εκκλήσεις αυτές στην γενιά των 700 €, η οποία πλέον φορολογείται, στους ανέργους, στους ανάπηρους που τους κόβουν τα επιδόματα, στους δημοσίους υπαλλήλους των 1000 €, που έχουν παιδιά και στεγαστικό δάνειο (η ατμομηχανή της χρυσής οκταετίας του Σημίτη) να αποπληρώσουν, τον επαγγελματία με τον μηδενικό τζίρο που καλείται να πληρώνει έκτακτες εισφορές, κάθε σώφρων κατανοεί ότι δεν έχουν κανένα ή έχουν ελάχιστο πραγματικό αντίκρισμα. Μόνο ψυχολογικό. Αλλά η πραγματικότητα είναι πλέον πολύ σκληρή για να κρυφτεί πίσω από ψυχολογίστικες βεβαιότητες…

Advertisements

6 thoughts on “Αγανάκτηση ή Απόγνωση

  1. apos 24/06/2011 στο 12:49 μμ Reply

    Φώτη μου,
    Οι ομοϊδεάτες του κυρίου Σαμαρά ενδιαφέρονται πρωτίστως να πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Σκασίλα τους μεγάλη αν το κάθε σχέδιο θα ψηφιστεί με 151 ή 180 βουλευτές. Το θέμα είναι να «δέσουν» και την όποια επόμενη κυβέρνηση.
    Προσωπικά, οι ενστάσεις μου με τον εν λόγω κύριο έχουν να κάνουν με το είδος της Αντιπολίτευσης που ασκεί και δεν είναι άλλη από τη γνωστή ελληνική -παλαιάς κοπής- αντιπολίτευση: αορίστως υποσχόμαστε ότι «υπάρχει άλλος τρόπος», πράγμα που προφανώς ακούγεται ευχάριστα στα ταλαιπωρημένα αυτιά πολιτών.

    Πόσο διαφορετικό είναι το «λεφτά υπάρχουν» από το «θα μηδενίσω το έλλειμμα σε ένα χρόνο» ή «χρειάζεται ένα άλλο μείγμα πολιτικής»?

    Πόσο διαφορετικό ακούγεται όλο αυτό από τις γνωστές θεωρίες που περιφέρουν οι Αλέκες και οι Αλέξηδες, για «μηδενισμό του χρέους» ή των Καρατζαφέρηδων για «να δανειστούμε από τους Κινέζους»?

    Ο κόσμος είναι απελπισμένος και κανείς δεν έχει να του παρουσιάσει μια ΣΟΒΑΡΗ πρόταση, με κύριο χαρακτηριστικό -κατά την άποψή μου- ότι υπάρχει διέξοδος. Υπάρχει προοπτική.

    Κοινώς, με junk ιδέες, ο κόσμος απλά έχει γίνει junkie.

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 1:06 μμ Reply

      Έχω γράψει αναλυτικά τις ενστάσεις μου για τη ΝΔ του κ. Σαμαρά και εμμένω στην κριτική μου.
      Παρατηρώ όμως το εξής: Ενώ για παράδειγμα ο κ. Μπάμπης Π. από το δελτίο του Σκάι κατηγορούσε τον Σαμαρά ότι απεργάζεται σχέδια για την επιστροφή στη δραχμή, την περασμένη βδομάδα είπε πως το Ζάππειο 2 έχει ενδιαφέρουσες προτάσεις, αλλά δεν έχουμε πολλά χρονικά περιθώρια. Με άλλα λόγια, ακόμα και διαπρύσιοι υποστηρικτές του Μνημονίου όχι μόνο παραδέχονται πλέον ότι η συνταγή αυτή επιδεινώνει την κατάσταση και χρειάζεται άλλος δρόμος, αλλά ακούν με περισσότερη προσοχή τον Σαμαρά.
      Από κει και πέρα, την δυσπιστία σου/μου απέναντι στον Σαμαρά και το κομματικό σύστημα συνολικά, την συμμερίζεται η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σήμερα, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις.

      Οι Ευρωπαίοι είναι μας θεωρούν πιο πρόβατα κι απ’ όσο μας νόμιζε ο ΓΑΠ:
      Φαίνεται να πιστεύουν ακράδαντα ότι ένα «ναι» του Σαμαρά θα μηδενίσει τις αντιδράσεις του λαού.
      Αμ δε…

  2. hfaistiwnas 24/06/2011 στο 6:39 μμ Reply

    Καλό ΣΚ Φώτη!!!!!

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 7:33 μμ Reply

      Σ’ ευχαριστώ πολύ φίλε μου. Επίσης!

  3. Σοφία 24/06/2011 στο 9:04 μμ Reply

    Οι αγανακτισμένοι είναι πια απελπισμένοι, όπως ακριβώς το λες.
    Ο απελπισμένος δεν είναι μόνο επικίνδυνος, γιατί πραγματικά δεν έχει τίποτα να χάσει…
    Είναι και απογοητευμένος….
    Είδε πως ξενύχτησε στις πλατείες και δεν κέρδισε τίποτα.
    Δε θα μου κάνει εντύπωση αν δούμε τον κόσμο να λιγοστεύει να γυρίζει στον καναπέ που ήταν τόσα χρόνια.
    Είδαν πως και που ξεσηκώθηκαν δεν κατάφεραν και τίποτα…μια απ’ τα ίδια και χειρότερα…
    Εγώ μάλλον απογοητευμένη δηλώνω….αν γυρίσω στην απόγνωση-απελπισία θα γίνω πολύ επικίνδυνη γιατί δεν θέλω να τους επιτρέψω να μου στερήσουν το όνειρο…δεν ξέρω. έχω μπερδευτεί πολύ…

    • fvasileiou 24/06/2011 στο 10:01 μμ Reply

      Ο καναπές βολεύει αν έχει τα παρελκόμενα (πίτσες, σουβλάκια, ηχοσύστημα, κτλ) Χωρίς αυτά γιατί να επιστρέψει κάποιος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: