Για το twitter

1.  Twitter σημαίνει τιττυβίζω.

Τιττύβισμα είναι ο ήχος που βγάζουν τα μικρά πουλιά και μοιάζει, αλλά δεν είναι κελάιδισμα. Γιατί το κελάιδισμα έχει ένα νόημα –το υπέρτατο ίσως νόημα, την ανεπιτήδευτη και ανερμήνευτη ομορφιά. Καθώς το αηδόνι σχηματίζει τη γλυκιά του μελωδία, είναι αδύνατο να μη σταματήσεις οτιδήποτε κάνεις, για να πεις: «Τι όμορφα!» Το τιττύβισμα είναι ένα μονότονο, επαναλαμβανόμενο πιπιπιπιπιπι, ένας ήχος που υπάρχει, μια πραγματικότητα που υφίσταται, κάτι με το οποίο ζούμε μαζί, αλλά δεν το προσέχουμε, δεν το παρατηρούμε, δεν σταματάμε την εργασία μας για να το απολαύσουμε. Αν το κελάιδισμα έχει ένα νόημα –δίνει ένα νόημα– και για τον τραγουδιστή και για τον ακροατή, το όποιο νόημα του τιττυβίσματος περιορίζεται στον τιττυβιστή και μόνο, γιατί πολύ απλά ακροατής δεν υπάρχει.

1.1  Πολλές φορές περιγράφεται το twitter ως micro-blogging. Δεν συμφωνώ. Το ιστολόγιο έχει ένα νόημα, έχει μια αξία αντικειμενική και πέρα από τον διαχειριστή / συγγραφέα. Το διαβάζουν και άνθρωποι που δεν είναι οι ίδιοι blogger, κάποιοι πιθανόν να μην έχουν καν σχέση με τα διαδικτυακά κοινωνικά δίκτυα και απλώς να βρήκαν κάτι που τους ενδιαφέρει.

Το twitter όμως;

Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον σιωπηλό, αμέτοχο, να διαβάζει τα πιπιπιπιπι μας –μου φαίνεται, απλά, αρρωστημένο.

Κι όμως το twitter είναι η πιο πολύχρωμη τοιχογραφία της πραγματικότητας αυτόν τον καιρό…

1.2  Κάποιοι προσπαθούν να μετατρέψουν το τιττύβισμά τους σε κραυγή…

2. Ο Έλληνας χρήστης του twitter έχει ένα αφετηριακό μειονέκτημα. Σχεδιασμένο από αγγλόφωνους και βασισμένο στην αγγλοσαξονική λογική, το twitter σου επιτρέπει να πεις τη σκέψη του σε 140 μόλις χαρακτήρες. Η ελληνική γλώσσα όμως, και δη η μορφή που χρησιμοποιούμε σήμερα, είναι πολύ πιο αναλυτική από τα αγγλικά. Που πρακτικά σημαίνει ότι μια πρόταση που στα αγγλικά χρειάζεται 140 χαρακτήρες χρειάζεται περισσότερους στα Ελληνικά. Μια τίμια λύση θα ήταν να μας επιτραπεί να χρησιμοποιούμε 170 χαρακτήρες. Αλλά, όπως ξέρουμε και από τη θλιβερή πραγματικότητά μας, οι άνθρωποι και οι πολιτισμοί τους σήμερα καλούνται να χωρέσουν στα στενά προκάτ κοστούμια των αγορών και των άλλων αοράτων αρχών, κι όχι το αντίστροφο. Ο άνθρωπος, ο πολιτισμός του, είναι ό,τι πιο αναλώσιμο και φτηνό σήμερα…

2.1  Στο twitter πάντως δεν τα πάμε καθόλου άσχημα. Χωρέσαμε μια χαρούλα. Δεν ξέρω αν φταίει η προσαρμοστικότητά μας, η ξενομανία μας, η ανάγκη να επικοινωνήσουμε και να συμμετέχουμε στον καινούργιο κόσμο που δημιουργείται, η εθιστικότητα της πλατφόρμας ή τα υπολείμματα λακωνισμού στο DNA μας, τα καταφέρνουμε πάντως περίφημα: Γνωριζόμαστε, ανταλλάσσουμε απόψεις, τσακωνόμαστε, ερωτευόμαστε, παρεξηγιόμαστε, τα ξαναβρίσκουμε –όλα, μια ζωή ολόκληρη, τέλεια αρθρωμένη σε 140 χαρακτήρες.

3.  Όταν μπήκε ο @NChatzinikolaou στο twitter δημιουργήθηκε ένα παλιρροϊκό ρεύμα. Ήμουν στην Αγγλία για δουλειά εκείνες τις μέρες και παρακολουθούσα από απόσταση τα τεκταινόμενα. Τα tweet που διάβαζα τα λίγα λεπτά που κατάφερνα να μπω, αφορούσαν εκείνον. Πολλοί χάρηκαν, άλλοι τον είδαν με καχυποψία, μερικοί φίλοι τον αντιμετώπισαν εχθρικά, σαν καταπατητή του πατρογονικού τους. Αυτό που μου έκανε εμένα αντίληψη ήταν η ανάγκη πολλών, πάρα πολλών να τραβήξουν το βλέμμα του πάνω τους και πάνω στο πρόβλημα ή την ιδέα τους. Μου θύμιζε κάτι από την πάλη του Αυγουστίνου με τον σιωπηλό Θεό του. Σ’ αυτό βέβαια είχα άδικο. O @NChatzinikolaou δεν είναι σιωπηλός, αλλά διαθέσιμος και προσιτός σε όσους του απευθύνονται. Και φαίνεται να ακούει ό,τι λέγεται –φαίνεται αυτό, νομίζω, και στο ύφος του δελτίου που κάνει. Είχα όμως δίκιο σε κάτι άλλο: Το ρεύμα που δημιούργησε στο ελληνικό twitter μπορεί να συγκριθεί (τηρώντας φυσικά τις αναλογίες) με κείνο που προκάλεσε ο A. Kutcher στο αμερικάνικο. Η αίγλη του twitter μεγάλωσε αίφνης και τραγουδιάρες, δημοσιολόγοι, ηθοποιοί, «επώνυμοι» κάθε λογής, βουλευτάδες και λοιποί αλύτρωτοι άνοιξαν λογαριασμό κομίζοντας κάτι από τον ιλουστρασιόν κόσμο τους…

4.  Είναι συνήθειο όλων των τιττυβιστών να ανταλλάσσουμε χαιρετούρες καθημερινά. Καλημέρες, καλησπέρες, καλή όρεξη, καλά να περάσετε –οι εγκαρδιότητες πάνε κι έρχονται. Και όμως, στην πραγματική ζωή δεν καλημερίζουμε τους γείτονές μας, τους ανθρώπους που συναντάμε καθημερινά στον δρόμο μας, δεν στεκόμαστε να ανταλλάξουμε μαζί τους δυο λέξεις. Προσπερνάμε ο ένας τον άλλον και καμωνόμαστε ότι δεν βλεπόμαστε –αυτοί είμαστε!

Οι ίδιοι όμως είμαστε και στο twitter –γιατί;

Κάποιος φίλος μου είπε ότι τους πραγματικούς μας γείτονες δεν τους επιλέγουμε, σε αντίθεση με τους εικονικούς, αλλά δεν νομίζω ότι η εξήγηση βρίσκεται εκεί, στους άλλους, αλλά μέσα μας, στους εαυτούς μας. Έχουμε αποδεχτεί ότι ζούμε σε μια χαβούζα, σε μια ζούγκλα, όπου θα επιβιώσουμε μόνο αν είμαστε κωλοχαρακτήρες. Στο twitter όμως νιώθουμε ότι δεν απειλούμαστε και μπορούμε να χαλαρώσουμε, να συμπεριφερθούμε όπως κατά βάθος θέλουμε να συμπεριφερόμαστε. Στα social media, στο twitter χτίζει ο καθένας και όλοι μαζί τον κόσμο στον οποίο θα θέλαμε να ζούμε.

5.  Έχει μια δημοκρατικότητα το twitter, μια ελευθερία και μια ανοιχτότητα, που φαντάζει ιδανική, σχεδόν οραματική και ουτοπική. Δεν ισχύει εδώ καμιά ιεραρχία, πέραν της αξιοσύνης. Όλοι, διάσημοι και άσημοι, επώνυμοι κι ανώνυμοι, έχουμε τους ίδιους 140 χαρακτήρες στη διάθεσή μας. Και ολωνών μας οι φράσεις στοιβάζονται με τάξη και χωρίς καμιά διάκριση το ένα πάνω στο άλλο στις χρονογραμμές μας. Το tweet του Πρωθυπουργού έρχεται μετά από εκείνο ενός ταξιτζή και ακολουθείται από μιας μαθήτριας που βαριέται στο φροντιστήριο. Τα βιογραφικά, τα βύσματα, η φήμη, δεν μπορούν να σε προφυλάξουν –έχουμε δει επώνυμους και δυνατούς να καταντάνε ανέκδοτο. Κερδίζει ο πιο άξιος. «Τι κερδίζει;», θα ρωτήσετε, καλή παρέα και κουβέντα, θα σας απαντήσω. Ίσως και δύο ή τρεις πραγματικούς φίλους.

6.  Τιττυβίζω περίπου ενάμιση χρόνο –όχι και πολύ, αν το συγκρίνεις κανείς με τα 5 του Σημειωματάριου. Κι όμως, μου θα μου φαινόταν παράξενο, αν έπρεπε ξαφνικά να σταματήσω. Θα με φαγούριζαν, νομίζω, οι άκρες των δαχτύλων μου, κάθε φορά που θα διάβαζα ή θα έβλεπα κάτι που θα με κέντριζε να το σχολιάσω. Και δεν είναι μόνο ο δικός μου σχολιασμός. Η ενημέρωσή μου πλέον γίνεται από το twitter – είναι το μέσον που σου περιγράφει το γεγονός με την μικρότερη δυνατόν ιδεολογικό χρωματισμό κι αφήνει τον χρήστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Τα περισσότερα tweet μου, τα συντριπτικά περισσότερα, αναφέρονται στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική πραγματικότητα που ζούμε. Θα ήθελα να ζούμε σε έναν κόσμο που θα τουίταρα στο χαλαρό για μουσική, σινεμά και λογοτεχνία, που θα αντάλλαζα αμέριμνος απόψεις για το kindle μου και το ipad, αλλά δυστυχώς αλλιώς η μοίρα το βουλήθη. Δεν μπορώ να στρέψω το βλέμμα μου από την πραγματικότητα, όσο κι αν αυτή με πληγώνει, με αγχώνει, με στεναχωρεί και, να σας πω την αλήθεια, δεν ζηλεύω όσους το κάνουν. Αλλά είναι κι αυτός ένας στόχος:

Να προσπαθήσουμε για έναν κόσμο, που κύριο θέμα των συζητήσεών μας, των αναρτήσεών μας στα μπλογκ και το τουίτερ θα είναι η καινούργια ταινία του W.Allen και όχι η λιποθυμία μαθητών εξαιτίας υποσιτισμού…

Όσοι έχετε κέφι για κουβεντούλα, κοπιάστε στο @fvasileiou

Advertisements

Tagged: , , , , ,

16 thoughts on “Για το twitter

  1. mahler76 13/10/2011 στο 11:23 μμ Reply

    έχω την εντύπωση πως οι περισσότεροι, κυρίως δε οι τηλεαστέρες της συμφοράς και διάφορου μπουζουκόβιοι τραγουδιστές που έχουν αυτό το πράγμα δεν τιτιβίζουν, απλά πορδίζουν.

    • fvasileiou 14/10/2011 στο 11:44 πμ Reply

      Δεν τους παρακολουθώ, φίλε. Για να είμαι ειλικρινής χθες μπήκα στο twitter της Τατιάνας Στεφανίδου, για να δω τι γράφει, αλλά βαρέθηκα να τα διαβάσω…
      Παρεμπιπτόντως, νομίζω ότι «αυτό το πράγμα» θα σου ταίριαζε πολύ 🙂

  2. hfaistiwnas 14/10/2011 στο 6:48 πμ Reply

    Δεν έχω τουίτερ.. δεν βρίσκω και λόγο να αποκτήσω…
    Καλό ΣΚ!

    • fvasileiou 14/10/2011 στο 11:46 πμ Reply

      Όπως θα έχεις διαπιστώσει και από τα άλλα social media ή δίκτυα, αν τα κοιτάς απ’ έξω, σου φαίνονται χαζά ή αδιάφορα. Πρέπει να μπεις μέσα τους, να τα ζήσεις και μετά απλώς δεν χρειάζεσαι λόγους, ασχολείσαι μαζί τους…

  3. vad 14/10/2011 στο 6:51 πμ Reply

    Βρε Φωτη,ενα μπλογκι κι ενα φεϊσμπούκι και δεν τα προκάνω,αμα καταπιαστω και με το…τουιτέρι,καήκαμε:)

    • fvasileiou 14/10/2011 στο 11:43 πμ Reply

      Είναι λίγο κάψιμο…
      Αλλά, όπως θα ξέρεις και από τα μπλόγκια, αν κάνεις την κίνηση (το λάθος;) και ασχοληθείς μαζί τους, μαγικά προκάνονται όλα…

  4. γρηγόρης στ. 14/10/2011 στο 7:36 πμ Reply

    Και στους πραγματικούς και στους εικονικούς γείτονες, Φώτη, εμείς επιλέγουμε αν θα πούμε «καλημέρα» κλπ. Αυτή είναι η αλήθεια.

    • fvasileiou 14/10/2011 στο 11:47 πμ Reply

      Συμφωνώ μαζί σου. Είναι ένας τρόπος ζωής που έχει να κάνει με τις δικές μας επιλογές κι όχι με το ποιος είναι ο απέναντί μας. Νομίζω, πάντως, ότι διψάμε για κοινωνικότητα.

  5. siglitiki 14/10/2011 στο 9:01 πμ Reply

    Δεν έχω twitter

    • fvasileiou 14/10/2011 στο 11:47 πμ Reply

      Σκέφτεσαι ν’ αποκτήσεις;

      • siglitiki 14/10/2011 στο 4:07 μμ Reply

        Όχι δεν το θέλω. Ούτε Facebook χρησιμοποιώ. Άνοιξα έναν λογαριασμό τελευταία,
        μήπως χρειαστεί να μπω σε καμιά σελίδα. Και σημειώνω ότι έχω PC από το 2006.
        Καλό απόγευμα σε όλους…

  6. Academy 14/10/2011 στο 1:53 μμ Reply

    Δεν έχω twitter μου κάνει λίγο κουτσομπολίστικο ή όχι?

  7. tzonakos 25/10/2011 στο 12:42 πμ Reply

    Ειναι πολύ καλή και νηφάλια η περιγραφή σου για το twitter.
    Προσωπικά κι επειδή επιλέγω το διαδίκτυο για ενημέρωση, στο τουήτερ εχω πολλές φορές ενημερωθεί για κατι που δεν ήξερα.
    Το καλό με αυτο ειναι οτι επιλέγεις ποιούς θα ακολουθείς και άρα η συνέχεια ειναι πάντα ανάλογη της ποιότητας αυτών που ακολουθείς. Πραγματικά συχνά ειναι απολαυστικές οι κουβέντες κι οι πληροφορίες μεσα εκεί, αν και πράγματι θα έπρεπε να είχαμε 10 χαρακτήρες ακόμα λόγω γλώσσας. Μερικές φορές δε σε φτάνουν ουτε 200 χαρακτήρες για να πείς σωστά κάτι που θες να πείς.

  8. Μαίρη 25/04/2013 στο 2:27 μμ Reply

    Το πρόβλημά μου με το twitter είναι ότι καλλιεργεί την ατάκα ως τρόπο επικοινωνίας/έκφρασης (και τη λογική του να γίνω ατακαδόρος). Νομίζω ότι εύκολα τείνει να γίνει εξυπνακίστικο. Επιπλέον, δεν μου αρέσει ότι καλλιεργεί την αίσθηση του επίγοντος, ότι αναγάγει την κάθε κουβέντα/κουταμάρα/προσβολή/βία/μπούρδα του καθενός σε είδηση, σε σκέψη άξια να ασχοληθεί κανείς μαζί της.

    • Μαίρη 25/04/2013 στο 2:29 μμ Reply

      «επείγοντος» 🙂 (κάνω πολλά ωρθωγραφεικά λάθη)

  9. roubinakiM (@roubinakiM) 26/04/2013 στο 11:03 πμ Reply

    προσεκτική ανάλυση και παρουσίαση…κι εγώ θεωρώ ότι το τουίτερ προσφέρει αρκετά θετικά-άμεση ενημέρωση, συνοπτική παρουσίαση και παρακολούθηση, και αρκετή δημοκρατία-δεδομένης της ελευθερίας έκφρασης και επιλογής-δεν είναι τυχαίο που μερικά από τα features του αργότερα τα υιοθέτησε το fb (share=RT)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: