Α. Δελιά: Ο πόνος του πρεζάκια

Δεκάδες ρεμπέτικα τραγούδια έχουν γραφτεί για το χασίσι και τον αργιλέ, την πρέζα όμως μόνο ελάχιστα την έχουν σαν κύριο θέμα τους: Το 1934 ο Ε. Παπάζογλου ηχογράφησε τον Νικοκλάκια με τον Στ. Περπινιάδη· ο πρεζάκιας του Γιοβάν Τσαούς (Ι. Εϊρτζίδη) με τον Α. Καλυβόπουλο και Ο πόνος του πρεζάκια του Ανέστου Δελιά -και τα δυο ηχογραφημένα το 1936. Υπάρχουν ακόμα δύο, το Είμαι πρεζάκιας (Σ. Ψυριώτη-Ν.Δέλτα) με την Ρόζα του 1934 (έγινε γνωστό σαν Ούζο όταν πιεις από την Χ. Αλεξίου) και ο Κοχλαράκιας (1935) των Μεσολογγίτη-Βιδάλη, τα οποία όμως προέρχονται από την επιθεώρηση.

Ο Παπάζογλου εστιάζει στην περίπτωση του Νικοκλάκια, ενός μάγκα που ξέπεσε στην ηρωίνη και έχει καταστεί ο περίγελος της γειτονιάς. Ο Γιοβάν Τσαούς περιγράφει σε α΄ πρόσωπο τη ζωή των πρεζάκηδων με ανατριχιαστική λεπτομέρεια -τους ήξερε καλά, γιατί το καφενείο που διατηρούσε ήταν κοντά στον σταθμό του τραίνου, όπου εκείνοι έβρισκαν καταφύγιο. Και ο Δελιάς μιλάει σε α΄πρόσωπο και μιλάει για τη ζωή του εξαρτημένου από την ηρωίνη, αλλά εκείνος δεν μένει μόνο στο εξωτερικό, στις πράξεις, αλλά προχωρά βαθύτερα, περιγράφει τα συναισθήματά του, την ψυχολογία του. Αν ο Παπάζογλου μας δείχνει τον πρεζάκια μέσα από το δικό του βλέμμα, το βλέμμα ενός υγιούς ανθρώπου, ο Δελιάς μας βυθίζει μαζί του στην άβυσσο της εξάρτησης. Γιατί ο Ανέστος Δελιάς (ή Αρτέμης ή Μαύρη Γάτα) είναι ο μοναδικός ρεμπέτης που πέθανε από την ηρωίνη το καλοκαίρι του 1944.

Γεννημένος στη Σμύρνη το 1912, ο Ανέστος ήταν ο νεώτερος της Τετράδος της ξακουστής του Πειραιώς, της πρώτης ρεμπέτικης μπάντας που είχε φτιάξει ο Μάρκος με τον Μπάτη και τον Στράτο. Ήταν εξαιρετικός μπουζουξής και συνθέτης: Μας έχουν σωθεί 10 δικά του τραγούδια, μεταξύ των οποίων ο Νίκος ο Τρελάκιας και το Σακκάκι, που έγιναν γνωστά όταν τα τραγούδησε παλιότερα ο Μ. Μητσιάς και βέβαια Το χαρέμι στο χαμάμ, μια από τις μεγαλύτερες, τις διαχρονικότερες επιτυχίες του ρεμπέτικου.

Λέγεται ότι στην πρέζα τον έρριξε μια πόρνη, η Κατερίνα, γνωστή ως Σκουλαρικού και μάλιστα εν αγνοία του: Όταν κοιμόταν, λέει, του φύσαγε με σωληνάκι την πρέζα στη μύτη την ώρα που εισέπνεε, επειδή φοβόταν ότι θα τον χάσει. Η ηρωίνη τον οδήγησε σταδιακά στην εξαθλίωση. Πλέον δεν μπορούσε να σταθεί στο πάλκο και η οικογένειά του εξαντλήθηκε οικονομικά προσπαθώντας να τον στηρίξει. Πουλούσε τα ρούχα του να αγοράσει πρέζα, φίλοι και γνωστοί του αγόραζαν καινούργια κι αυτός έτρεχε πάλι στα ενεχειροδανειστήρια. Οι προσπάθειες των φίλων του, Στρ. Παγιουμτζή, Μ. Γενίτσαρη. Στ. Κυρομήτη, να τον απεξαρτήσουν, αποδείχτηκαν μάταιες. Πέθανε έξω από τον τεκέ του Ντανακούλη στο Μεταξουργείο και τον μάζεψε το κάρο της αστυνομίας το πρωί…

————–

Οι βιογραφικές πληροφορίες έχουν αντληθεί από το CD Συνθέτες του ρεμπέτικου 47, που επιμελήθηκε ο Π. Κουνάδης.

Advertisements

11 thoughts on “Α. Δελιά: Ο πόνος του πρεζάκια

  1. Βίκυ Παπαπροδρόμου 11/10/2011 στο 5:36 μμ Reply

    Εμμέσως πλην σαφώς τα ίδια λέει κι ο Απόστολος Καλδάρας στο τραγούδι του Ο Αρτέμης που αφορά τον Δελιά, Φώτη.

    • fvasileiou 11/10/2011 στο 6:31 μμ Reply

      Σκέφτομαι εδώ και καιρό να κάνω μια αναρτησούλα με μαρτυρίες περί του Δελιά (Κυρομήτης, Τσιτσάνης, Γενίτσαρης, Νταίζη κτλ). Ο Καλδάρας δεν τον γνώρισε βέβαια, αλλά θα μπορούσαμε να βάλουμε εκεί αυτό το ωραίο τραγούδι, για να δείξουμε την διάρκεια που έχει ο μύθος του…

      • Βίκυ Παπαπροδρόμου 11/10/2011 στο 6:33 μμ Reply

        Ακριβώς. Ο Καλδάρας ξέρει καλά τον μύθο του Δελιά. Έζησε στον απόηχό του.

  2. Noa 11/10/2011 στο 5:58 μμ Reply

    καλα ολα αυτα περι πρεζας αλλα το clipaki εως παραπλανητικο και ισοπεδοτικο φιλε μου.
    δεν μπορει να μιλας για πρεζα και να διχνεις 5φυλλο Κανναβης,,,,τοτε θα μπορουσε να διχνει και ενα
    μπουκαλι Jack Daniels ή τεκιλα(ς)….αυτου του ειδους η ισοπεδωση οδηγησε στη χρηση και σε θανατο
    πολυ κοσμο…….για τον απλουστατο λογο οτι αφου η κανναβη δεν πειραζει ασ δοκιμασω και την πρεζα…αλλωστε ειναι το ιδιο…ετσι δεν νομιζεις? …..επιτελους δεν ειναι καιρος να αποκοληθουμε απο του περασμενου αιωνα τα κολληματα που στηριζοταν σε αμαθεια και παραπληροφορηση…???

    • fvasileiou 11/10/2011 στο 6:29 μμ Reply

      Εντάξει, ρε φιλε, το παιδί που έκανε το κλιπάκι έβαλε εικόνες από εξαρτησιογόνες ουσίες. Από τη στιγμη που εγώ, και πιθανόν κι εσύ, δεν μπαίνουμε στον κόπο να φτιάξουμε βιντεάκια για να ανεβάσουμε τραγούδια (τέτοια τραγούδια!) στο δίκτυο, αντί να βαράμε τους μερακλήδες, ας λέμε κάνα ευχαριστώ.

      • Noa 11/10/2011 στο 11:29 μμ Reply

        Νασε καλα Φωτη!!! Αλλα το μουλτιμιντια ειναι παραπληροφορηση …
        χανει -απο την πραγματικη γνησιοτητα- το track…

        • fvasileiou 12/10/2011 στο 11:04 πμ Reply

          Το έφτιαξε κάποιος που αγαπούσε το τραγούδι, αλλά δεν ξέρει και πολλά από drugs 🙂

  3. hfaistiwnas 11/10/2011 στο 10:57 μμ Reply

    Έτσι όπως πάει θα πέσουμε και στα σκληρά!!!!

  4. Δύτης των νιπτήρων 12/10/2011 στο 10:00 πμ Reply

    Είχα την εντύπωση πως ο Νίκος ο τρελάκιας ήταν του Μάθεση (το πιο γνωστό του, το Έδιωξα κι εγώ μια γάτα), που είχε αυτό το παρανόμι, λέει.

    • fvasileiou 12/10/2011 στο 11:05 πμ Reply

      Αναφέρεται στον Μάθεση -ο Παγιουμτζής φωνάζει «Γεια σου Μάθεση, τρελάκια»- και ο Μάθεσης θεωρείται (και μάλλον είναι) ο στιχουργός του τραγουδιού. Η μουσική όμως είναι του Δελιά.

  5. Redalen 01/10/2012 στο 1:37 μμ Reply

    Άσχετο-σχετικό , έσυρε Σαββατιάτικη κουβέντα, σήμερα βρήκα την αναφορά και σε σκέφτηκα/

    Ο Στράτος Παγιουμτζής προφέρει για πρώτη φορά, τη λέξη «λαός» σε ένα τραγούδι του 1946, όπου καταγγέλλει τους υπαίτιους των δεινών της εποχής.
    Η μαύρη με το Γερμανό έγιναν η αιτία
    που το λαό μας ρίξανε σε τόση δυστυχία
    Δίσκος του 1946(;) από , Πετρόπουλος Ηλίας , Ρεμπέτικα Τραγούδια, Αθήνα 1968, σελ. 402.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: