Στη βουή του Δημοψηφίσματος

1.  Έχω γράψει πολλές φορές στο twitter ότι η προηγούμενη γενιά, η γενιά του Πολυτεχνείου διασφάλισε τουλάχιστον την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Αυτό που κρίνεται σήμερα, αυτό που καλούμαστε να αποφασίσουμε, είναι το status με το οποίο η Ελλάδα και κατ’ επέκταση ο Έλληνας πολίτης θα συμμετάσχει στην ΕΕ. Με άλλα λόγια: Θέλω η Ελλάδα να είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέλω να είναι στη ζώνη του Ευρώ, αλλά με κανένα τρόπο δεν θέλω να είναι -μόνη αυτή μάλιστα- χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας. Μπορώ να ζήσω γνωρίζοντας ότι το βιωτικό μου επίπεδο δεν θα εξισωθεί ποτέ με εκείνο των Βορειοευρωπαίων, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτώ ότι μονομερώς πρέπει να παραχωρήσω μέρος της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μου, μέρος των δικαιωμάτων μου σαν πολίτης.

 

2. Ζούμε το τέλος μιας δυναστείας.

 

3.  Μέχρι χθες νόμιζα ότι βασική έγνοια του κυρίου ΓΑΠ είναι να διασφαλίσει την επιβίωση του brand name Παπανδρέου. Η χθεσινή του εξαγγελία περί Δημοψηφίσματος με έπεισε ότι τα κίνητρά του είναι πιο σκοτεινά. Φαίνεται ότι ο κύριος Πρωθυπουργός έχει ταυτίσει την δική του προσωπική πολιτική επιβίωση με την επιβίωση της χώρας· το δικό του προσωπικό πολιτικό μέλλον, με το δικό μας πραγματικό μέλλον. Αισθάνεται μάλλον σαν τον ελέω θεού ηγεμόνα, ο οποίος προσωποποιεί το ίδιο το έθνος. Είναι φανερό ότι τόσο ο ίδιος, όσο και άλλα μέλη της ηγετικής του ομάδας, δεν μπορούν να διανοηθούν ότι η Ελλάδα, όλοι μας, είναι δυνατόν να συνεχίσουμε τις ζωές μας χωρίς τους ίδιους στον θρόνο.

 

4.  Άλλες φορές πάλι πιστεύω ότι τόσο ο ίδιος, όσο και το στενό του επιτελείο, εκείνοι που τον συμβουλεύουν, δεν έχουν αντίληψη της πραγματικότητας. Η καταστροφική (και αυτοκαταστροφική αναμφίβολα) ιδέα για Ψήφο Εμπιστοσύνης και Δημοψήφισμα φανερώνουν ανθρώπους που έχουν, στην καλλίτερη περίπτωση, μόνο επιφανειακή γνώση τόσο της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας, όσο του λαού, της κοινωνίας, των θεσμών. Κι έπειτα τα επιχειρήματα που επιστράτευσαν για να υπερασπιστούν την καταστροφική αυτή επιλογή παιδαριώδη κυριολεκτικά: Όταν εμείς κάναμε αυτό, η αντιπολίτευση έκανε το άλλο κι όταν εμείς πήγαμε να κάνουμε εκείνο στις διαδηλώσεις φώναζαν αυτό, οπότε κι εμείς κάνουμε Δημοψήφισμα -μία σου και μία μου, δηλαδή. Με άλλα λόγια πίστευαν ότι κόμματα, φορείς και λαός εκστασιασμένοι να δοξάζουν τον ΓΑΠ και την Κυβέρνησή του για τους δεκάρικους και τις πρωτοβουλίες τους. Δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι οι βαλκάνιοι ιθαγενείς να τολμούσαν να διαφωνήσουν με τον γλυκό Πρίγκηπα. Γι’ αυτό και όταν η πτώση του φάνηκε αναπόφευκτη, ο ΓΑΠ προσπάθησε / προσπαθεί να μας πάρει όλους μαζί του… Σαν σεξπιρική τραγωδία δηλαδή…

 

5.  Βάθεμα της Δημοκρατίας είναι ο κάθε Βουλευτής να τοποθετηθεί στις επόμενες κρίσιμες ψηφοφορίες για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και την διεξαγωγή δημοψηφίσματος αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες της ψήφου του, χωρίς να κρυφτεί πίσω από κομματικές πειθαρχίες, το μαντρί ή τον φόβο του λύκου. Και είναι πραγματικά ελπιδοφόρο να βλέπουμε τους Βουλευτές να κινούνται, να μην φαίνονται διατεθειμένοι να δώσουν ξανά λευκή επιταγή. Επιτέλους, το κόμμα, οι βουλευτές, κατ’ επέκταση ο λαός, δεν μπορεί να είναι φέουδο του κάθε αρχηγού ή πρωθυπουργού…

 

6.  Οι Εκλογές είναι αναπόφευκτες -είναι όμως η λύση;  Αυτό το ερώτημα διατυπώνεται παντού και είναι απόδειξη της ωριμότητας και της σοβαρότητας του λαού μας.
Όχι, δυστυχώς οι εκλογές δεν αποτελούν την λύση, θα αποτελέσουν όμως μια διέξοδο, μια ευκαιρία να ανασυνταχθεί το πολιτικό σκηνικό και οι κοινωνικές δυνάμεις. Το Νέο, που όλοι μας προσδοκούμε, δεν έχει φανεί ακόμα στον ορίζοντα, και χρειάζεται ακόμα μεγάλη προσπάθεια και επιμονή από όλους μας για να συλληφθεί και να γεννηθεί, όμως οι εκλογές είναι μια καλή ευκαιρία. Αν μη τι άλλο, η διαφαινόμενη αποσύνθεση του Πασόκ μπορεί να σημάνει μια ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς, με νέα σχήματα και νέους ανθρώπους, με νέα γλώσσα και νέους στόχους. Επιτέλους, ας γίνει ένα βήμα για να απαλλαγεί η πολιτική από την καμαρίλα των διαπλεκομένων και των μηχανισμών, να ανοιχτεί στην κοινωνία, να χαράξει δρόμους και προοπτικές, να φέρει ελπίδα.
Δεν είναι μαξιμαλιστικός στόχος αυτός, ρε γαμώτο, είναι το στοιχειώδες.

 

7.  Στο σημερινό του άρθρο ο κύριος Π. Μανδραβέλης θέτει ένα καίριο ερώτημα: Πώς μπορεί να γίνει μια δημοκρατική αναμέτρηση μέσα σ’ αυτό το κλίμα;

Μόνο που το ερώτημα δεν είναι σημερινό, δεν προέκυψε με τις αναβληθείσες παρελάσεις. Το έχω διατυπώσει και εγώ και πολλοί, πολλοί άλλοι φίλοι στο twitter ή αλλού εδώ και μήνες, με αφορμή τις κυβερνητικές πρακτικές. Και στο σημείο αυτό βρίσκεται η διαφωνία μου με τον κύριο Μανδραβέλη. Γιατί υπεύθυνοι για τον σημερινό διχασμό και την βία που αυτός συνεπάγεται και που απειλεί να τινάξει τα πάντα, εμένα, εσένα, εκείνον, όλους μας και όλα μας, στον αέρα είναι ο ανεύθυνος τρόπος που πολιτεύτηκε ο κύριος ΓΑΠ, η κυβέρνησή του και οι υποστηρικτές τους τα προηγούμενα δύο χρόνια. Δηλαδή τι περίμεναν ότι θα συμβεί όταν έσπερναν το κοινωνικό μίσος; Όταν στοχοποιούσαν επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες; Όταν εξυβρίζονταν αρμοδίως ως κοπρίτες ή φοροκλέφτες οι πολίτες; Όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πέρσι, στις περιφερειακές εκλογές, χώρισε τους Έλληνες σε πατριώτες υποστηρικτές της πολιτικής του και αντιπατριώτες; Συνεπώς, καλά κάνει ο κύριος Μανδραβέλης και καταγγέλλει τον κ. Τσίπρα, στο βαθμό που ο πρόεδρος του Σύριζα εκτρέφει τον διχασμό και τη βία, αλλά αν ήταν τίμιος θα έπρεπε να στρέψει τα πυρά του και προς την άλλη κατεύθυνση. Και ίσως να κάνει και λίγη αυτοκριτική.

Αλλά επειδή αυτή την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί κι επειδή και αυτή τη Δημοκρατία την έχουμε όλοι μαζί, εγώ παρακαλώ όλους τους φίλους, όλους όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν στην κριτική ή το διά ταύτα μαζί μου, να διαφυλάξουμε την ηρεμία και την ομαλότητα στο δρόμο προς τις Εκλογές. Δεν έχει σημασία πλέον ποιος είπε και ποιος έκανε τι. Δεν έχει σημασία ποιος ήρξατο χειρών αδίκων. Σημασία έχει από τη στιγμή που θα προκηρυχτούν οι εκλογές, κάτι που φαίνεται ότι δεν θα αργήσει, να αναπτύξει ο καθένας τα επιχειρήματά του, να συζητήσουμε με πάθος, χωρίς όμως τραμπουκισμούς, έκτροπα και βία.

Οι επόμενες εκλογές πρέπει να διεξαχθούν ομαλά – αυτή θα είναι μια μεγάλη νίκη του απλού, του δοκιμαζόμενου από την Κρίση λαού, δική μου και δική σου, φίλε αναγνώστη.

Advertisements

3 thoughts on “Στη βουή του Δημοψηφίσματος

  1. apos 01/11/2011 στο 9:36 μμ Reply

    Ειλικρινά δεν ξέρω πώς μπορεί να λυθεί το πολιτικό πρόβλημα. Ο κόσμος Φώτη, έχει δείξει μεγαλύτερη ωριμότητα από τους μαυρογιαλούρους-πολιτικούς του.
    Η μεγαλύτερη ντροπή αυτής της χώρας είναι που φτάσαμε να συζητάμε αν θα μείνουμε στην Ευρώπη ή αν θα γίνουμε η Αλβανία επί Χότζα. Γιατί αυτό θα γίνουμε, για όσους δεν το έχουν καταλάβει και το αποζητούν άκριτα.

    • fvasileiou 01/11/2011 στο 9:43 μμ Reply

      Νομίζω ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε με την λογική τις επιλογές και τις επιδιώξεις του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης. Οι εκλογές είναι μονόδρομος, όχι γιατί θα λύσουν το πρόβλημα, πολύ φοβάμαι ότι δεν θα το εκτονώσουν καν, αλλά τουλάχιστον θα το ανακουφίσουν. Άσε που πλέον έχουμε και διαπιστωμένο από όλους (όλους!) πρόβλημα διοίκησης και διαχείρισης. Κάτι πρέπει να γίνει. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!

  2. hfaistiwnas 01/11/2011 στο 10:26 μμ Reply

    Κλίμα άκρως εύφλεκτο..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: