27 Οκτωβρίου 2011. Ένα προσωπικό Χρονικό.

1. Πρωινός περίπατος φορώντας μόνο πουκάμισο. Ψυχρός ο αέρας, αλλά ο ήλιος ζεστός. Κρύο και ζέστη μαζί -αναζωογονητικό.

 

2. Έλεγε χθες στην τηλεόραση του Σκάι ο Θάνος Δημάδης ότι στο Συνέδριο του Economist στη Νέα Υόρκη ρωτούσε τους υπευθύνους του ΔΝΤ χρησιμοποιώντας τους όρους «κούρεμα» ή «αναδιάρθρωση» και του απαντούσαν χρησιμοποιώντας τον όρο «χρεωκοπία». Η Κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον όρο «ελάφρυνση». Εσείς, προς Θεού, μη μιλήσετε για (οικονομική) «κατοχή» -θα σας βάλουν πιπέρι στο στόμα. Όπως και το «ομερτά», μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο από Πασόκους.

 

3. Και γιατί να καθίσει κανείς να απαντήσει στα σοβαρά στους Κυβερνητικούς και τους υποστηρικτές τους; Ήδη πριν από ένα εξάμηνο τόσο ο κύριος ΓΑΠ όσο και ο τότε Υπουργός Οικονομικών, κύριος Παπακωνσταντίνου, έχουν εξηγήσει γιατί κάτι τέτοιο θα είχε δραματικές συνέπειες για τον λαό και τη χώρα.

 

4. Επικλήσεις στη λογική, σπονδές στο συμφέρον. Λέω: Ευτυχώς που ο άνθρωπος δεν είναι μόνο λογική. Ευτυχώς που είναι καρδιά και ψυχή και όνειρα και πίστη. Ευτυχώς που ο άνθρωπος δεν κοιτάζει μόνο το αντικειμενικό του συμφέρον, αλλά νοιάζεται για άλλα, πέρα και έξω από τον εαυτούλη του. Για τα υπόλοιπα ας διαβάσει κανείς το Υπόγειο.

 

5. Υπάρχουν κι όσοι χαίρονται που τέθηκε η χώρα σε μόνιμη επιτροπεία. Κι υπάρχουν οι πολύ προκλητικοί, που αναίσχυντα θα σου πουν, αφού είμαστε ανώριμοι / ανίκανοι, ας μας φτιάξουν κράτος οι ώριμοι και ικανοί κι οι πιο ήπιοι που θα σου το φέρουν από δω ή από κει, τεχνηέντως και εμμέσως. Είναι δε όλοι αυτοί ή απομεινάρια ΓΑΠικών Πασόκων, είτε κάτι νεοφιλελεύθεροι αγοραίοι αγωνιστές. Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι που εννοούν την Ελευθερία και την Δημοκρατία ως ένα καθεστώς που όλοι θα σκεφτόμαστε και θα συμπεριφερόμαστε σαν αυτούς. Δεν ανέχονται την διαφορετικότητα στη σκέψη, την αντίληψη και την συμπεριφορά, δεν μπορούν να χειριστούν το συλλογικό και προσωπικό αυτεξούσιον. Οπότε σιδηροί κανόνες ή εποπτεία. Παραφουσκωμένοι εγωισμοί, υποστηρικτές του ΓΑΠ και του Μνημονίου, αρνούνται να κάνουν την οποιαδήποτε αυτοκριτική για τις θέσεις και τις πολιτικές που υπερασπίζονταν δημόσια, πεπεισμένοι ότι οι ίδιοι έχουν πάντα δίκιο  και οι άλλοι πάντα άδικο. Ευπροσάρμοστες, ελαστικές συνειδήσεις και ανάγκη διαρκούς επιβεβαίωσης της ανωτερότητάς τους μέσω της κατάδειξης της κατωτερότητας των άλλων («Νεοέλληνες. Ο χειρότερος λαός που έχει περάσει από αυτή τη γη», διάβαζα τις προάλλες από έναν συνάνθρωπό μας που προφανώς έχει καταφέρει να ξεχωρίσει τα χνώτα του από τα δικά μας).

 

6. Αναρωτιέμαι αν και πώς θα αντιδράσει ο Λαός. Μπασταρδεμένος κι αυτός, κουρασμένος, πολλαπλώς ηττημένος, κατασυκοφαντημένος. Η φούσκα της ευημερίας του στέρησε ό,τι πιο πολύτιμο είχε μέσα του -για σκεφτείτε: Ο Γ. Σεφέρης, όταν απευθύνθηκε στην Σουηδική Ακαδημία παίρνοντας το Νόμπελ, μίλησε για τον αγράμματο δάσκαλό του, τον Μακρυγιάννη. Υπήρχε δηλαδή ένα ακατέργαστο μεγαλείο μέσα στον καθένα από μας μέχρι και μια γενιά πριν – αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα / θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα. Δεν αξίζει να συνεχίσω να μπλογκάρω, να τουιτάρω, να γράφω στα Ελληνικά, αν έχει χαθεί.

 

7. Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αναστηθεί. Το θυμήθηκα, σήμερα που η χώρα μπήκε σε μηχανική υποστήριξη.

 

8. Ελάφρυνση, κούρεμα ή χρεωκοπία = Μια ακόμα απόπειρα (βίαιης) μετακένωσης.

 

9. Άκουσα το πρωί την συνέντευξη του Λοβέρδου στον Χατζηνικολάου. Εκνευρίστηκα και ήθελα να το κλείσω, αλλά τελικά έκανα υπομονή και τον άκουσα ολόκληρη. Μιλούσε σαν άνθρωπος που έπαιζε Μονόπολη χθες το βράδυ, όχι σαν επί δύο χρόνια Υπουργός, που οι αποφάσεις του έχουν άμεσες συνέπειες στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και μάλιστα για δεκαετίες. Παινεύτηκε ότι μας προειδοποίησε, λες και δουλειά του Βουλευτή ή, ακόμα χειρότερα, του Υπουργού είναι να φοράει τη χλαμύδα της Κασσάνδρας. Παινεύτηκε επίσης γιατί το Υπουργείο του δεν δέχθηκε τις επιπλήξεις της Τρόικας το προηγούμενο διάστημα, λες και μας νοιάζει αν σώθηκε ή όχι ο αρχιθαλαμηπόλος του Τιτανικού. Και, ναι, δεν βρήκε λόγο να παραιτηθεί η Κυβέρνηση -μια χαρά τα πήγαν ειδικά χθες στις Βρυξέλλες (διαθέτει βέβαια την ευφυΐα να μην μιλάει για νίκες και θριάμβους).

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και ξεκίνησαν οι διαφημίσεις, συνειδητοποίησα ότι ίσως αυτή να είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος: Εμείς να σιωπούμε και να αφήσουμε όλους αυτούς να μιλούν…

 

10. Στα μεσημεριανά δελτία λίγες ή καθόλου κουβέντες για το τι σημαίνει η χρεωκοπία για την καθημερινότητα του Έλληνα, για το κάθε νοικοκυριό. Νομίζω πως ούτε κι αυτοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, δεν ξέρουν, δεν μπορούν να υπολογίσουν τίποτα. Πορεία στα τυφλά.

 

11. Χτες γνώρισα έναν τύπο γύρω στα 45, άνεργο εδώ και ενάμιση χρόνο. Τελείωσαν τα χρήματα της αποζημίωσης, το ταμείο ανεργίας και μπαινόβγαινε σε μαγαζιά ρωτώντας αν υπάρχει κάποια δουλειά. Είχε ένα γκρι ποδήλατο και μαύρο μπουφάν. Δεν καπνίζει, δεν πήρε καφέ, απλώς κάθισε στην καρέκλα με το μπουφάν κουμπωμένο ως τον λαιμό. Δεν ανοιγόταν εύκολα κι εγώ δεν ρώτησα αν έχει οικογένεια και πώς τα φέρνει βόλτα. Δεν μιλήσαμε δηλαδή καθόλου για την Κρίση και τα πολιτικά, παρά μόνο μου έκανε δυο, τρεις ερωτήσεις για την αρχαία ιστορία. Σερφάρει στο δίκτυο και διαβάζει διάφορα. Έχει αγωνίες, έχει απορίες, μπορεί να πιστεύει και να λέει αφελή πράγματα, αλλά η δίψα του να μάθει, το πάθος του να πάει κάτω από την επιφάνεια και να αγγίξει την ουσία των γεγονότων και των ανθρώπων είναι γνήσιο και σχεδόν αθώο.

Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

 

12. Σε 10 χρόνια θα είμαστε 2 χρόνια πίσω, αν και αν και αν και αν…

Αυτή, η αισιόδοξη οπτική, παραβλέπει ότι στο διάστημα αυτό θα εκποιηθεί η δημόσια περιουσία, θα εξαθλιωθεί ακόμα περισσότερο ο πολίτης και η οικογένεια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο κ. Βενιζέλος στη συνέντευξη που παραχώρησε πριν από λίγο απέφυγε να αναφερθεί στις επιπτώσεις που θα έχει η πτώχευση στην καθημερινότητα των πολιτών. Πέρα από μια διαβεβαίωση ότι δεν θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για το 11 και το 12, που όλοι ξέρουμε την αξία που έχουν οι σχετικές διαβεβαιώσεις αυτής της Κυβέρνησης, ο κύριος Αντιπρόεδρος μίλησε για τις τράπεζες, το PSI, τον Νταλάρα, την «ελάφρυνση» του προϋπολογισμού και άλλα τέτοια υψηλά και μακροοικονομικά. Για χθαμαλά θέματα, όπως η ανεργία κουβέντα. Για τις κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία και η παιδεία (τις οποίες, ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης τις πλήρωσε και τις πληρώνει), λέξη. Από μια άποψη βέβαια, ο κ. Βενιζέλος (και η Κυβέρνηση ολόκληρη) μένει πιστή στην αρχή που διατύπωσε πριν λίγους μήνες: Θα σώσουν την Ελλάδα (δηλαδή ένα διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας τραπεζών, επιχειρηματιών, συνδικαλιστών, ΜΜΕ, κομμάτων) και θα θυσιάσουν τον Έλληνα. Όπως έλεγε κι ο Μπρεχτ «Του κόσμου το βασίλειο λαμπρά για να στηθεί / πρέπει το φτωχοκάλυβο να ξεθεμελιωθεί». Για τον λόγο αυτό δεν θα προκηρύξουν εκλογές αυτοβούλως. Η αποτυχία τους βαραίνει τον καθένα από εμάς, αλλά, προφανώς, όχι ή όχι αρκετά το σύστημα εξουσίας που αρέσκονται να ονομάζουν «Ελλάδα». Αυτό ίσως και να το εξυπηρετούν με μέτρα, όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων για 2 χρόνια (που μάλλον θα γίνουν 10 τώρα, ένεκα της καταστάσεως, και βλέπουμε…)

 

13. Οι επόμενες Γερμανικές εκλογές αίφνης αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έλληνα και οι Ελλαδικές πρωτοφανή αδιαφορία…

 

14. Τηλεοπτική εμφάνιση ΓΑΠ μετά από μία ώρα και είκοσι λεπτά καθυστέρησης, παρότι το μήνυμα ήταν μαγνητοσκοπημένο -τόσος σεβασμός προς τους πολίτες. Αλλά, θα μου πείτε, αυτά είναι ψιλά γράμματα και δυστυχώς θα συμφωνήσω μαζί σας.

Με το πρόσωπό του σε γκρο-πλαν για να φαντάζει συμπαθής και οικείος και με ύφος μελιστάλαχτο, ο ΓΑΠ προσπάθησε να προωθήσει τα άμεσα μικροκομματικά του συμφέροντα. Έτσι, προσπάθησε να μας παρουσιάσει τον Γαλλογερμανικό συμβιβασμό ως νίκη της διπλωματίας του και πόσο καλό είναι που χρεωκοπήσαμε (φυσικά χωρίς να χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη λέξη). Γνωρίζοντας ότι μεγάλο μέρος της οργής των πολιτών, αλλά και των στελεχών του κόμματός του, οφείλεται στην ανισοκατανομή των βαρών, μίλησε για «δίκαιη κατανομή», ενώ σε μια ηρωική αποστροφή της ομιλίας του είπε ότι οι τράπεζες θα πληρώσουν το κόστος και όχι οι πολίτες (βέβαια, ο Υπουργός Κουτρουμάνης ήδη από χθες στο Mega προανήγγειλε μειώσεις συντάξεων λόγω των χαμηλών μισθών, που θεσμοθέτησε η Κυβέρνηση, και της αυξανόμενης ανεργίας). Προσπάθησε να ξορκίσει και την ταπείνωση που αισθάνεται ο μέσος Έλληνας, ο οποίος τίθεται αίφνης υπό επιτήρηση, λέγοντας πολλές φορές ότι «εμείς» έχουμε την ευθύνη και «μόνοι μας» θα τα καταφέρουμε. Πρόσθεσε και κάποιες δακρύβρεχτες πινελιές, για το μέλλον των παιδιών μας. Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι δεν έκανε καμιά αυτοκριτική, δεν αναφέρθηκε σε κανένα λάθος ή παράληψη της Κυβέρνησής του, παρά μόνο γενικά κι αόριστα «στην εκάστοτε εξουσία» και πρόσθεσε «δεν έχει νόημα να αναμασάμε την ίδια κριτική» ζητώντας ουσιαστικά να παύσει κάθε κριτική προς τον ίδιο και την παρέα του.

Για το τι περιμένει τον μέσο Έλληνα, δεν είπε κουβέντα. Για το πώς θα τα βγάλει πέρα το Ελληνικό νοικοκυριό, δεν είπε λέξη.

Ο Πρωθυπουργός προτίμησε να μην αναφερθεί στην δυσάρεστη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε όλοι οι υπόλοιποι και να προβάλλει το προφίλ του διαπραγματευτή και συνομιλητή ξένων ηγετών. Μόνο που αυτό το προφίλ έχει τσαλακωθεί τόσο πολύ, ώστε ούτε καλά αστεία δεν εμπνέει πια στους τουιτεράδες. Ο κύριος ΓΑΠ σήμερα δεν ήταν παρά το ξεφτισμένο πορτραίτο του ειδώλου που κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές. Ίσως μάλιστα ο πιο πραγματικός του εαυτός: Ένας κουρασμένος κύριος μιας κάποιας ηλικίας που με πάθος και απόγνωση προσπαθεί να δείξει ότι είναι μοντέρνος, τρέντι, νεωτεριστής, προοδευτικός -ένας, δηλαδή, που η ίδια η Κυβέρνησή του θα τον οδηγούσε σε εφεδρεία.

Συνεπώς, το μόνο συμπέρασμα της τηλεοπτικής εμφάνισης που μπορεί να βγάλει κανείς είναι ότι ο κύριος ΓΑΠ γαντζώνεται στην εξουσία και θα προσπαθήσει να συρθεί όσους μήνες περισσότερους μπορέσει, ελπίζοντας ότι οι εκλογικές προοπτικές για το κόμμα του θα βελτιωθούν. Ή ότι θα περισώσει με κάποιο τρόπο το brand name Παπανδρέου. Ουσιαστικά ο κύριος ΓΑΠ ελπίζει σε ένα θαύμα. Γιατί ακριβώς τους επόμενους μήνες που ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα σέρνονται πολιτικά, ο πολίτης θα βιώνει τις συνέπειες των μέτρων του πολυνόμου Βενιζέλου και επιπλέον θα ζει με την αγωνία λήψης καινούργιων, αφού ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος δήλωσε ότι θα ληφθούν αν η Κυβέρνηση δεν πιάσει τους στόχους -και πότε αυτή η Κυβέρνηση έπιασε τους στόχους της;

 

15. Βλέποντας τον ΓΑΠ στην τηλεόραση να διαβάζει το κείμενο που του έγραψαν με το γλυκό, ψυχοπονιάρικο ύφος, αναρωτήθηκα αν αυτός είναι ο τύπος ηγέτη που χρειάζεται πλέον η Ελλάδα. Σε δύσκολες στιγμές δεν χρειάζεσαι κάποιον που τα μόνα αδιαμφισβήτητα προσόντα του είναι η ευγένεια και οι κοιλιακοί, αλλά κάποιον που να σου δίνει εμπιστοσύνη ότι μπορείς να στηριχτείς πάνω του. Χρειάζεται μια πατρική φιγούρα και όχι το κολλητάρι που θα πάμε μαζί τζυμ.

 

16. Ελπιδοφόρο: Τα ΜΜΕ δεν υιοθέτησαν τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς. Θα δούμε βεβαίως και τις κυριακάτικες εκδόσεις…

Advertisements

Tagged: , , ,

4 thoughts on “27 Οκτωβρίου 2011. Ένα προσωπικό Χρονικό.

  1. Ηλίας 27/10/2011 στο 7:16 μμ Reply

    Τι θα απογίνουμε όλοι μας?

    • fvasileiou 27/10/2011 στο 7:49 μμ Reply

      Θα τα καταφέρουμε. Οι παππούδες μας πέρασαν τρισχειρότερα.

  2. thelastrealanwnymous 28/10/2011 στο 9:08 μμ Reply

    μου άρεσε η παράγραφος με το Λοβέρδο.
    φίλε ξέρεις να γραφεις.
    μη σταματήσεις το μπλογκάρισμα έστω κι αν η χώρα γίνει ένα έρημο σκυλάδικο με πεταμένα ακόμα κάτω τα γαρύφαλα.
    Τωρα για τον ΓΑΠ τι να πω ;
    είναι η απάντηση στο άλλο ντομέιν το Καραμανλής .
    Όταν όλα πάνε στραβά χρειαζόμαστε πρωθυπουργό -ανδρείκελο με βαρύ όνομα.
    Η χωρα λειτουργεί με «συνταγές». Αρχηγός μικρού κόμματος αποσπασμένος από μεγάλο γίνεται πρόεδρος δημοκρατίας.
    Αν δεν γίνει πρόεδρος δημ. τότε μπορεί να επιστρέψει στο κόμμα του ως πρόεδρος για να επωμιστεί τις ζημιές.
    Τέλος ο λαός συνήθισε πλέον να «μάχεται» μόνο ως μισθοφόρος. Οπότε το σημερινό «οχι» προς τους Γερμανούς , διαφέρει από το «οχι» του ’40 .

    • fvasileiou 30/10/2011 στο 10:36 μμ Reply

      Παράξενο που το λες σε μια εποχή που οι πειρασμοί να παρατήσω το μπλογκινγκ ξανάρχονται…

      Νομίζω ότι όλες οι χώρες λειτουργούν με συνταγές. Το πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι οι συνταγές που είναι αναποτελεσματικές. Αναρωτιέμαι αν ο λαός θα μπορέσει να κάνει την υπέρβασή του, να δει έξω από τα κουτάκια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: