Γυμνός Οκτώβρης

1.  Κοιμάμαι όμορφα, γαλήνια, ικανοποιημένος. Το πρωί σταματάω το ξυπνητήρι γιατί τα νιώθω όλα μακάρια και γενναιόδωρα και γυρίζω πλευρό. Κοιμάμαι ξανά για είκοσι λεπτά ή μισή ώρα ή δεν κοιμάμαι και τρέφομαι απλώς απ’ αυτήν την αίσθηση πληρότητας που μ’ έχει κυριεύσει κι έπειτα σηκώνομαι. Ανοίγω τα στόρια και η αγωνία του επικείμενου μου σφίγγει σιγά-σιγά την καρδιά. Την στιγμή που θ’ αφήσω την κούπα με τον καφέ στη δεξιά γωνία του γραφείου μου έχω ήδη βυθιστεί ξανά στην καθημερινή παράνοια, προσωπική και συλλογική. Και την προσωπική έχω μάθει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να την αντιμετωπίζω. Η συλλογική όμως -καλλίτερα: η συστημική- μοιάζει εντελώς απάλευτη. Σαν να έχουμε εγκλωβιστεί όλοι μαζί σε έναν καφκικό λαβύρινθο, όπου το τέλος είναι το γνωστό και προδιαγεγραμμένο. Εκτός πια κι αν αυτός ο Τζόζεφ Κ. ρωτήσει τί και γιατί…

.

2.  Με μεγάλη ευκολία θυσιάζουμε τις μέρες μας.

.

3.  Για μένα έχει σημασία να μπορώ να γράφω απλά. Νιώθω καμιά φορά το νου μου μπερδεμένο κι αξεδιάλυτο, σκέψη πάνω στη σκέψη, μέσα στη σκέψη, δίπλα στη σκέψη, ανάμεσα στη σκέψη, έξω από τη σκέψη, και σκέψεις μισές, σπασμένες, ασυνεχείς, αντιφατικές, γι’ αυτό και χαίρομαι όταν πετυχαίνω μια απλή καθαρή πρόταση, υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο.

Ποιον να εντυπωσιάσω και γιατί;

.

4.  Αποστρέφομαι τα επίθετα. Τα επίθετα είναι ιδεολογία. Τα επίθετα είναι ταμπού κι εξουσία. Πράξη, γεγονός είναι το ρήμα και το ουσιαστικό.

Χρησιμοποιώ επίθετα όταν γράφω στ’ αγγλικά. Έπειτα διαβάζω τι έγραψα και τα διαγράφω.

.

5.  Φωτίζει διαφορετικά ο ήλιος του Φθινοπώρου. Απαλύνει, λειαίνει, χαϊδεύει. Δεν εκθέτει. Η γωνία, η ρυτίδα, το χαμόγελο φαίνονται διαφορετικά απ’ ότι το καλοκαίρι. Υπάρχουν διαφορετικά. Ακόμα και ο έρωτας, η στέρηση, ο πόθος, η ανάγκη, όλα είναι αλλιώτικα. Έχουν χάσει τον χαρακτήρα του επείγοντος, έχουν χωνευτεί, έχουν ενταχθεί σ’ ένα ευρύτερο σχήμα. Έχουν αποκτήσει προοπτική…

.

6.  Κάποια στιγμή στην ζωή σου το παίρνεις απόφαση και παύεις να τρέφεις αυταπάτες. Βλέπεις την πραγματικότητα κατάματα και αρχίζεις να ζεις μαζί της. Είναι σκληρό, τουλάχιστον στην αρχή. Οδύνη. Θέλει γενναιότητα και αποφασιστικότητα να ξυπνάς κάθε πρωί, γνωρίζοντας πλέον την αλήθεια και το μάταιο, και να προχωράς την ζωή σου. Έστω και με ηλίθιο, σακάτικο τρόπο. Γιατί τα όνειρα που έπλαθες νέος, είναι σαν τα αγκάθια στο τριαντάφυλλο: όσο και να μαραθεί το λουλούδι, όσο κι αν τα φύλλα του μαδήσουν και ξεφτίσουν και σαπίσουν, τα αγκάθια παραμένουν στο ξηρό κοτσάνι, και τρυπάνε την μαλακή σάρκα των δαχτύλων μας ίσως και πιο άσπλαχνα απ’ όσο όταν ήταν χλωρά.

Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε και σε συλλογικό, κοινωνικό επίπεδο. Δεν μπορούμε να περιμένουμε σεΐχηδες, άραβες πρίγκιπες, βιομηχάνους εκ Γερμανίας ή τα πετρέλαια του Αιγαίου να μας σώσουν. Να μας γυρίσουν πίσω σε μια ευημερία, η οποία, πολύ απλά ακόμα κι αν υπήρξε, δεν ήταν δική μου ή δική σου, αλλά δική τους -ξέρεις τι εννοώ. Είναι δύσκολο και σκληρό, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

https://fvasileiou.wordpress.com/2009/03/20/tragoudia-istories/.

7.  Όλο αυτό το πανηγύρι με την Τρόικα, τους ξένους εμπειρογνώμονες, τους εισαγόμενους ειδικούς, τους δανεικούς συμβούλους, νομίζω ότι δεν είναι παρά η νεώτερη εκδοχή της μετακένωσης. Μιας μετακένωσης που και πάλι επιχειρείται με τον γνωστό υποτελειακό και εθελόδουλο τρόπο. Η συνολική μας αδυναμία να κυβερνηθούμε και η αποτυχία της πολιτικής μας τάξης διαιωνίζει την αθλιότητα.

Το ερώτημα είναι αν θα αντιδράσει ο λαός. Κι όταν λέω τώρα λαός δεν εννοώ τις μάζες, αλλά το βαθύ, το καταγωγικό, το αρχετυπικό στοιχείο της φυλής.

Αν έχει δύναμη να αντιδράσει.

Ο Ερνστ Γιούνγκερ έχει αποφανθεί:

«Ο προτεσταντισμός, άνευ του οποίου ο Νέος Κόσμος με την τεχνική του θα ήταν ακατανόητος, δυσκολεύτηκε περισσότερο να διεισδύσει στις οινοπαραγωγικές χώρες παρά στις χώρες του Βορρά».

Αν δούμε τις οινοπαραγωγικές χώρες της Ευρώπης (Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα) διαπιστώνουμε ότι ενώ ο Προτεσταντισμός, σαν τρόπος ζωής και αντίληψη του κόσμου, ενσταλάζεται αργά-αργά κι έχει επηρεάσει και αλλοιώσει το ντόπιο ήθος, κάθε βίαιη προσπάθεια εκπροτεσταντισμού αποτυχαίνει. Όσο κι αν μας αρέσουν τα μπυρόνια, η ύπαρξή μας είναι ποτισμένη στο κρασί, εν ολίγοις.

Αναρωτιέμαι, αν οι «δανειστές» «μας» το έχουν κατανοήσει αυτό που παρατηρεί ο Γιούνγκερ. Αν πλέον δεν προσπαθούν να μας εκπροτεσταντίσουν  / εκμοντερνίσουν / εξορθολογίσουν, και απλώς προωθούν την κινεζοποίησή μας.

.

8.  «Φτάνει να κρατήσουμε την ψυχή που έχουμε και θα τα νικήσουμε όλα».

(Φράση του Γ. Σεφέρη από επιστολή του στον Ο. Ελύτη)

Advertisements

Tagged:

14 thoughts on “Γυμνός Οκτώβρης

  1. hello 01/10/2011 στο 7:42 μμ Reply

    Kala ta les

  2. hfaistiwnas 01/10/2011 στο 8:07 μμ Reply

    Ο ήλιος του Φθινοπώρου είναι απαλός όπως λες.. ψάχνεις να καθίσεις και να τον κοιτάς..
    Σε ευημερία δανεική δηλ να μας πάνε.. υποτέλεια..

    • fvasileiou 01/10/2011 στο 9:20 μμ Reply

      Ο ήλιος του φθινοπώρου είναι ο καλλίτερος τελικά. Τουλάχιστον εδώ, στα πάτρια…

  3. antiphono 01/10/2011 στο 8:27 μμ Reply

    Εξαιρετικό κι ανάλαφρο, σαν μια άλλη πρώτη οκτωβρίου,παλιά, μακριά από την τωρινή…

    • fvasileiou 01/10/2011 στο 9:23 μμ Reply

      Το ερώτημα είναι αν η εσωτερική ελαφράδα, η χαρά του μικρόκοσμου, μπορεί να νικήσει την αντικείμενη βαρύτητα…

  4. Siglitiki 01/10/2011 στο 10:07 μμ Reply

    Πολύ Καλό!

  5. roadartist 01/10/2011 στο 11:57 μμ Reply

    1. Η ζωή στην επαρχία σου έχει κάνει καλό.
    2. Καιρό αισθάνομαι το πως πονάς. Λαβύρινθος είναι αυτός, η διέξοδος βρίσκεται στους ανθρώπους μας.
    3. Μου άρεσε πολύ η τελευταία φράση, τα λέει όλα από μόνη της.
    Καλό σαββατόβραδο!

    • fvasileiou 03/10/2011 στο 10:25 πμ Reply

      Κρατώ το τρύπιο κύπελο, την ουτοπία!.
      Καλημέρα!

  6. e-diva 02/10/2011 στο 6:57 πμ Reply

    Αυτό που μας κάνεις να κοιτάζουμε φως στο χάος είναι σχεδόν abnormal.

    • fvasileiou 03/10/2011 στο 10:25 πμ Reply

      Φως το λες αυτό; 🙂

  7. Belbo 02/10/2011 στο 5:05 μμ Reply

    Συμφωνώ με τη rodartist: η τελευταία φράση τα λέει όλα. Κανένας δε θα μας σώσει, να ξαναβρούμε τη χαμένη μας ταυτότητα μόνο, να είσαι καλα

    • fvasileiou 03/10/2011 στο 10:25 πμ Reply

      Καλημέρα, φίλε μου. Αυτή η ταυτότητα είναι όλο αντιφάσεις, ανακολουθίες και κάπου βαθιά θαμμένη. Και δεν βλέπω κανέναν να σκάβει…

  8. koufetarios 03/10/2011 στο 8:42 πμ Reply

    Το καλοκαίρι σκεφτόμουν ότι μου έλειψε να χαζεύω τα σύννεφα που εμφανίζονται μαζικά το φθινόπωρο.. Μου υπενθύμισες την σπουδαιότητα του φθινοπώρου και για άλλη μια φορά άνοιξα την κουρτίνα και κοίταξα αγουροξυπνημένος τον ουρανό.. Και μαζί με αυτόν και τον ήλιο και την πραγματικότητα..

    • fvasileiou 03/10/2011 στο 10:22 πμ Reply

      Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω την ικανότητα να θαυμάσω, ούτε τον ήλιο, ούτε τα σύννεφα, ούτε τίποτα και θαυμάζω ειλικρινά όσους μπορούν να ρεμβάσουν. Αλλά εδώ που κάθομαι, στο γραφείο, κάποιες στιγμές σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ αφηρημένος έξω από το παράθυρο… Αυτό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: