Η μυρωδιά καμένου ξύλου σκέπασε την πόλη

Ο χειμώνας, τα κρύα έχουν έρθει, αλλά τα καλοριφέρ δεν άναψαν φέτος. Με την τιμή του πετρελαίου στα ύψη και τους μισθούς (των τυχερών που ακόμα έχουν δουλειά και αμείβονται από αυτή) στα τάρταρα, το ας περιμένουμε και βλέπουμε έχει γίνει ο κανόνας. Μέχρι τότε επιστρατεύονται τα τζάκια.

Και περπατάς τη νύχτα στη γνώριμη, παλιά σου πόλη, κι είναι όλα όσα αγάπησες εδώ, οι παλιές πόρτες και τα πεζούλια, το πεζοδρόμιο που γλιστράει, το χαμηλό σύννεφο, η ομίχλη, η ψιλή βροχή συν ένας νέος παράγοντας, που, όπως φαίνεται, ήρθε για να μείνει: Η μυρωδιά του καμένου ξύλου να απλώνεται, να διαβρώνει τα πάντα.

Χτες το τζάκι ήταν μεράκι κι αισθητική πολυτέλεια. Πληρώναμε κάτι παραπάνω, όταν αγοράζαμε το σπίτι, για να το ανάβουμε στις μεγάλες γιορτές και τις συνάξεις «για ατμόσφαιρα».

Σήμερα είναι το αναγκαίο, το αποκούμπι, που σπάει την υγρασία και την παγωνιά στο δωμάτιο που μαζεύεται η οικογένεια μέχρι να πάει για ύπνο.

Αύριο;

**   **   **

Και να που φτάσαμε στο σημείο, που δεν αγωνιζόμαστε για να εξασφαλίσουμε «ένα καλλίτερο αύριο» στα παιδιά μας, αλλά την επιβίωση.

(Ξέρω ότι κάποιοι ενοχλούνται, όταν λες τέτοια πράγματα, αλλά μια ματιά στον διπλανό -έστω: στα πολυαγαπημένα τους στατιστικά και δεδόμενα- αρκεί για να πιστοποιήσει την αλήθεια την παραπάνω διαπίστωσης).

**   **   **

Δεν έχω εμπιστοσύνη στις ωραίες λέξεις στην πολιτική -οι ωραίες λέξεις είναι για τις σχολικές εκθέσεις και τα παλιομοδίτικα δοκίμια. Γιατί είναι πάντα αρκετά ευρύχωρες, ώστε να τους φορτώνει ο καθένας ό,τι επιθυμεί και σπανίως εκθέτουν εκείνον που τις προφέρει. Γίνονται συνθήματα, αναδεικνύονται σε τοτέμ, ιερές αγελάδες που τρέφονται από τον αφελή ενθουσιασμό του μέσου πολίτη.

Είμαι λοιπόν δύσπιστος όταν ακούω πολιτικούς, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, τα παπαγαλάκια τους στην τηλεόραση και τα ραδιόφωνα να μιλάνε για ανάπτυξη.

Και τι σημαίνει ανάπτυξη; Τι μπορεί να σημαίνει ανάπτυξη; Τι θεωρείται ανάπτυξη;

Ξέρουμε ότι «ανάπτυξη» είναι ένας ακόμα οικονομικός δείκτης, που μπορεί να είναι θετικός ή αρνητικός. Ξέρουμε ότι μπορεί να έχει άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητα του ανθρώπου. Και ξέρουμε ότι η επίτευξή της μπορεί να σημαίνει πολλά θετικά για το σύστημα εξουσίας (επιχειρηματίες, ΜΜΕ, κόμματα) και ταυτοχρόνως τίποτα για τον πολίτη. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός άλλωστε το περιέγραψε άριστα λέγοντας το «Δεν θα γίνουμε Ινδία» λίγες μέρες προτού περάσει από την Βουλή τον νόμο, με τον οποίο μας καθιστά Ινδία.

Δεν έχω λοιπόν καμιά εμπιστοσύνη στην ανάπτυξη, όσο γλυκά κι αν ακούγεται η λέξη στα συμπιεζόμενα από την κρίση ώτα μας.

Αυτό που θα ήθελα να ακούσω είναι μέτρα για την αναδημιουργία μας νέας ισχυρής Μεσαίας Τάξης. που προϋποθέτει μια γενναία αναδιανομή του υπάρχοντος πλούτου, για μια φορά επιτέλους από τα πάνω προς τα κάτω. Αλλά για κάτι τέτοιο κανένας δεν ομιλεί. Αντιθέτως, το μόνο που ακούμε είναι πράγματα που μας προετοιμάζουν για δεκαετίες βαθιάς φτώχειας και ανέχειας, ανεξαρτήτως της ανάπτυξης ή της ύφεσης…

**   **   **

Το καίριο στη ζωή αυτή κείται πέραν του ατόμου, έγραφε ο Ελύτης στα «Δημόσια και Ιδιωτικά» και συμπλήρωνε: Με τη διαφορά ότι αν δεν ολοκληρωθεί κανείς σαν άτομο – κι όλα συνωμοτούν στην εποχή μας γι’ αυτό- αδυνατεί να το υπερβεί.

Που σημαίνει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε μεγάλες αλλαγές και ανατροπές, αν πρώτα δεν βρούμε τον εαυτό μας, πού εμείς στεκόμαστε ετούτον τον καιρό. Κι εννοώ τον πραγματικό μας εαυτό, όχι την εικόνα που ο καθένας μας φαντασιώνεται για τον εαυτό του.

Χρειάζεται λοιπόν υπομονή και κουράγιο και να μην απογοητευόμαστε.

Αλλά χρειάζεται κι εγρήγορση. Γιατί οι άλλοι ανασυντάσσονται και βγάζουν απ’ τα μανίκια τους νέους σωτήρες.

Ας μην δαγκώσουμε το δόλωμα κι αυτή τη φορά.

**   **   **

Πώς γιορτάζεις το ΟΧΙ την εποχή των ΝΑΙ;

**   **   **

Αν για κάτι μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι η ζωή μας αύριο δεν θα έχει καμιά σχέση με τη ζωή μας χθες.

**   **   **

Κι εκεί που οι μέρες περνάν στην μουντάδα, την καταχνιά, την βροχή, το κρύο, ξυπνάς ένα πρωί, ανοίγεις τα στόρια και σε υποδέχεται ο καταγάλανος ουρανός κι ένας φωτεινός ζεστός ήλιος. Τελειώνει ο Οκτώβρης και ξέρεις ότι αυτό είναι πρόσκαιρο, αλλά είναι και όμορφο. Και ελπιδοφόρο. Κι ας μην λειτουργεί με τους ίδιους, αυτόματους τρόπους η ανθρώπινη ζωή…

Advertisements

Tagged: ,

4 thoughts on “Η μυρωδιά καμένου ξύλου σκέπασε την πόλη

  1. hfaistiwnas 25/10/2011 στο 9:37 μμ Reply

    Είναι όμορφο και ελπιδοφόρο, συμφωνώ, δεν έχει μείνει και κάτι άλλο από την ελπίδα.. οι αλλαγές μόνο που αργούν!

  2. kitsosmitsos 26/10/2011 στο 12:40 μμ Reply

    Κάποια πράγματα πάντα θυμίζουν νοσταλγικά ομορφιά, όπως αρκετά από αυτά που περιγράφεις. Ας μην τα ξεχνάμε.

  3. Tommi 27/03/2012 στο 4:02 πμ Reply

    Εγώ θέλω να σχολιάσω τον τίτλο. Πολύ ενδιαφέρον. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη φράση αυτή για να πεις ότι κάπου έχει πιάσει φωτιά. Τι θα έλεγες για το »Στους άλλοτε οικείους δρόμους βλέπω σκιές». Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις ως τίτλο σε κάτι άλλο που θα θελήσεις να γράψεις.

    • fvasileiou 27/03/2012 στο 12:35 μμ Reply

      Ίσως. Αλλά εκείνη την εποχή, όταν περπατούσα στην πόλη μου, μόνο αυτό μύριζα και μόνο αυτό μπορούσα να σκεφτώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: