Συναίνεση Εκλογές Κάθαρση

Δυο μεγάλα, οριζόντια μπλοκ έχουν διαμορφωθεί, καταπώς φαίνεται, τον τελευταίο καιρό στο εγχώριο σύστημα εξουσίας (Κυβέρνηση, κόμματα, ΜΜΕ, μεγαλοεπιχειρηματίες): Το ένα ζητάει εκλογές και το άλλο συναίνεση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περιστάσεις που ζούμε είναι πρωτοφανείς:

Επί 65 χρόνια οι Ελλαδίτες δεν αντιμετώπισαν διλήμματα αναφορικά με την εθνική κυριαρχία τους. Επί 65 χρόνια το βιωτικό επίπεδό μας βελτιωνόταν. Επί 65 χρόνια θυσιάσαμε πολλά για να αποδείξουμε ότι ανήκουμε στη Δύση και να γευτούμε κάτι από την ευημερία της. Και τώρα, μέσα σε 2 χρόνια, όλα αυτά γκρεμίστηκαν.

Η κατάσταση λοιπόν, ναι, είναι κρίσιμη. Και οι κρίσιμες καταστάσεις απαιτούν χωρίς αμφιβολία έκτακτα μέτρα. Όμως αυτές οι γενικές (και κάπως ηθικοπλαστικές) παραδοχές δεν λύνουν το συγκεκριμένο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε.

Ακούω για συγκυβέρνηση, οικουμενική, κυβέρνηση προσωπικοτήτων ή πρώην Πρωθυπουργών, κι όλα τα σενάρια αυτά είναι, μα την αλήθεια, συναρπαστικά. Μόνο ένα τους λείπε:

Η πολιτική.

Ποια πολιτική θα εφαρμόσουν τα υπέροχα αυτά σχήματα και οι σεβάσμιοι άνθρωποι;

Ακούγεται αφελής η ερώτηση, αλλά είναι απολύτως ουσιαστική.

Γιατί αν το όποιο σχήμα συνεχίσει να εφαρμόζει τις διαταγές της Τρόικας, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί πραγματική συναίνεση –εννοώ συναίνεση της κοινωνίας κι όχι του βουλευτή που κάθεται στο διπλανό έδρανο– είναι η κυβέρνηση να αποτελείται από 10.000.000 μέλη –και παρακαλώ να μου κρατήσετε τη θέση του Πρωθυπουργού.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αφέλεια –και τίποτα πιο υποτιμητικό ταυτοχρόνως για όλους όσους διαφωνούμε με την καταστρεπτική πολιτική των δύο τελευταίων χρόνων– να νομίζει κανείς ότι αν φύγει ο κύριος ΓΑΠ και ανέβει κάποιο άλλο αξιοσέβαστο ανδρείκελο, το οποίο θα εκτελεί πιστά τις εντολές των δανειστών τους, ο λαός θα συναινέσει. Το πρόβλημα είναι πολιτικό, και στο μεταξύ έχει γίνει για πολλούς και πρόβλημα επιβίωσης, δεν είναι προσωπικό.

Κι έπειτα, για να το πούμε κι αυτό, μήπως δεν ζούμε τους τελευταίους μήνες μια ιδιόμορφη Συγκυβέρνηση;

Τον Ιούνιο δεν μπήκε μόνο το όλον Πασόκ στην Κυβέρνηση, αλλά και η Αξιωματική Αντιπολίτευση σταμάτησε να ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στην Κυβερνητική πολιτική. Τα όσα συνέβησαν στην παιδεία είναι ενδεικτικά:

Η ΝΔ_ του Α. Σαμαρά και ψήφισε τον νόμο Διαμαντοπούλου και έλεγξε την φοιτητική της παράταξη ώστε να αντιδράσει και όταν ξεκίνησε ο σάλος για τα σχολικά βιβλία ο υπεύθυνος παιδείας του κόμματος έκανε μια κουλή δήλωση, με την οποία κατηγορούσε τους υπαλλήλους του Υπουργείου. Από την Κατοχή είχε να ξεκινήσει σχολική χρονιά με τόσες ελλείψεις και η Αξιωματική Αντιπολίτευση αντί να καταγγείλει την Υπουργό, αντί να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της, ψήφισε το νομοσχέδιό της και την προστάτεψε πετώντας την μπάλα στην εξέδρα –πιο αποτελεσματική συγκυβέρνηση, μα την αλήθεια, ο κ. Τόμσεν δύσκολα θα βρει.

Με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία, τείνω να πιστέψω ότι όλη αυτή η κουβέντα περί συναινέσεως και οικουμενικών γίνεται όχι για την καρέκλα, όχι για την αποτελεσματικότερη διοίκηση, σαφώς όχι για την εξεύρεση της βέλτιστης λύσης, αλλά για το μοίρασμα της ευθύνης.

Ο πολίτης δεν είναι πια αγανακτισμένος. Ξέρει ότι και να βγει να ξεροσταλιάσει στην πλατεία, τίποτα δεν θα αλλάξει, πουθενά δεν θα εισακουστεί. Ο πολίτης είναι εξοργισμένος. Ο πολίτης έχει αρχίσει να διψάει για εκδίκηση.

Αν μπουν όλοι και τυπικά στο παιχνιδάκι της εξουσίας, οι ευθύνες θα διαχυθούν, οι ένοχοι (όπου και αν υπάρχουν) θα είναι δύσκολο, αδύνατο ίσως να εντοπιστούν.

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, καλλίτερη λύση είναι οι εκλογές. Όχι γιατί θα εκτονωθεί η οργή –αν συνεχίσει να ασκείται αυτή η πολιτική θα επιστρέψει και θα είναι πολύ μεγαλύτερη και πιο σκοτεινή– αλλά γιατί οι εκλογές αποτελούν την τελευταία ευκαιρία στο πολιτικό προσωπικό της χώρας να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού και της χώρας (βαρέθηκα να ακούω 2 χρόνια τώρα για τα συμφέροντα των δανειστών τους) και να φέρει με θεσμικό τρόπο την κάθαρση.

Αυτό το τελευταίο, ας μην το υποτιμήσει κανείς. Γιατί αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια πραγματική τραγωδία και οι τραγωδίες τελειώνουν μόνο αφού επέλθει κάθαρση –πραγματική, σκληρή, βίαιη κάθαρση.

Ή δεν τελειώνουν καθόλου…

Advertisements

8 thoughts on “Συναίνεση Εκλογές Κάθαρση

  1. mahler76 09/10/2011 στο 7:43 μμ Reply

    φοβάμαι πως οι εκλογές δεν θα λύσουν το πρόβλημα. Αφενός θα δώσουν ένα καλό άλλοθι στο ΠΑΣΟΚ να λέει πως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το πρόγραμμά του που θα απέδιδε, αφετέρου το γεγονός πως η Ν.Δ. δεν θα αποκτήσει αυτοδυναμία θα βάλει τον Καρατζαφέρη στη κυβέρνηση και αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό βάσει του ακροδεξιού παρελθόντος πολλών στελεχών του. Άλλωστε η όποια κυβέρνηση κι αν έρθει αποκλείεται να μπορεί ή να θέλει να διαπραγματευθεί κάτι διαφορετικό. Πάντως τα όσα ζούμε δικαιώνουν τον Καραμανλή που είχε κατηγορήσει τον Σημίτη για οικονομία τραβεστί!!!

    • fvasileiou 09/10/2011 στο 7:56 μμ Reply

      Πιστεύεις ότι οι εκλογές θα φέρουν και αλλαγή της ασκούμενης πολιτικής; Πάντως ούτε ο Σαμαράς λέει κάτι τέτοιο -το αντίθετο: αποδέχεται ό,τι έχει υπογράψει η Κυβέρνηση (παρότι, κατά δήλωση των σημερινών υπουργών, αυτά συνιστούν εκχώρηση κυριαρχίας) και υπόσχεται να το συζητήσει το πράμα με την Τρόικα…

      Η αποτυχία της παρομοίωσης συνίσταται στο ότι τα τραβεστί είναι συνυφασμένα με την ευχαρίστηση 😀

  2. hfaistiwnas 09/10/2011 στο 8:13 μμ Reply

    «Ο πολίτης είναι εξοργισμένος. Ο πολίτης έχει αρχίσει να διψάει για εκδίκηση.»

  3. Αλωπεκή 09/10/2011 στο 9:57 μμ Reply

    Σωστός, εκλογές αλλά με ασημάδευτη τράπουλα, δηλαδή σχεδόν απλή αναλογική, όχι πριμοδοτήσεις 50+ βουλευτών στο 1ο κόμμα και τόσοι πολλοί στο επικρατείας που βγαίνουν ελέω αρχηγού χωρίς ψήφο.
    Να μετρηθούν να πούνε τι θα κάνουν και αν είναι ανάγκη να κάνουν συμμαχίες.

    • fvasileiou 10/10/2011 στο 3:47 πμ Reply

      Περιγράφεις όχι μια άλλη τράπουλα, αλλά ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι. Νομίζω δύσκολα θα το παίξουν (για να μην σου πω αποκλείεται) σε αυτή τη φάση. Στην επόμενη, η οποία δεν θα είναι τόσο μακριά όσο πολλοί νομίζουν, κανείς δεν μπορεί να σου πει με σιγουριά αν θα υπάρχει καν τράπουλα, παιχνίδι ή έστω τραπέζι…

  4. geokalp 09/10/2011 στο 11:59 μμ Reply

    το σύστημα έχει καταρεύσει εντελώς, δες σημερινό Ψυχάρη

    η πολιτική προς εφαρμογή θα πρέπει να έχει λύσει το βασικό: ευρώ ή δρχ

    ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ νέα έκφραση, πχ Νέοι Ανήσυχοι Πολίτες Για Να Ξέρουμε Τη Τύχη μας, ο Ρέσλερ που είναι της ίδιας ηλίκίας;
    η νέα έκφραση θα βρει γρήγορα ανταπόκριση

    • fvasileiou 10/10/2011 στο 3:53 πμ Reply

      Εγώ θα έλεγα: Η νέα έκφραση καλό θα ήταν σύντομα να δεχτεί και να να βρει ανταπόκριση το γρηγορότερο δυνατόν.
      Γιατί νομίζω ότι η νέα γλώσσα δεν έχει συγκροτηθεί ακόμα και είναι το ζητούμενο.

      Όσο για το άλλο που λες, το να αφεθούμε στον όποιο Ρέσλερ ή Ράιχενμπαχ, πολλοί άνθρωποι μισοσοβαρά, μισοαστεία το ζητάνε. Αλλά ας έχουμε συνείδηση ότι κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ξεκάθαρη δήλωση ότι καταθέτουμε τα όπλα, ότι κουραστήκαμε πλέον να υπάρχουμε σαν Έλληνες, ότι θέλουμε να διαλυθούμε, να χαθούμε στον χυλό της παγκοσμιότητας.

  5. Δημήτρης Μυλωνάκης 10/10/2011 στο 12:13 μμ Reply

    Εκλογές εδώ και τώρα με απλή αναλογική.Εαν αυτό είναι απίθανο υπό τις παρούσες συνθήκες, με το πολιτικό κατεστημένο να θέλει να ανακυκλώνει τον εαυτό του και τον εξωτερικό παράγοντα να ζητάει υποταγή και εξαθλίωση τότε ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Πρώτος εγώ βγαίνω στον δρόμο και ζητάω ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: