Δυο χρόνια Κυβέρνησης ΓΑΠ: Τα γενέθλια της σωτηρίας

Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά την Τρίτη 4 Οκτωβρίου συμπληρώνουμε και επισήμως δύο χρόνια χωρίς να έχουμε ακούσει ούτε μια πραγματικά καλή είδηση.

Δεν εννοώ βέβαια τις κορώνες πολιτικών, των επιχειρηματιών και των παρατρεχάμενών τους δημοσιολόγων περί πολέμου, ηρωικών μαχών, βωμών και εστιών, θριάμβων και βαρελιών μετά πάτου ή άνευ, μεγάλων επενδύσεων σε χρυσό, γη και φωτοβολταϊκά σε στέγες ή ανεύρεση πετρελαίου στο εμιράτο της Κρήτης. Αλλά μια πραγματικά καλή είδηση. Από κείνες που ακόμα κι αν δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στην τσέπη σου ή την καθημερινότητά σου, σε κάνουν να χαμογελάς, να αγοράζεις εφημερίδα και να την ξεφυλλίζεις προσεκτικά, γιατί θα την βάλεις στη βιβλιοθήκη σου να την κρατήσεις.

Αλλά δυο χρόνια τώρα στένεμα, μαρασμός, κατάθλιψη, απελπισία, απόγνωση, μιζέρια…

Το τραγικό είναι πως η βασική υπόσχεση, πέρα από τα γραφικά «λεφτά υπάρχουν» και τα «πάσι θεού» ήταν το αλλάζουμε ή βουλιάζουμε. Και σήμερα, δυο χρόνια μετά την αλλαγή, είναι φανερό ότι φτάσαμε εδώ εξαιτίας της ανικανότητας των σημερινών Κυβερνώντων μας.

Όχι βέβαια ότι η κατάσταση ήταν ιδανική πιο πριν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Δημόσιο ήταν αντιπαραγωγικό και υδροκέφαλο ή ότι τα Πανεπιστήμια δεν λειτουργούσαν έτσι όπως θα έπρεπε να λειτουργού. Και βέβαια (αυτό που ξεχνάνε όσοι αρθρώνουν δημόσιο λόγο) υπήρχε κι ένας εξίσου αντιπαραγωγικός, παρασιτικός, κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας (αυτός, ο ίδιος, που σήμερα το παίζει υγιής και ζητά τις κεφαλές των Δημοσίων Υπαλλήλων επί πίνακι).

Παρόλα αυτά τίποτα δεν έδειχνε ότι θα φτάναμε ως εδώ. Ή μάλλον: Δεν χρειαζόταν να φτάσουμε ως εδώ.

Δεν νομίζω να υπάρχει αναλυτής, όσο φιλοκυβερνητικός ή φιλογαπικός και αν είναι, που να μην παραδέχεται ότι τα μέτρα που συσσωρεύει στους ώμους μας η Κυβέρνηση του κυρίου ΓΑΠ τις τελευταίες εβδομάδες είναι αποτέλεσμα της ολιγωρίας και της ανικανότητας να εφαρμόσει όσα η ίδια συμφώνησε τον Απρίλιο του 2010 με την Τρόικα. Αυτό όμως είναι ίσως το μικρότερο αμάρτημα αυτής της Κυβέρνησης. Γιατί το μεγαλύτερο, το πιο ασυγχώρητο αμάρτημά της είναι ότι υπέγραψε το αρχικό Μνημόνιο. Αποδέχτηκε με αυτό όρους και έθεσε στόχους που και ρεαλιστικοί δεν ήταν και δεν είχε τις δυνάμεις και τις αντοχές να τους πραγματοποιήσει. Εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε μια σοβαρή Κυβέρνηση, αποφασισμένη να κάνει ό,τι μπορεί για το συμφέρον του λαού της, αλλά ένα παρεάκι, συμπαθές ίσως, που παίζανε τους υπουργούς. Έτσι αντί να διαπραγματευτεί, ο κύριος ΓΑΠ έπαιζε με τα περίστροφα.

Στην εύλογη απορία: Τόσο εύκολο ήταν να διαπραγματευτεί, υπάρχει μια εξίσου εύλογη απάντηση: Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο από αυτό που ζούμε σήμερα. Ο ηγέτης οφείλει να βλέπει μπροστά -ειδικά όταν αυτό το μπροστά δεν αναφέρεται σε δεκαετίες, αλλά σε βδομάδες.

Ξέρω ότι οι ιδεολογικοί γκουρού των Μνημονίων και οι κάθε λογής γυμνοσάλιαγκες που σέρνονται από κάτω τους, φορτώνουν τις ευθύνες στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, τις φοιτητικές παρατάξεις, τους φοβιτσιάρηδες βουλευτές, τον Σύριζα ή τον Σαμαρά, τους μπλόγκερ και πάει λέγοντας. Ξεχνάνε όμως ότι επί ενάμιση χρόνο η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν αντιμετώπιζε καμιά σοβαρή αντιπολίτευση (ακόμα και σήμερα, με τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, η Αξιωματική Αντιπολίτευση πιο πολύ αβάντα κάνει στην Κυβέρνηση παρά κριτική), αλλά δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική αντίδραση από τον λαό. Ξεχνάνε αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες ότι οι πολίτες βγήκαν σε δρόμους και σε πλατείες μόλις πριν από έξι μήνες, όταν δηλαδή είχε φανεί πως οι θυσίες της Μεσαίας Τάξης πήγανε στον βρόντο και η Κυβέρνηση του κυρίου ΓΑΠ ετοιμαζόταν να τους ξετινάξει.

Δυο χρόνια Πρωθυπουργός ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου και η κατάσταση θυμίζει είναι αυτό που περιγράφει στον Άντρα ο Γ. Σεφέρης (Ποιήματα, σελ. 120-3):

Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη…

Πραγματικά, μόνο στάχτη βλέπουμε όπου κι αν κοιτάξουμε. Και είναι πρωτοφανές. Γιατί όσες ιδεολογικές ή αισθητικές διαφορές κι αν έχει κανείς με τις Κυβερνήσεις και τους Πρωθυπουργούς των 3ο τελευταίων χρόνων, αν είναι τίμιος, θα αναγνωρίσει ότι άφησαν πίσω τους ένα τουλάχιστον θετικό: Ο Ανδρέας  εκσυγχρόνισε το οικογενειακό δίκαιο· ο Μητσοτάκης έκανε την πρώτη μεγάλη ιδιωτικοποίηση·  ο Σημίτης ίδρυσε τον θεσμό των ΚΕΠ· ο Καραμανλής έκανε το άνοιγμα στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας φέρνοντας τις πρώτες κινεζικές επενδύσεις… Ένα θετικό, αυτό ή κάποιο άλλο, ένας τίμιος πολίτης, ακόμα κι ένας τίμιος οπαδός, θα αναγνωρίσει σε κάθε Πρωθυπουργό.

Εκτός από τον ΓΑΠ.

Σπάζω το κεφάλι μου μέρες τώρα και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Μόνο στάχτη. Πέρσι τα παπαγαλάκια του μας έλεγαν ότι αναστήλωσε το κύρος της χώρας – φέτος μαθαίνουμε ότι οι ξένοι ηγέτες, ειδικά όσοι έχουν εκλογές μπροστά τους, αποφεύγουν και να φωτογραφίζονται μαζί του. Στάχτη.

Αυτή τη στιγμή, δυο χρόνια μετά την θριαμβευτική νίκη τους, αν οι κυβερνώντες μας έχουν κάποιο ψήγμα ευθύνης, αξιοπρέπειας ή τσίπας, μόνο ένα πράγμα μπορούν να κάνουν: Να προκηρύξουν άμεσα εκλογές χωρίς να φυγοδικήσουν, αλλά θέτοντας και πάλι υποψηφιότητα. Ώστε να έχουν οι πολίτες την ευκαιρία να τους ανταμείψουν ή να τους τιμωρήσουν.

Θα μου πείτε: Και ποιος να ‘ρθει μετά.

Θα σας πω: Δεν ξέρω, θα το δούμε. Προσωπικά προσβλέπω σε νέες δυνάμεις και νέες ιδέες, οι οποίες δεν πρόκειται να αναδειχθούν διά της ακινησίας, αλλά της κινήσεως. Ούτε πρόκειται να βρουν χώρο να αναδειχθούν, πριν το σύστημα κάψει και το τελευταίο του χαρτί -αν μ’ εννοείς…

(Αντιγράφω δυο αράδες από την συνέχεια του σεφερικού ποιήματος – στ’ αυτιά μου ηχούν σαν προφητεία:

Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε τίποτα πια. Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξαναβρεί τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και δυσκολίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.

Διαβάστε το ολόκληρο!)

Advertisements

Tagged: , , , , ,

8 thoughts on “Δυο χρόνια Κυβέρνησης ΓΑΠ: Τα γενέθλια της σωτηρίας

  1. hfaistiwnas 03/10/2011 στο 8:54 μμ Reply

    Θα δούμε ποιός θα έρθει, ας μείνει κενή η θέση και κάτι θα γίνει..

    • fvasileiou 04/10/2011 στο 11:01 πμ Reply

      Τέτοιες θέσεις δεν μένουν κενές για πολύ. Κώλοι υπάρχουν…

      • CyberEddie 17/10/2011 στο 11:11 μμ Reply

        Δεν είναι φοβερό ένας χοντρός κώλος να μιλάει για λιτότητα?

  2. apos 03/10/2011 στο 8:59 μμ Reply

    Πρέπει να είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που θυμήθηκε την επέτειο.
    Δεν διαφωνώ μαζί σου σε πολλά, ξέρω έχω γίνει βαρετός. Μόνο μερικές επισημάνσεις:
    Αυτό που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια (και θα ζούμε για πολλά ακόμα) ερχόταν τα τελευταία 30. Μην σου πω και παραπάνω. Από την εποχή που ο γέρος Καραμανλής εθνικοποιούσε τράπεζες και ναυπηγεία γιατί δεν γούσταρε τα αφεντικά τους. Ερχόταν, αλλά όλοι και κυρίως αυτοί που είχαν την ευθύνη σφύριζαν αδιάφορα. Και εμείς μαζί που τους επιλέγαμε.
    Ο ιδιωτικός τομέας έχει βέβαια και εξαιρέσεις. Υπάρχουν πολλοί που παλεύουν μακριά από κρατικές επιχορηγήσεις, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ίσως είναι λίγοι, σαν τους λίγους φιλότιμους δημόσιους υπαλλήλους που χαλάνε την πιάτσα.
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για το Μνημόνιο. Φυσικά η δική μου αφετηρία είναι διαφορετική: έπρεπε να χρεοκοπήσουμε πέρυσι, όχι να υπογράψουμε το Μνημόνιο. Σκληρό πολύ, αλλά τότε θα πιάναμε πράγματι πάτο και ίσως κάτι να άλλαζε. Τώρα δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα αλλάξει. Όλοι μιλούν -ειδικά αυτοί που θέλουν να έρθουν να κυβερνήσουν- για την «αναδιαπραγμάτευση». Προφανώς αυτό ηχεί ευχάριστα στα αφτιά των απελπισμένων. Όμως με αυτόν που σου δανείζει, τι παζάρι θα κάνεις; Ας είμαστε λίγο σοβαροί.
    Αντε και του χρόνου να είμαστε καλά Φώτη μου.

    • fvasileiou 04/10/2011 στο 11:07 πμ Reply

      Χτες άκουγα ότι ενώ φέτος η ύφεση 5,5, ο προϋπολογισμός του ’12 καταρτίζεται θεωρώντας ότι η ύφεση θα είναι στο 2,3. Όλοι ξέρουμε ότι δεν θα είναι τόσο, που σημαίνει ότι θα χρειαστούν και άλλα νέα νέα μέτρα. Οπότε ή χρεοκοπούμε και τελειώνουμε (ειλικρινά, οταν τα σχολεία δεν έχουν βιβλία, τα νοσοκομεία φάρμακα, οι φόροι, η ανεργία βρίσκεται κοντά στο 25%, η Τρόικα ζητά μεροκάματα Ουρακοτάγκας, δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο χειρότερο μπορεί να συμβεί στον μέσο πολίτη με την επισημοποίηση της πτώχευσης), είτε συνειδητοποιούν όλοι ότι οι στόχοι του Μνημονίου (Μεσοπροθέσμου ή όπως αλλιώς λέγεται) πρέπει να αλλάξουν. Να εφαρμοστεί πάντως αυτό, αποκλείεται.

      (Αυτή την επέτειο δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, φίλε. Νομίζω ότι μετά από χρόνια τα παιδιά θα την διδάσκονται στα σχολεία -αν υπάρχει Ελλάδα βέβαια…)

  3. ngenits 09/10/2011 στο 2:08 μμ Reply

    Δεν νομίζω πως αν δεν αλλάξουν άνθρωποι θα αλλάξουν πολιτικές. Όσο οι παλαιοκομματικοί επιπλέουν η μουσική θα είναι μια : το πένθιμο εμβατήριο.

  4. rodanthi 16/03/2012 στο 12:50 μμ Reply

    Πάντως σε σχέση με τα φωτοβολταικα συστήματα εγώ είμαι αρκετά θετική… Φαίνονται μια καλή ευκαιρία για εξασφαλίσουμε κάποια χρήματα(αν φυσικά υλοποιηθούν τα σχέδια που υπάρχουν)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: