Μετά τη ΔΕΘ

Αυτές τις μέρες συμπληρώνουμε 2 χρόνια χωρίς καμία, ούτε μια καλή είδηση και ενάμιση χρόνο που η κάθε επόμενη βδομάδα είναι πιο κρίσιμη και πιο δύσκολη από την προηγούμενη. Και, όπως μας τα περιγράψανε οι κκ. ΓΑΠ και Βενιζέλος το επόμενο προβλεπτό διάστημα μόνο κακές ειδήσεις θα έχουμε να λαβαίνουμε.

Κι όσοι διαβάσαμε το ρεπορτάζ του σημερινού ΒΗΜΑτος, συνειδητοποιήσαμε πως κι αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια: Η εφημερίδα αποκαλύπτει ότι το καλό σενάριο πλέον είναι η «βαλκανικοποίηση» της οικονομίας, που σημαίνει: Μεγάλη ανεργία και χαμηλό βιωτικό επίπεδο -ο ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια, που διάβασε χθες ο Πρωθυπουργός.

Για «βαλκανιοποίηση» μίλησε στο Σκάι πριν από λίγες μέρες και ο πρώην υπουργός κ. Κρεμαστινός σε μια συνέντευξη που στην ιστοσελίδα παίχτηκε σαν πρώτο θέμα, δείχνοντας ότι το σύστημα (ό,τι τέλος πάντων εννοούμε ως σύστημα) συνολικά κατευθύνεται προς αυτή την λύση. Το αν θα την εφαρμόσει ο κύριος ΓΑΠ, ο Ε. Βενιζέλος, ο Σαμαράς ή ο Καρατζαφέρης, όλοι μαζί ή μέσω κάποιου άλλου, έχει τη σημασία του βέβαια, όχι μόνο για συμβολικούς, αλλά και για ουσιαστικούς λόγους, αλλά, όπως και να το κάνουμε είναι δευτερεύον.

Πρωταρχικής σημασίας είναι όλοι μας, όλοι οι πολίτες, όλος ο λαός να συνειδητοποιήσουμε ότι οι καλές μέρες του ΄9ο, έχουν περάσει οριστικά. Κι όχι μόνο για μας, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί μπορεί εμείς να είμαστε άσχημη θέση, αλλά και οι άλλες χώρες της Δύσης δεν βρίσκονται στην ακμή τους: Δεν είναι η Ισπανία ή η Πορτογαλία, ούτε μόνο η Ιταλία. Το χρέος -και η ανεργία- των ΗΠΑ μεγαλώνει, η ανάπτυξη της Γερμανίας συρρικνώνεται και πριν από λίγες εβδομάδες ζήσαμε την αγωνία της Γαλλίας μπροστά στο ενδεχόμενο να υποβαθμιστεί η οικονομία της.

Ουσιαστικά, ο δυτικός τρόπος ζωής δοκιμάζεται -μελέτες όπως του N. Ferguson, The West and the Rest θέτουν το πρόβλημα ανάγλυφα, ως θέμα επιβίωσης ενός ολόκληρου πολιτισμού. Το κακό, από πολλές απόψεις, είναι ότι η μοίρα έφερε την Γερμανία να έχει τόσο κεντρικό ρόλο σε αυτή τη μάχη -αλλά αυτά ίσως σε ένα προσεχές κείμενο.

Εμείς βέβαια είμαστε στη χειρότερη θέση: Αν οι άλλοι είναι με την πλάτη στον τοίχο, εμείς είμαστε στα τέσσερα, με τη μύτη στις λάσπες και το παντελόνι κατεβασμένο. Και η γνώμη μου είναι πως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ακριβώς αυτή είναι η θέση μας σε αυτόν ακριβώς τον δυσοίωνο κόσμο.

Ας τα ξαναπούμε λοιπόν: Οι καλές μέρες πέρασαν ανεπιστρεπτί. Λεφτά δεν θα πέσουν στην αγορά, γιατί λεφτά δεν υπάρχουν στις αγορές. Ακόμα κι αν γίνουν οι περιλάλητες επενδύσεις, λεφτά, όπως τα είδαμε την περασμένη δεκαετία, δεν πρόκειται να κυκλοφορήσουν στην αγορά. Γιατί οι επενδύσεις δεν θα γίνουν για να βοηθηθεί η Ελλάδα και εμείς προσωπικά -αν αυτός ήταν ο στόχος τους, θα είχαν ήδη γίνει-, αλλά για να κερδίσουν οι επενδυτές, όπως είναι και φυσικό -γι’ αυτό και τα παζάρια για τις ειδικές περιοχές με μειωμένα μεροκάματα και φορολογία.

Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητές μας. Ναι, ενώ βαλλόμεθα από παντού, πρέπει να κάνουμε ο καθένας ξεχωριστά και πάλι όλοι μαζί λίγη δουλειά με τον εαυτό μας. Να αναρωτηθούμε τι θέλουμε από τη ζωή μας; Τι μας δίνει χαρά; Πώς θέλουμε να ζήσουμε;

Πρέπει να αναπροσαρμόσουμε τις αξίες μας, να φτιάξουμε τις νέες ουτοπίες, τα νέα οράματα. Από αυτά ακριβώς θα γεννηθούν και οι νέες ρεαλιστικές πολιτικές. Έτσι θα ξέρουμε τι ζητούμε, τι διεκδικούμε, τι απαιτούμε.

Εδώ ακριβώς συνεισφέρουν και οι Αγανακτισμένοι -το λέω για τους φίλους που αναρωτιούνται γιατί τους υποστηρίζω με τόση θέρμη. Είναι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται και ζουν το αδιέξοδο, είναι άνθρωποι που θέλουν να γεννήσουν το καινούργιο, είναι άνθρωποι με αγωνίες και δύναμη. Τι σημασία έχει αν διαφωνώ ή δεν μου αρέσει το ένα ή το άλλο; Νιώθω ότι εκείνο που με ενώνει μαζί τους είναι πολύ πιο μεγάλο, πολύ πιο σημαντικό. Με διάλογο, με συμφωνίες και διαφωνίες, κριτικές, ανοχή στην διαφορετική άποψη και τρόπο προχωράν οι λαοί και η ιστορία του –ο καθείς και τα όπλα του, που είπε κι ο Ελύτης.

Δεν είναι εύκολο, αλλά άλλη λύση δεν υπάρχει: Πρέπει να ξεχάσουμε τις ευκολίες που συνηθίσαμε τα περασμένα χρόνια. Πρέπει να δουλέψουμε, να πολεμήσουμε για να διαμορφωθεί το αύριο που θα μας ταιριάζει, θα μας κάνει χαρούμενους, θα μας δίνει περηφάνια. Κι ο αγώνας σκληρός και άνισος.

Καλό κουράγιο!

Advertisements

6 thoughts on “Μετά τη ΔΕΘ

  1. Bolderous 12/09/2011 στο 7:57 πμ Reply

    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Επαναξιολόγηση προτεραιοτήτων, νέο όραμα, νέο μοντέλο ζωής. Σε αυτά πρέπει να εστιάσουμε. Εγώ το κάνω ήδη, μήνες τώρα, όσον αφορά την προσωπική μου ζωή. Και το άλλο, ίσως σημαντικότερο όλων, είναι πως πρέπει να βγούμε από την απλή κριτική της ανικανότητας των υπευθύνων. Ήρθε η ώρα να περάσουμε στη δημιουργία. Και δεν αναφέρομαι ούτε σε «επαναστάσεις», ούτε σε πορείες και διαμαρτυρίες, αλλά στη δημιουργία του νέου. Αυτό είναι και το μόνο που ελπίζω. Ότι δηλαδή, μέσα από αυτό το χάος θα γεννηθεί το νέο. Αυτό που θα στηρίξουμε και θα αποτελέσει τον οδηγό για το μέλλον μας. Αν το δούμε θετικά, μας δίνεται μια ιστορική ευκαιρία. Να δημιουργήσουμε τις βάσεις για μια νέα Ελλάδα, που καμιά σχέση δε θα έχει με το πρότυπο στο οποίο όλοι μεγαλώσαμε.
    Ξέρω, αυτό είναι δύσκολο.
    Αλλά όχι ακατόρθωτο.
    Είμαι σε επαγρύπνηση…

    • fvasileiou 13/09/2011 στο 8:08 μμ Reply

      Λέω να κάνω κάτι απλό: Να αρχίσω να συζητάω για τα πράγματα που με γεμίζουν και μου δίνουν χαρά, που θα μπορούσαν να γίνουν οδηγός στα όσα θέλω και ζητάω και απαιτώ.

  2. apos 12/09/2011 στο 11:02 πμ Reply

    Δεν βλέπω όμως πολλούς τριγύρω πρόθυμους να συνειδητοποιήσουν σε ποιον κόσμο ζούμε. Αντίθετα αυτιά συνεχίζονται να χαϊδεύονται και οι πολιτικοί να παίζουν με τις λέξεις. Τις λέξεις που οι πολίτες θέλουν να ακούνε…

    • fvasileiou 13/09/2011 στο 8:10 μμ Reply

      Μα όταν ακόμα και αυτή την ώρα υπόσχονται γεωτρήσεις που θα κάνουν την Ελλάδα από Πριγκιπάτο σε Εμιράτο, τι να σου κάνουν και οι έρμοι οι πολίτες. Πιάνονται σαν τους πνιγμένους από τα μαλλιά τους.

  3. […] προσηλωμένος το κείμενο του Φώτη και πρέπει να ομολογήσω ότι στις τελευταίες αράδες […]

  4. hkalant 12/09/2011 στο 12:43 μμ Reply

    Φώτη, διάβαζα προσηλωμένος το κείμενό σου και πρέπει να σου πω ότι στις τελευταίες αράδες μου έδωσες μια μικρή ελπίδα, ότι όλα θα πάνε καλά αρκεί εμείς να το θελήσουμε. Χωράει πολλή συζήτηση το θέμα για το «τι θέλουμε από τη ζωή μας, τη διεκδικούμε, τι μας δίνει χαρά, πώς θέλουμε να ζήσουμε». Δεν μπορούμε να τα απαντήσουμε αυτά τα ερωτήματα γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: