Σημειώσεις για ένα Μυθιστόρημα που έμεινε στο Α΄ Κεφάλαιο

1. Γνωριστήκαμε στο μετρό του Παρισιού. Κι ήταν παράξενο, αφού απεχθάνεσαι τους υπόγειους και προτιμάς τα λεωφορεία που συστηματικά τα αποφεύγω. Πιάσαμε κουβέντα –ήταν η πρώτη σου φορά στο Παρίσι, μου είπες τι είδες, σου είπα τι μου αρέσει, ανταλλάξαμε τηλέφωνα κι όλα έδειχναν ότι θα έμενες ένα απρόσωπο νούμερο αποθηκευμένο στο κινητό μου μέχρι που θα αποφάσιζα να σε σβήσω. Σου τηλεφώνησα δυο μέρες αργότερα. Είχα περάσει ένα δωδεκάωρο στη Βιβλιοθήκη  κι έψαχνα αιτία να μην γυρίσω σπίτι και χωθώ κάτω από τα σεντόνια. Μαγικά μπορούσες και ήθελες. Πήγαμε στα jazz στέκια της Rue de Lombards, που δεν είχες ξαναπάει. Μου είπες ότι σου άρεσαν πολύ κι έφυγες νωρίς για να προλάβεις το τελευταίο Λεωφορείο. Δεν σε πίστεψα.

 

2. Γυρίζοντας σπίτι έπιασα τον εαυτό μου να βρίσκει πάνω σου χαριτωμένα εκείνα που σε άλλες με εκνευρίζουν.

Φυσούσε παγωμένος υγρός αέρας / Υγρασία και θολή ατμόσφαιρα / Το σακάκι μου ανοιχτό / Η ανάσα μου μύριζε Bordeaux / Τα τζαμαρίσματα σφύριζαν στ’ αυτιά μου. Χαμογελούσα.

Δεν μπόρεσα να το αξιολογήσω. Δεν με καταλάβαινα.

Απλώς το επόμενο πρωί που μόλις μου έστειλες μήνυμα, παράτησα τη δουλειά κι ήρθα να σε βρω. Περπατήσαμε τη Champs-Élysées, χαζέψαμε την πόλη ψηλά απ’ την αψίδα, μπαινοβγαίναμε στα καταστήματα, παγωτό χωνάκι που έσταξε στην μπλούζα μου –είχε ήλιο και ζέστη.

Αράξαμε στο ποτάμι χωρίς να μιλάμε.

 

3. Στις γιορτές και τις επετείους είμαι εκείνος που κουβαλάει τη φωτογραφική μηχανή –αν μ’ εννοείς. Έχω χιλιάδες φωτογραφίες με χαμογελαστά πρόσωπα, αλλά ελάχιστες με μένα. Φωτογραφίζω επίσης και παλιά σπίτια, βουνά, καμιά φορά τα σύννεφα. Όταν περπατούσαμε στον Κήπο του Λουξεμβούργου προσπάθησα να φωτογραφήσω τα λουλούδια, αλλά αισθανόμουν ανόητος. Ανόητος, ή μάλλον άβολα, αισθάνομαι κι όταν με φωτογραφίζουν, γι’ αυτό και το αποφεύγω.

Τώρα, εσένα σου αρέσει να ποζάρεις, να σε φωτογραφίζουν, να συλλέγεις τον εαυτό σου σε χίλιες δυο στάσεις κι εκφράσεις, σε κάθε δυνατό φόντο. Και σε κάθε φωτογραφία είσαι διαφορετική κι αυτό το λατρεύω. Δεν είσαι σαν εκείνους που έχουν σε όλες τις φωτογραφίες την ίδια φάτσα, την ίδια έκφραση, λες και κόλλησαν το ίδιο πρόσωπό τους σε διαφορετικά σκηνικά. Να χαμογελούσες και πιο συχνά! Εντάξει, ούτε κι εγώ φαίνομαι να χαμογελάω, αλλά να ξέρεις ότι προσπαθώ. Τραβάω τους μύες του προσώπου μου όταν βλέπω να ανάβει το κόκκινο φωτάκι της μηχανής και προσπαθώ να δείχνω και λίγο δόντι. Πίστεψέ με, ασχέτως αποτελέσματος η προσπάθεια είναι φιλότιμη. Ενώ εσύ ούτε καν προσπαθείς. Πιάνεις το χέρι μου και με κοιτάς στα μάτια τόσο σοβαρά, που μου θυμίζεις παιδί απορροφημένο στο παιχνίδι του. Σου κάνω γκριμάτσες, σουφρώνω τη μύτη, βγάζω τη γλώσσα, στραβώνω το στόμα, αλλά όχι, έχεις μάθει καλά τα κολπάκια μου πλέον και η έκφρασή σου δεν αλλάζει. Απλώς με κοιτάζεις. Ή γέρνεις το κεφάλι σου πάνω μου. Ή στέκεσαι δίπλα μου με τα χέρια σηκωμένα και πατώντας στις μύτες.

 

4. Τα μάγουλά σου μυρίζουν νικοτίνη / Το σάλιο σου έχει γεύση νικοτίνης / Τα μαλλιά σου ποτίζουν με νικοτίνη τα μαξιλάρια,  τα δάχτυλά μου που μπλέκονται μέσα τους.

 

5. Μακάρι να έμενες δυο μέρες παραπάνω στο Παρίσι. Δυο μέρες θα ήταν αρκετές –μη ρωτάς γιατί, αυτή την αίσθηση έχω. Αυτή την αίσθηση είχα και όταν σε αποχαιρετούσα στην Cardinal Lemoine. Χείλια με γεύση Côtes du Rhône / Φοιτητές που τελείωναν τα μαθήματα / Το Παρίσι σαν να πηγαίνει πίσω, να γίνεται ασπρόμαυρο. Μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Αίσθηση (συνείδηση μήπως;) λειψού αποχαιρετισμού.

Έμεινα ακόμα 10 μέρες διαβάζοντας, πίνοντας κρασιά, ακούγοντας τζαζ, τραβώντας ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

 

6. Στο Λονδίνο για 4 μέρες. Σε μια προσπάθεια να ξανακερδηθούν εκείνες οι δυο.

 

7. Περπατήσαμε στην Oxford Street, κατηφορίσαμε στη Regent, προχωρήσαμε στην  Piccadilly. Μπήκαμε σε ένα sex-shop, ξεφυλλίσαμε τα βιβλία, σου έδειξα τα εσώρουχα που μου αρέσουν, περιεργαστήκαμε τα βοηθήματα. Χάζεψα μαζί σου βιτρίνες –ένα είδος τουρισμού που μόνο με σένα ευχαριστιέμαι. Με ρώτησες για τις πρώην μου και μου είπες για τον δικό σου. Μου εξήγησες την σχέση με τους γονείς σου και σου είπα μια παλιά πρόσφατη ιστορία. Φάγαμε πάπια στην Chinatown / Προσπάθησες να με πείσεις να πιω pimps / Θυμηθήκαμε τα wine bar και τα παγκάκια του Παρισιού.

Ούτε και σένα σου αρέσει το Λονδίνο.

Ούτε και μένα.

 

8. Με ρώτησες γιατί χώρισα με τις πρώην μου.

Σου είπα: Γιατί χωρίζουν τα ζευγάρια;

Μου απάντησες: Για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Σκέφθηκα: Ίσως, και σου είπα τα καθέκαστα.

Με άκουγες σιωπηλή καθισμένη βαθιά στην καρέκλα σου. Κάποια στιγμή σταύρωσες τα χέρια σου στο στήθος και το θεώρησα αμυντική στάση. Άρχισες να μου λες τα δικά σου.

Σου είπα: Όλες οι ιστορίες είναι μία: Πρόβλημα γλώσσας.

Δεν σε έπεισα.

Με ρώτησες πώς βλέπω τον εαυτό μου σε πέντε χρόνια.

Σου απάντησα.

 

9. Με χαιρέτησες στη στάση του μετρό της Leicester. Γύρω μας μεθυσμένοι, ξεκώλια, μεταμφιεσμένοι, μουσουλμάνες με μπούργκες, πλαστικά ποτήρια, φωνές και μουσικές, πολύχρωμα φώτα νέον. Όλη η Ευρώπη μεταβλήθηκε σε ατραξιόν, πουλάει αίσθηση σε Γιαπωνέζους και Αμερικάνους τουρίστες κι εμείς θέλουμε λίγο τόπο να ζήσουμε. Ο κόσμος καταρρέει και ψάχνουμε ψηλαφιστά για ένα σημείο που θα δίνει την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, που μπορεί να είναι η οικογένεια, οι έρωτες, οι φίλοι, η επανάσταση, η δουλειά, η θρησκεία –ό,τι γουστάρει ο καθένας– για να συνεχίσουμε. Η δύνη μας ρούφηξε για να ξεβράζει τον καθένα μας εκεί που του πρέπει κι όπως ακούμπησαν εκεί, μέσα σε αυτό το σκηνικό, τα μάγουλά μας, ήταν η τελευταία προσπάθεια να αντισταθούμε στον χρόνο.

 

10. Σου είπα κάτι πριν κατέβω τα σκαλιά –μην το ξεχάσεις. Δεν ζητάω τίποτα / Δεν υπόσχομαι τίποτα / Δεν δίνω τίποτα. Αλλά είμαστε εδώ για να νικάμε –να παλεύουμε έστω– τον χρόνο και τον χώρο.

Advertisements

15 thoughts on “Σημειώσεις για ένα Μυθιστόρημα που έμεινε στο Α΄ Κεφάλαιο

  1. hfaistiwnas 11/07/2011 στο 4:53 μμ Reply

    χμμ. θα της έλεγες ότι θα είσαι εκεί γι’αυτήν και θα την περιμένεις.. δεν είναι κακό..
    Νομίζω και εγώ ίδιος βγαίνω σε όλες τις φωτό! χαχαχαχα!

  2. Σοφία 11/07/2011 στο 6:51 μμ Reply

    Τι ευαίσθητο…μου κάνει εντύπωση, ενώ όταν γράφεις βγάζεις τόση ευαισθησία…περιγράφεις σχέσεις που δεν ήσουν τόσο ευαίσθητος…τα μπέρδεψα μάλλον……
    Πάντως μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις για εκείνη…
    Σα να ντρεπόσουν να της πεις πόσο ερωτευμένος ήσουν…
    Κρίμα……

  3. Pepperann 12/07/2011 στο 1:40 πμ Reply

    Με συναρπάζει ο τρόπος γραφής σου που αλλάζει με το περιεχόμενο, λατρεύω αυτά τα κείμενά σου, με πάνε κατ’ευθείαν εκεί 🙂 συνέχισε..

  4. antonis karas 12/07/2011 στο 9:20 πμ Reply

    «ευρωπαϊκό» στόρι 60’es- 70’es , θυμίζει πρόγευμα στο τυφανις , οι ομπρέλες του χερβούργου , λαβ στορι … ομως είναι στο σήμερα και να σου πω θα μου άρεσε ένα μυθιστορημα – από σενα που έχεις ταξιδέψει πολύ- για το πρόσωπο της σύγχρονης Ευρώπης μέσα απο το φλερτ ενός ζευγαριού που «παίζει κυνηγητό» στις πόλεις-σύμβολα της σημερινής Ευρώπης.

  5. iliannamathioudakis 23/07/2013 στο 12:25 μμ Reply

    Προσωπικά μου θυμίζει το before sunrise.. αλλά μου αρέσει πολύ επειδή παρόλου που το βασικό το βρίσκεις παντού, το έχεις δώσει πολύ διαφορετικα..!

    • fvasileiou 23/07/2013 στο 7:01 μμ Reply

      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια

  6. S for Summer 23/07/2013 στο 12:54 μμ Reply

    Νομίζω περιγράφεις μια τυπική κοπέλα που επισκέπτεται πρώτη φορά το Παρισάκι… Είναι σαν να σκιαγραφείς τις φίλες μου, τις γνωστές μου και εμένα μαζί…! Όσο και να αγαπώ το Παρισάκι, πάντα στο Λονδίνο επιστρέφω. Ο ρομαντισμός δεν είναι για πάντα… Και σχετικά με τον τίτλο και τα «μυθιστορήματα» το πρώτο κεφάλαιο παραδοσιακά γράφεται συνταρακτικό και ενδιαφέρον, ίσως αν υπήρχαν επόμενα, στη δική σου -αληθινή?- ιστορία να ήταν λιγότερο ελκυστικά…. Τι λες?

    • fvasileiou 23/07/2013 στο 7:00 μμ Reply

      Η συγκεκριμένη, βέβαια, επέστρεψε στο Λονδίνο γιατί έμενε εκεί.

      Σε αντιθεση ίσως με τα βιβλία, οι σχέσεις στην πραγματική ζωή συνήθως ωριμάζουν όταν παύουν να είναι συνταρακτικές. Στις έκτακτες περιπτώσεις, συμπεριφερόμαστε εκτάκτως. Το στοίχημα είναι να χωρέσει ο άλλος στη ρουτίνα μας.

      • S for Summer 23/07/2013 στο 7:10 μμ Reply

        Εσύ κάνεις τον χώρο… Δε χρειάζεται τα πάντα να ωριμάζουν… Το κρασί αρκεί 😉 Θέλω να πω, πόσο διαφορετικό θα ήταν να ζήσεις μια σχέση από την οποία δε θα απαιτούσες τίποτα, πόσο μάλλον ωριμότητα, αλλά θα άφηνες τον εαυτό σου να απολαύσει αυθόρμητα την παιδικότητά της?

        • fvasileiou 23/07/2013 στο 7:16 μμ Reply

          Συμφωνώ απολύτως μαζί σου: Δεν χρειάζεται τα πάντα να ωριμάζουν. Και μάλιστα, εφόσον δεν ωρίμασαν, ίσως δεν χρειαζόταν ή δεν μπορούσαν να ωριμάσουν.
          Απλώς προσπαθούσα να απαντήσω στο ερώτημά σου, το «τι λες;».
          Νομίζω ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ο στίχος του L. Cohen:
          I remember you well in the Chelsea Hotel,
          that’s all, I don’t even think of you that often.

          • S for Summer 23/07/2013 στο 7:19 μμ Reply

            Τώρα με αποστόμωσες… Δεν υπήρχε καλύτερο κλείσιμο, και για να θεωρήσω ‘ώριμη’ την ανάρτησή σου, προτείνω να συμπεριληφθεί ως κατακλείδα! (Γιατί δεν έχουν όλοι οι αναγνώστες την τύχη να διαβάσουν τα σχόλια και είναι κρίμα να στερηθούν τέτοιου κλεισίματος…)

            • fvasileiou 23/07/2013 στο 7:25 μμ Reply

              Νομίζω ότι ούτως ή άλλως το αίσθημα του συγκεκριμένου τραγουδιού ποτίζει αυτή την ανάρτηση 🙂

              • S for Summer 23/07/2013 στο 7:28 μμ Reply

                Ναι μα θα το ολοκληρώσει καθιστώντας το αρτιότερο αν συμπεριλάβεις αυτές τις γραμμές… Πριν τις διαβάσω δεν είχα ιδέα πόσο έλλειπαν. Τώρα όμως που τις έγραψες νομίζω είναι απαραίτητες! Αλλά εσύ είσαι ο «καλλιτέχνης» και επιλέγεις τι θα γράψεις και τι θα υπονοήσεις πέρα από τις γραμμές. 🙂

                • fvasileiou 23/07/2013 στο 7:33 μμ Reply

                  Έλλειπαν έ;
                  Πιθανόν…
                  Δώσε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ 😉

                  • S for Summer 23/07/2013 στο 7:34 μμ Reply

                    Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι έλλειπαν… Ο χρόνος όλος και η απόφαση δική σου…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: