Σημειώσεις από έναν μέσα Σεπτέμβρη

1. Για να μπορέσω να συγκεντρωθώ φεύγω, πηγαίνω στο χωριό, χωρίς ίντερνετ και σταθερό τηλέφωνο, με κλειστό το 3G. Ξυπνάω αργά, φτιάχνω καφέ και κάθομαι στο τραπέζι της κουζίνας. Στ’ αριστερά μου πάνω απ’ το νιπτήρα ένα παράθυρο που βλέπει στις αχλαδιές. Το ψυγείο, οι καρέκλες, το φουρνάκι, το ντιβάνι, όλα είναι καλυμμένα με βιβλία και χαρτιά. Σε αυτό το σκηνικό περνάω όλη τη μέρα –μερικές φορές κάθομαι έξι και εφτά ώρες στην καρέκλα χωρίς να σηκωθώ, χωρίς να βάλω στο στόμα μου τίποτα άλλο από καφέ. Κατά τις εφτάμιση πηγαίνω για κολύμπι. Στην παραλία μια παρέα συνταξιούχων και δυο ζευγάρια γύρω στα 25 με 30. Ηλιοβασίλεμα – τα πάντα κόκκινα. Βουτάω…

2. Αν μη τι άλλο, στην Ήπειρο ζεις όλες, και τις τέσσερις, εποχές. Χρόνια μακριά, είχα σχεδόν λησμονήσει πώς είναι ο Χειμώνας να είναι Χειμώνας, η Άνοιξη, Άνοιξη, το Καλοκαίρι, καλοκαίρι και το Φθινόπωρο, Φθινόπωρο. Ναι, ακόμα και τούτο το ξηρό και ζεστό Φθινόπωρο είναι Φθινόπωρο και όχι μια επέκταση του Καλοκαιριού. Ο αέρας που έρχεται από τα βουνά είναι πιο διάφανος, πιο λεπτός, δεν έχει την παχύτητα του θερινού νοτιά.

Το Φώς.

Περνάω τις μέρες μου μέσα, καθισμένος σ’ ένα γραφείο, σηκώνω πότε-πότε το κεφάλι και κοιτάζω έξω από το παράθυρο εν είδει διαλείμματος. Βλέπω το φως τώρα, του Σεπτέμβρη να είναι πιο απαλό, χωρίς θερινή τραχύτητα, να σκεπάζει με ευγένεια τα φρέσκα χόρτα, να ζεσταίνει ήπια τα κεραμίδια.
Τα χρώματα –δεν έχω να πω τίποτα γι’ αυτά. Δεν μπορώ δηλαδή. Το βλέπετε: Με τον λυρισμό δεν τα πάω καλά. Σχεδόν δεν μπορώ να θαυμάσω…

3. Ψάχνω χρόνο για περπάτημα. Μόνος. Γρήγορο βάδισμα για δυόμιση, τρεις ώρες. Όχι μέσα στην πόλη, όχι δίπλα σε αυτοκίνητα.

Νομίζω δεν σκέφτομαι τίποτα.

4.  Συνειδητοποιώ ότι δεν τα πάω πολύ καλά με τις ιδεολογίες –εννοώ αυτό που λέμε «ιδεολογία» την καθομιλουμένη. Όχι γιατί τις χωρίζει σχεδόν τίποτα από τις αερολογίες, αλλά γιατί περιορίζουν, φυλακίζουν. Εύκολα, αυτονόητα σχεδόν, καταντούν ένας ακόμα στρατωνισμός. Αλλά με τις θητείες εγώ έχω τελειώσει και δεν ανέχομαι πλέον κανένα λοχία πάνω από το κεφάλι μου, ακόμα κι αν αυτός δεν είναι παρά κάποιες αφηρημένες αρχές [το πόσο αφηρημένες μπορούν οι αρχές (ό,τι εννοούμε αρχές στην καθομιλουμένη δηλαδή) μιας ιδεολογίας (στην καθομιλουμένη πάντα) να είναι, είναι άλλο ζήτημα. Ή μάλλον: Ούτε καν είναι].

Τι μένει τελικά;

Δυο πράγματα: Η εμπειρία και η αξιοπρέπεια.

Εκείνα που έχω ζήσει και αυτό που ζω είναι που καθορίζουν τη στάση μου και όχι οι κοινές «ιδεολογίες»/ιδεοληψίες.  Τα όνειρά μου και οι επιθυμίες μου –κι αυτά στην εμπειρική σφαίρα λογίζονται.

Από μια άποψη ήρωάς μου είναι ο δύσπιστος Θωμάς: Θέλω κι εγώ, μαζί του, να βάλω το δάχτυλό μου στην πληγή, να ψηλαφίσω για να πιστέψω. Ίσως να ζηλεύω εκείνους που αρκούνται στα λόγια και τα κηρύγματα, τις εκκλήσεις και τις στατιστικές, πιθανόν να ήθελα να είμαι κι εγώ λίγο σαν αυτούς, πιο χαλαρός, πιο ευέλικτος, ίσως και πιο χαρούμενος. Αλλά δεν είμαι.

Την αξιοπρέπεια μού είναι πιο δύσκολο να την εξηγήσω. Ξέρω ότι είναι μια κάπως αστεία λέξη –θυμίζει Απόστολο Τεγόπουλο και Στέλιο Καζαντζίδη, απλουστευτικές αξίες παλιάς εποχής. Για μένα όμως είναι ζωτικής σημασίας. Νομίζω στο 3ο ή το 4ο έτος κατάλαβα πως δεν θα μπορούσα να συνεχίσω αν δεν διατηρούσα την εσωτερική μου ακεραιότητα. Κι από τότε αυτό κάνω. Αυτό προσπαθώ.

Πολυέξοδο χόμπι…

5.  Οι ποσότητες καφέ που καταναλώνω αυξάνονται επικίνδυνα…

—————-

Οι φωτογραφίες από μια μέσα Φθινοπωρινή Ευτυχία

Advertisements

16 thoughts on “Σημειώσεις από έναν μέσα Σεπτέμβρη

  1. Astrofegia 18/09/2011 στο 1:07 μμ Reply

    Θα σταθώ στο τελευταίο…: περιόρισε τις ποσότητες του καφέ που πίνεις! 😉
    Καλή εβδομάδα, Φώτη! 🙂

    • fvasileiou 18/09/2011 στο 10:53 μμ Reply

      Δυστυχώς ο καφές έχει ενταχθεί στην ιεροτελεστία της δουλειάς και είναι απαραίτητος όσο το στυλό και το ειδικό μπλοκάκι μου. Εχω προσπαθήσει να τον αντικαταστήσω με τσάγια και άλλα ροφήματα, αλλά δεν τα κατάφερα…

  2. […] «Δεν φωνάζω “ψυχραιμία”, δεν συστήνω τίποτα. Λέω απλώς ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο που με σχετική ευκολία μπορούμε να ξεφορτωθούμε τα παλιά τοτέμ και ταμπού, που μας βάραιναν και μας καθήλωναν για δεκαετίες. Νομίζω ότι έχουμε την δυνατότητα να δημιουργήσουμε επιτέλους μια καινούργια γλώσσα, που θα εκφράζει τον καθέναν από μας, κυριολεκτικά, χωρίς ξεπερασμένα ρητορικά σχήματα και ανακυκλωμένα ευφυολογήματα. Ας αφουγκραστούμε μόνο τον μέσα μας εαυτό…» (fvasileiou) […]

  3. Belbo 18/09/2011 στο 7:47 μμ Reply

    Φώτη, νομίζω ότι ψάχνεις σταθερές (όπως κι εγώ, όπως όλοι μας) να ξεφύγεις απ’ αυτό το πράγμα που έχουμε πέσει. Παρόμοια πράγματα και για εμένα, επιστρέφω σ’ αυτά που με διαμόρφωσαν ψάχνωντας λίγη ηρεμία, ίσως κάνω κι εγώ μια βόλτα απ’ το χωριό…

    Αξιοπρέπεια χμμμ να μας αξιολογούν και υποτιμούν οι Τεύτονες, αυτοί που είχαν τους ανθρώπους σαν τα ζώα, που όλα είναι υπολογισμός, τι κρίμα τι κρίμα τι κρίμα.

    να είσαι πάντα καλά,

    • fvasileiou 18/09/2011 στο 10:55 μμ Reply

      Μου θύμισες τον Παπαδιαμάντη, ο οποίος όταν ο πατέρας του τον ρώτησε γιατί παράτησε το Πανεπιστήμιο, απάντησε «και ποιος θα με κρίνει;»
      Είμαστε όμως έτοιμοι να τα παρατήσουμε; Έχουμε εσωτερική δύναμη και την εμπιστοσύνη στις αξίες και τον δρόμο που επιλέγουμε ανάλογη με κείνη του κυρ-Αλέξανδρου;

  4. e-diva 19/09/2011 στο 6:11 πμ Reply

    Για μια στιγμή μας ταξίδεψες έξω από το χάος στο οποίο μας βούλιαξαν. Σαν να μας υπενθύμισες πως η ζωή είναι *και* αλλού .. κι είναι μια νότα αισιοδοξίας όλο αυτό όταν το διαβάζω λίγο πριν χαράξει.

    • fvasileiou 19/09/2011 στο 10:47 πμ Reply

      Προσπαθώ να μην πιάνομαι απ’ τα μαλλιά μου την ώρα του πνιγμού, Ειρήνη, αλλά ψάχνω να βρω κάτι σταθερό να με κρατήσει.

  5. Katerinοula Tsi. (@missparisienne_) 19/09/2011 στο 10:24 πμ Reply

    εξαιρετικά αληθινή και εσωτερική γραφή..καλημέρα και καλή εβδομάδα..

    • fvasileiou 19/09/2011 στο 10:48 πμ Reply

      Καλημέρα! Καλή εβδομάδα να έχουμε.
      Το έξω πια δεν μας χωράει.

  6. hfaistiwnas 19/09/2011 στο 10:29 πμ Reply

    Να προσέχεις τον πολύ καφέ.. πολλές γαστροραγίες ακούω τελευταία..
    Επίσης στα Γιάννενα, που πας για μπάνιο; Ηγουμενίτσα; Πρέβεζα; Δεν αλλάζω τι ζωή στο χωριό..

    • fvasileiou 19/09/2011 στο 10:50 πμ Reply

      Το θέμα δεν είναι ο καφές, αλλά ότι πολύ συχνά πλέον ξεχνάω ή δεν έχω χρόνο να φάω.
      Πηγαίνω αποκλειστικά και μόνο στη θάλασσα που είναι κοντά στο χωριό μου, γι’ αυτό και όλες οι θαλασσινές μου φωτογραφίες δείχνουν τον ίδιο τόπο. Εκτός που βαριέμαι τις εκδρομές και τις μετακινήσεις, είναι και χάσιμο χρόνου κι εγώ προσπαθώ να τον κερδίσω.

  7. George 19/09/2011 στο 11:25 πμ Reply

    Kι άλλη εξαιρετική έλλαμψη.Βράχια,θάλασσα,πεύκα,ζουζούνια,ουρανός.Ευλογημένο καταφύγιο,Η κρίση τού πολιτισμού….η ίδια η ορθοδοξία ν’αντιπαλεύει την ύπαρξη της εν τη βιωματική απουσία Θεού(Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος,Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος,Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς,Ασκητική και αποφατική παράδοση-τι να λέμε τώρα και ποιος καταλαβαίνει/βιώνει).Μόνο δια της έντιμης αβεβαιότητας ή άρνησης («Αββά σ’αγαπώ,αλλά στο Θεό δεν πιστεύω»/-«Δεν πειράζει παιδί μου,πιστεύει Αυτός σ’εσένα») επέρχεται η πίστη/βίωση της παρουσίας Χριστού.Εξ’ άλλου η πίστη είναι δώρο της θείας χάριτος,όχι προσωπική κατάκτηση.Μια ζωή τα ίδια θα λέμε και θα τα ξεχνάμε μες στην καθημερινότητα και τις περισπάσεις.Πόσες φορές δεν έχω γράψει πως από τούς ρωμαιοκαθολικούς ίσαμε τούς μηδενιστές/ηδονιστές ,όλοι των,αρπάζουν ένα απόσπασμα αλήθειας και πάσχουν να το γενικεύσουν/απολυτοποιήσουν ώστε να νοηματο-δοτηθούν.Σ’αυτό είχε δίκιο ο Χάιντεγγερ.Και ο μηδενισμός θρησκεία είναι.Μόνο η ορθοδοξία εντίμως ,αμφισβητεί κιόλας δια τών αγίων της! Θέλει χώμα και θάλασσα η πίστη.Όταν διέπεσαι από εσωτερικότητα μεγαλουργείς,ακόμα κι όταν δεν έχεις τις απαντήσεις.Τουτέστιν,αδειάζεις και αφήνεις χώρο για ν’ αρχίσει ο Χριστός το διάλογο μαζί σου ,ώστε να προετοιμαστείς να Τον δεχτείς ,δίχως να συντριβείς.Γάμα το,δεν γράφω άλλα.Έλα επαέ άμα θες.

    • fvasileiou 20/09/2011 στο 2:30 μμ Reply

      Πολύ μου άρεσε αυτό το γεροντικό. Και δεν το θυμάμαι -δεν πρέπει να είναι από το αρχαίο γεροντικό των Αιγυπτίων..

      Να τα πούμε καμιά φορά σκαϊπικώς..!

  8. γρηγόρης στ. 20/09/2011 στο 5:47 μμ Reply

    η διατήρηση της εσωτερικής ακεραιότητας….
    από τις πιο επαναστατικές πράξεις και στάσεις.
    Αλλά, για τέτοια θα μιλάμε τώρα; [λένε πολλοί]

    • fvasileiou 20/09/2011 στο 6:15 μμ Reply

      Μιλάμε μόνο για λεφτά και μάλιστα πάνω σε ανθρώπινα κορμιά και μάλιστα χωρίς τύψεις ή αιδώ.

  9. thelastrealanwnymous 21/09/2011 στο 1:10 μμ Reply

    μου φαίνεται πολυτέλεια η επαφή με τη φύση και με τον τρόπο που περιγράφεις …….ανήκεις στους ελάχιστους πλούσιους αυτής της χώρας.
    Οι περισσότεροι ζουν μέρες τηλεοπτικής καταστροφολογίας.

    Πότε άλλαξες το face του μπλογκ σου; Ξέρεις κάτι ; αυτό το ξύλινο καφετί χρώμα στα χρωμοτεστ ψυχοσύνθεσης είναι το αγαπημένο των μεταναστών και των ανθρώπων που δεν νοιώθουν άνετα στον ζωτικό τους χώρο.

    εκτος εαν σε έχει επηρεάσει ο εθισμός στην καφεϊνη……..

    λοιπον , περα απο όλα αυτά , αν είσαι ακόμη εκεί στο χωρίο, σου λέω ότι σε ζηλεύω , θα ήθελα να είμαι στη θέση σου , έστω και αν έπρεπε να περνάω αρκετό χρόνο με το διδακτορικό σου …. μάλλον εδώ θα το αλλάξω , να περνάω αρκετό χρόνο γράφοντας κάτι για … τα καλά του ΔΝΤ ….σκέφτομαι λοιπόν πως με όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες μαζί με τα χλωρά καίγονται και τα «ξερά πράσινα ανθρωπάκια» που δεν μπορούσε κανείς να τα ξεκολλήσει από τον δημόσιο τομέα. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: