Γιάννης Αγγελάκας

Οι Τρύπες ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κι επιτυχημένα ελληνικά ροκ συγκροτήματα, που κατάφερε μάλιστα να επιβάλει την παρουσία του και να κάνει επιτυχία χωρίς να μπει στο mainstream τριπάκι, είμαι από εκείνους που πιστεύουν όμως ότι παρόλα αυτά η πιο συναρπαστική και πιο δημιουργική φάση της καριέρας του Γιάννη Αγγελάκα αρχίζει αμέσως μετά.

Ο χαμένος τα παίρνει όλα, το εξαιρετικό soundtrack της ταινίας του Νικολαΐδη στην οποία συμμετέχει και ως ηθοποιός, αποδείχτηκε μια πρόγευση του τι μας επιφύλασσε στη συνέχεια. Η αριστουργηματική Ανάσα των λύκων και το Πότε θα φτάσουμε εδώ με το Ν. Βελιώτη μαζί με το Από δω και πάνω με τους Επισκέπτες είναι τρεις από τους πέντε καλλίτερους ελληνικούς δίσκους των τελευταίων 6-7 ετών.

Και δεν είναι μόνο αυτά, καθώς κατά την περίοδο αυτή σύστησε την altogethernow, την δική του δισκογραφική εταιρία κι έχει συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Θ. Παπακωνσταντίνου και ο Ψαραντώνης.


Αυτό που με συναρπάζει στον Αγγελάκα, αυτό που τον ξεχωρίζει από όλους σχεδόν τους σύγχρονους δημιουργούς, είναι ότι έχει καταφέρει να φτιάξει μια γλώσσα, στιχουργική και μουσική γλώσσα, η οποία μιλάει απόλυτα και βαθιά στον σημερινό άνθρωπο. Με άλλα λόγια, δημιούργησε αυτό που ο Σεφέρης ονόμαζε «συμπερφωνημένα υπονοούμενα». Ο Αγγελάκας δεν καταφεύγει σε κλισέ ή νοσταλγικά σχήματα για να εκβιάσει την συνεύρεση με το κοινό του. Έχει δημιουργήσει έναν ευρύχωρο ποιητικό τόπο όπου μπορεί να συνομιλεί με τους ακροατές του. Είχαμε πολλά, πολλά χρόνια να ζήσουμε κάτι τέτοιο στον τόπο μας.

Πριν λίγες μέρες, την παραμονή της μεγάλης αυγουστιάτικης πανσελήνου είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τον Γ. Αγγελάκα με τους συνεργάτες του, Ντίνο Σαδίκη και Στάθη Αραμπατζή, κάτω από το γιοφύρι της Κόνιτσας. Με το φεγγάρι σχεδόν γεμάτο να αντανακλάται στα νερά του ποταμού και στα κουτάκια της μπύρας και τους πιτσιρικάδες να έχουν μαζευτεί όχι μόνο από τα Γιάννενα ή την Κόνιτσα, αλλά και από όλα τα γύρω χωριά όπου είχαν πάει για τον Δεκαπενταύγουστο, η εμπειρία ήταν συγκλονιστική.

Όπως υπαινίχθηκα και πιο πάνω η ορχήστρα που συνόδεψε τον Αγγελάκα αποτελούνταν από δύο μόλις όργανα: Κιθάρα (Αραμπατζής) και μπαγλαμά (Σαδίκης). Αποδείχτηκε έτσι για ακόμα μια φορά πως αν έχεις κάτι να πεις, αν σε ενδιαφέρει να εκφραστείς κι όχι το λάιφστάιλ, δεν χρειάζεσαι μέγαρα, μεγάλες ορχήστρες, λέιζερ, καπνογόνα και οθόνες. Το γυμνό τοπίο της Πίνδου και δυο απλά, φυσικά και λαϊκά όργανα είναι αρκετά. Η επιλογή των συγκεκριμένων οργάνων αποτελεί φυσικά μια ευθεία αναφορά στον Μάρκο Βαμβακάρη, ο οποίος φωνογράφησε τα περισσότερα τραγούδια του συνοδευόμενος με μπουζούκι και κιθάρα. Ο Αγγελάκας μάλιστα έπαιξε και τρία τραγούδια του Μάρκου δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο  από πού κρατάει η σκούφια του, και ότι ο Βαμβακάρης υπήρξε γενάρχης όχι απλώς και μόνο του λαϊκού τραγουδιού (το οποίο σήμερα σύρεται από Μέγαρον εις Οπεραν), αλλά καθετί αυθεντικού, ποιητικού και ταπεινού γέννησε αυτός το τόπος την τελευταία εκατονταετία.

Έχετε ξαναδεί να παίζουν έτσι τον μπαγλαμά;

Advertisements

One thought on “Γιάννης Αγγελάκας

  1. Belbo 30/08/2011 στο 10:48 μμ Reply

    Ακούγεται ότι περάσατε καλά κι αυτό μετράει, και εις άλλα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: