Για τη Συγκυβέρνηση

1.   «Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα», παρατηθεί ο G. Le Bon, «εκφράζει την ψυχολογικά εσφαλμένη, αλλά γενικά αποδεκτή ιδέα, ότι πολλοί άνθρωποι συγκεντρωμένοι είναι πολύ πιο ικανοί από έναν μικρό αριθμό για να λάβουν μια απόφαση συνετή και ανεξάρτητη πάνω σε ένα δεδομένο θέμα.»

Σε αυτή ακριβώς την μεταφυσική εν πολλοίς πίστη οφείλεται και η ανακούφιση που ένιωσαν πολλοί συμπολίτες μας στη χθεσινοβραδινή αναγγελία της συμφωνίας για συγκρότηση μιας Κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού. Το πρόβλημα όμως της χώρας δεν ήταν να συμφωνήσουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, και μάλιστα υποχρεωτικά και κατ’ υπόδειξιν, σε μια ορισμένη πολιτική, που προκαλεί δυσφορία στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, και η οποία μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί αδιέξοδη και επιβλαβής, αλλά να βρεθεί μια διέξοδος που θα ανακουφίσει τα βιαίως φτωχοποιημένα μεσοαστικά στρώματα και ταυτοχρόνως θα δώσει ελπίδα και προοπτική.

Όσα ακούμε δεν προϊδεάζει για κανένα από τα παραπάνω. Το αντίθετο:

Θα συμψηφιστεί από τα δυο μεγάλα (πιθανόν και πρώην μεγάλα) κόμματα και δύο ή τρία μικρότερα μια ολιγόμηνη Κυβέρνηση, η οποία θα δεσμεύσει με τις αποφάσεις και τις υπογραφές της τις Κυβερνήσεις για μια τουλάχιστον δεκαετία -ή, τέλος πάντων, για όσο υπάρχει ακόμα Ευρώ…

2.   Ακούω πως η συμφωνία ΓΑΠ – Σαμαρά είναι ένα βήμα εμβάθυνσης της Δημοκρατίας. Αυτό το επιχείρημα καθόλου δεν το καταλαβαίνω. Η αστική αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, η μαζικοΔημοκρατία κατά τον ορισμό του Π. Κονδύλη, πρέπει να παρέχει επιλογές στον πολίτη -όσο ευρύτερο το φάσμα των επιλογών, τόσο καλλίτερη, τόσο μεγαλύτερη, τόσο βαθύτερη η Δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι ο συμβιβασμός. Δημοκρατία δεν είναι να τα βρίσκουν μεταξύ τους οι ηγεσίες. Δημοκρατία είναι να μπορούμε να συζητάμε το κάθε θέμα, να αναπτύσσουμε τα υπέρ και τα κατά και στο τέλος η απόφαση να λαμβάνεται κατά πλειοψηφία και να γίνεται σεβαστή από τις μειοψηφίες. Η εξάλειψη των διαφωνιών και μάλιστα με τον πιεστικό, εκβιαστικό τρόπο που συνέβη, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «εμβάθυνση της  Δημοκρατίας».

Με αυτή τη λογική, η διάσπαση του Πασόκ και της Νέας Δημοκρατίας_ σε μικρότερους ομοιογενείς ιδεολογικά κομματικούς σχηματισμούς θα αποτελούσε, πραγματική, την ουσιαστική εμβάθυνση της Δημοκρατίας, καθώς θα έδινε στον πολίτη ένα πλήθος επιλογών και κατά πάσα πιθανότητα θα απελευθέρωνε πολιτικό χώρο και κοινωνικές δυνάμεις.

Τώρα ξεπέσαμε σε μια λογική άσπρου-μαύρου. Η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται από την συντριπτική (κυριολεκτικά συντριπτική) πλειοψηφία του κομματικού κατεστημένου με την πολιτική που θα ασκήσει η επόμενη Κυβέρνηση. Οι όποιες -έστω ρητορικές- διαφωνίες και διαφορές εξαλείφονται, η πολιτική και η κομματική αντιπαράθεση περιορίζονται στην ικανότητα διαχείρισης οικονομικών μεγεθών και το αδιέξοδο των πολιτών μεγαλώνει. Μετά την συγκυβέρνηση, στις επόμενες εκλογές παύει να έχει τη σημασία που είχε ως τώρα, παύει να σηματοδοτεί και να προωθεί αλλαγές στην ιδεολογία της κοινωνίας. Πλέον, αν είσαι οπαδός του ποδηλάτου, ψηφίζεις ΓΑΠ / αν προτιμάς το τένις, ψηφίζεις Σαμαρά, κι αυτό για μένα δεν αποτελεί καμιά εμβάθυνση καμιάς Δημοκρατίας.

3.   Οι ίδιοι ακριβώς που ομνύουν στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, αφού απαξίωσαν με κάθε τρόπο την αντίθετη άποψη (μας αποκαλούσαν μίζερους, λαϊκιστές κτλ), να έχουν επιτύχει την αδυναμία εκπροσώπησης μιας -κατ’ αυτούς- μειοψηφίας, κατά τις δημοσκοπήσεις πλειοψηφίας, εν ονόματι του κοινού συμφέροντος!

Για να το πούμε και διαφορετικά: Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα σημείο που το πολιτικό κατεστημένο θεωρεί και το δηλώνει μάλιστα ευθαρσώς, ότι η λαϊκή βούληση (από την οποία κατά το Σύνταγμα πηγάζει και η εξουσία των αρχόντων) δεν ταυτίζεται με το καλό της χώρας!

Έτσι η διαφορετική άποψη αφομοιώνεται / εξαλείφεται, ενώ προχωρούν στον διορισμό ενός τεχνοκράτη στη θέση του Πρωθυπουργού.

Ο διορισμός του κ. Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού από τα δυο μείζονα κόμματα φανερώνει την έκπτωση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής στον τόπο μας:

Κατάλληλος για να αποφασίσει για το μέλλον του τόπου -το κοινό συμφέρον- δεν θεωρείται πλέον η κοινότητα, ο Λαός, αλλά κάποιος με εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις, και δη Τραπεζίτης.

Συνεπώς, η πολιτική αποκόπτεται από την κοινωνία, δεν έχει πλέον σχέση με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πολιτών, αλλά καλείται να θεραπεύσει τις αγωνίες και τα συμφέροντα των δανειστών, των αγορών, των εταίρων -σε αυτό το σχήμα ο λαός και η κοινωνία δεν χωράνε πουθενά, ούτε καν στη ρητορική.

4.   Αναρωτιέμαι, αν όσοι επέβαλαν και συναίνεσαν στην Συγκυβέρνηση έλαβαν υπόψη τους μερικές απλές παραμέτρους:

Η Κυβέρνηση αυτή δεν θα δώσει λύση σε κανένα από τα άμεσα προβλήματα του Έλληνα (ανεργία, ανέχεια, έλλειμμα προοπτικής και προσανατολισμού). Αντιθέτως, έχοντας ως μοναδική της αποστολή να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα μεταξύ των ξένων εταίρων / δανειστών μας, κατά πάσα πιθανότητα τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν.

Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε την ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων και μέχρι χθες συντηρητικών στρωμάτων του λαού και το συνδυάσουμε με το γεγονός ότι η μόνη αντιπολίτευση που απομένει στο Μνημόνιο είναι η Αριστερά, και δη η Κομμουνιστική και Ριζοσπαστική Αριστερά, δημιουργεί ένα κοινωνικό και πολιτικό μείγμα που ουδείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα βγάλει σε ένα, δύο ή σε πέντε χρόνια. Ας το πούμε και αλλιώς: Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς. Η πιο μεγάλη, η πιο ιστορική της ευκαιρία.

5.   Πάντως το αδιέξοδο είναι μεγαλύτερο για τον ψηφοφόρο που αντιτίθεται στην μνημονιακή πολιτική και αυτοτοποθετείται στην Κεντροδεξιά.

Ο Κεντροαριστερός ψηφοφόρος που διαφωνεί με το Μνημόνιο μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε μια συνολική απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ (ΚΚΕ), σε μια μερική (Σύριζα) και σε εκείνους που σαφώς θέλουν την Ελλάδα στην Ευρώπη και ψάχνουν τρόπο για να αποφύγουν τα αδιέξοδα που δημιουργούνται από τα Μνημόνια (ΔΗΜΑΡ).

Ο Κεντροδεξιός αντιμνημονιακός δεν μπορεί να πιαστεί από πουθενά: Νέα Δημοκρατία_, Δησύ, Λάος, όλοι πλέον στοιχίζονται πίσω από το Μνημόνιο και την Τρόικα. Ο Σαμαράς, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ατάκτως μια πολιτική που ακολούθησε με συνέπεια για 18 μήνες τη στιγμή ακριβώς που είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της ΝΔ του 2009, που παρέμεναν αποστασιοποιημένοι και δύσπιστοι απέναντί του, δεν έχουν πλέον κανένα λόγο να τον υπερψηφίσουν. Ταυτοχρόνως όμως έχει να αντιμετωπίσει και την δυσπιστία μεγάλου μέρους των πιστών οπαδών του, οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι.

Ο ΓΑΠ στην πτώση σου δεν συμπαρέσυρε μόνο την Ελλάδα και το κόμμα του, αλλά και τον αντίπαλο. Πιθανότατα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά….

Tagged: , ,

7 thoughts on “Για τη Συγκυβέρνηση

  1. Γιάννης Φερτάκης 07/11/2011 στο 12:38 μμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη, συμφωνώ απολύτως με όσα γράφεις και θα προσέθετα και το παρακάτω:

    Μετά την αναμενόμενη φθορά της ΝΔ από τη συγκυβέρνηση, η αυτοδυναμία της καθίσταται ακόμα πιο δύσκολη. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αποδυναμωθεί άλλο (εξίσου πιθανό αφού μοιράζεται το κόστος) τότε από τις επόμενες εκλογές μπορεί να προκύψει απλούστατα Η ΙΔΙΑ κυβέρνηση, απλώς με τα σχετικά ποσοστά των κομμάτων που θα τη στηρίζουν αντεστραμμένα.

    Που σημαίνει πως ό,τι και να ψηφίζουμε, η κυβέρνηση και η πολιτική θα παραμένουν ίδιες! Λογικός στόχος των δανειστών μας, άλλωστε. Αλλά αυτό όχι απλώς δεν είναι «εμβάθυνση» της δημοκρατίας αλλά ουσιαστική κατάργησή της.

    • fvasileiou 07/11/2011 στο 2:29 μμ Reply

      Γιάννη, η μόνη ελπίδα είναι η ιδεολογική και οικονομική συμπίεση που θα φέρει η συγκυβέρνηση να σπάσει το απόστημα και να απελευθερώσει τις διαφορετικές φωνές και δυνάμεις της κοινωνίας. Και στο σημείο αυτό δεν είμαι ούτε αισιόδοξος, ούτε απαισιόδοξος, παρακολουθώ.
      Ουσιαστικά το μόνο που μας έχει απομείνει πλέον είναι η συζήτηση στα blog και το twitter, μπας και βγάλουμε άκρη…

  2. […] Για τη Συγκυβέρνηση (fvasileiou.wordpress.com) […]

  3. apos 08/11/2011 στο 10:10 πμ Reply

    Εγώ πάλι φοβάμαι ότι η κυβέρνηση αυτή θα έχει την τύχη του φουκαρά του Ζολώτα. Κρίμα, γιατί ο Ζολώτας -ένας σοφός του 20ού αιώνα- είχε μια ευκαιρία να διορθώσει τα κακώς κείμενα πριν από 20 χρόνια και δεν τον άφησαν. Οι γνωστοί Μαυρογιαλούροι, που σήμερα απλά έχουν άλλο όνομα και άλλη ηλικία.
    Το «αστείο» με τις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, ωραιότατα τσεπώνουν τα λεφτά της τρόικας ως κρατική επιχορήγηση: θα συγκεντρώσουν ένα ποσοστό περί το 25% στις επόμενες εκλογές και μιλάμε για κόμματα που μεταξύ τους δεν λένε ούτε καλημέρα. Πιο πολύ αγαπά ο Σαμαράς την Ντόρα, παρά η Αλέκα τον Αλέξη, ο Αλέξης τον Δημαρά και ο Δημαράς τον δεν-ξέρω-ποιον. Go figure.
    Και μην ξεχνάς Φώτη μου: μόλις γίνει κυβέρνηση ο Σαμαράς, θα καταργήσει το τέλος ακινήτων. Το είπε ο Μιχελάκης στον Παπαχελά.

    • fvasileiou 08/11/2011 στο 12:18 μμ Reply

      Είναι κρίμα που ο Ζολώτας έμεινε στην κοινή συνείδηση για εκείνη την τραγική, ολιγόμηνη Κυβέρνηση. Ήταν λόγιος και ευπατρίδης, από τους ανθρώπους που μάλλον έχουν εκλείψει στις μέρες μας.

      Νομίζω ότι υπάρχει ένα γενικότερο πρόβλημα εκπροσώπησης: Από τη μια έχουμε συνωστισμό ανθρώπων που διεκδικούν να εκφράσουν τους Μνημονιακούς (ΓΑΠ, Πασοκική Τρόικα, Φλωρίδης, Ντόρα, Καρατζαφέρης, Μάνος, ο Σαμαράς πλέον) κι από την άλλη εξ ονόματος των αντι-μνημονιακών μιλάνε οι συνήθεις ύποπτοι με τα γνωστά κι αναμενόμενα ρητορικά σχήματα.
      Βλέπουμε αυτές τις μέρες το αδιέξοδο και την ανεπάρκεια των μεγάλων κομμάτων. Αν η Συγκυβέρνηση επιτευχθεί, είναι πολύ πιθανό να βιώσουμε και το αδιέξοδο των άλλων: Μια Συγκυβέρνηση καθιστά το ΚΚΕ Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και άλλες απαιτήσεις έχει ο πολίτης από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, άλλες από ένα μικρό, ιστορικό κόμμα.

  4. Omadeon 08/11/2011 στο 4:09 μμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη,
    η ουσία του θέματος είναι νομίζω το εξής κεντρικό ρεζουμέ της δικής μου μικρής ανάρτησης:

    “….όπως ισχυρίζονται όλοι οι δωσίλογοι της ιστορίας,
    όλα αυτά τα κάνουν για «εθνικό» σκοπό.
    Δηλαδή, για να μην χαθεί η 6η δόση και δεν έχουμε
    να πληρώσουμε ως κράτος μισθούς και συντάξεις.
    […]
    (αλλά)… το ότι “η 6η δόση χρειάζεται για μισθούς και συντάξεις”,
    δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό.
    Τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο
    πρέπει να πληρωθούν 15,5 δις ευρώ
    σε τοκοχρεωλύσια και έντοκα γραμμάτια
    (3,3 δις ευρώ για τον Νοέμβριο και
    12,2 δις ευρώ για τον Δεκέμβριο).
    Γι’ αυτά νοιάζονται.
    Μην τυχόν και αναγκαστεί το ελληνικό κράτος
    και προβεί σε αναστολή ή παύση πληρωμών
    προς τους τοκογλύφους επενδυτές..»

    ΣΥΣΣΩΜΟ το τραπεζιτόδουλο κατεστημένο Ευρώπης, Ελλάδας ΚΑΙ υπόλοιπου… πλανήτη πρέπει να πάει φυλακή.
    Και οι τράπεζες να ρημαχτούν εντελώς, από τους λαούς. ΟΥΤΕ ένα ευρώ να μη μείνει εκεί.

    Κι αυτό, παραδόξως… δεν έχει καμία σχέση πια, ούτε με αριστερά ή δεξιά ή «κεντροδεξιά».
    Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι γι’ αυτές τις παλιές ταξινομήσεις.

    Είμαι κομμουνιστής, αλληλέγγυος όμως ΚΑΙ με τον πραγματικό φιλελεύθερο (όχι νεοφιλελεύθερο) Max Keiser.
    Με εκείνον μπορώ να τα βρω. Με τους μεγαλο-τραπεζίτες όμως, ποτέ.

    • fvasileiou 08/11/2011 στο 4:18 μμ Reply

      Χαίρομαι πολύ για τις τελευταίες 2 προτάσεις σου. Ο αντίπαλος είναι κοινός και με αυτόν πρέπει να αντιπαρατεθούμε, όχι να φαγωθούμε μεταξύ μας. Σε αυτή τη μελαγχολική μέρα μου έδωσες χαρά και ελπίδα/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: