Αυτός ο Νοέμβρης θα είναι μακρύς, θα κρατήσει χρόνια….

Ο χειμώνας μας ζέστανε, σκεπάζοντας

Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας

Λίγη ζωή μ’ απόξερους βολβούς

γράφει ο Έλιοτ στην Έρημη Χώρα και κάπως έτσι είναι ο χειμώνας διαρκείας που ζούμε μήνες τώρα: Χιόνι λησμονιάς σκεπάζει αρχαίες αξίες και νεώτερες ευκολίες κι η λίγη ζωή που μένει συντηρείται με απόξερους βολβούς -όμως γιατί δεν νιώθω καμιά ζεστασιά; Γιατί μου ακούγεται καλλίτερα το Ο χειμώνας είναι ο χρόνος ο σκληρός..;

…    …   …

Όσο πιο επιτακτική καθίσταται η ανάγκη να μιλήσουμε ξεκάθαρα και χωρίς ταμπού για το πού βρισκόμαστε και προς τα πού οδεύουμε, τόσο οι πολιτικοί μας ηγέτες παραιτούνται της πολιτικής παραδίδοντας την εξουσία στους «τεχνοκράτες» και κηρύσσοντας την κοινωνία ανώριμη ακόμα ακόμα και για να αντιληφθεί το συμφέρον της.

…   …   …

Σημείωσα σήμερα:

Το Μυθιστόρημα φαίνεται ότι είναι το μοναδικό λογοτεχνικό είδος με κοσμική προέλευση. Που δεν δημιουργήθηκε για να υπηρετήσει κάποια λατρεία, παρά μόνο την διασκέδαση. Και μάλιστα κοινωνική διασκέδαση, αφού τα πρώτα μυθιστορήματα διαβάζονταν δυνατά σε παρέες, ακόμα και μέσα σε χάνια ή καπηλιά προς τέρψη των ακροατών. Η εικονογράφηση δε που τα συνοδεύει στα χειρόγραφα δείχνει ότι ή από την αυτοκρατορική εποχή είχε δημιουργηθεί ένα είδος αφήγησης σε εικόνες -σήμερα το λέμε κόμιξ.

…   …   …

Το γεγονός ότι διαφωνώ με τις πολιτικές που επιβάλλονται -πιο σωστά: Με το πού οδηγούν τα πράγματα όλοι έχουν τη δύναμη- δεν σημαίνει ότι υπερασπίζομαι την προηγούμενη (άθλια) κατάσταση. Αλλά, όπως έλεγε ο Γιανναράς ήδη από το 1992: «Έρχονται (ήρθαν!) μέρες, και δεν χρειάζεται προφητικό χάρισμα για να τις προβλέψει κανείς, που ακόμα και η σημερινή κοινωνική διάλυση και κρατική χρεωκοπία θα μοιάζει στα μάτια μας νοσταλγική ευτυχία».

…   …   …

Οι άνθρωποι γύρω μου σφίγγουν τα παλτά τους πάνω τους, σκύβουν το κεφάλι και προσπερνάνε γρήγορα τις σκοτεινές βιτρίνες. Δεν τους αδικώ. Η επιβίωση φαίνεται να είναι το πρωταρχικό και το μείζον αυτή την ώρα. Αλλά ας μην έχει κανείς αυταπάτες: Θα έρθει ο καιρός και για τα υπόλοιπα.

…   …   …

Ας το πούμε καθαρά:

Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης επιβαρύνει κατεξοχήν τους κατοίκους Ηπείρου, Μακεδονίας και Θράκης, ορεινής Πελοποννήσου, δηλαδή τους κατοίκους των πιο φτωχών περιοχών της Ελλάδας και με την υψηλότερη ανεργία.

…   …   …

Αξιολύπητοι όσοι αντλούν από τα έξω την αυτοεκτίμησή τους. Χρειάζεται κανείς πρώτα να βρει την δύναμη να αναγνωρίσει το καλό και την ομορφιά μέσα του, να τα αγκαλιάσει και να τα αναδείξει, για να μπορέσει μετά να βελτιώσει τις αδυναμίες του, να σταθεί όρθιος στον κόσμο, να αντιμετωπίσει τους άλλους και τα προβλήματα. Από τετρομαγμένους, καταθλιπτικούς, τσαλακωμένους ανθρώπους δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα πέρα από υποταγή και έκρηξη.

Και, ναι, αυτή είναι η πολιτική μου πρόταση.

…   …   …

Οι προηγούμενες μέρες πέρασαν με ήλιο και παγωνιά μέσα σε ζωηρά φθινοπωρινά χρώματα. Σήμερα ξυπνήσαμε κι αντικρίσαμε παντού το γκρίζο: Γκρίζα σύννεφα, γκρίζα απαλή ομίχλη, γκριζωμένα θαμπά χρώματα. Λιγότερο και το κρύο, πιο απαλό, γλυκιά υγρασία να χαϊδεύει τα μάγουλα και μυρουδιά καμένου ξύλου παντού.

Σκέφτομαι μέσα στη βδομάδα να πάρω στολίδια και μέχρι το Σαββατοκύριακο να στολίσουμε το δέντρο. Ελπίζω ότι η χαρά της Γιορτής θα διώξει, έστω πρόσκαιρα, την μελαγχολία των πραγμάτων.

Advertisements

6 thoughts on “Αυτός ο Νοέμβρης θα είναι μακρύς, θα κρατήσει χρόνια….

  1. hfaistiwnas 22/11/2011 στο 9:30 μμ Reply

    Άστα αγαπητέ μου.. σαν χρυσό το φυλάω το πετρέλαιο..

    • fvasileiou 23/11/2011 στο 12:12 μμ Reply

      Εμείς αλλάξαμε τον καυστήρα πετρελαίου και βάλαμε άλλον, που καίει πέλετ. Κατά τ’ άλλα, η πόλη μυρίζει καμένο ξύλο, όλοι με τα τζάκια βολεύονται κι ας ακροβατεί στο 0 η θερμοκρασία.

  2. γρηγόρης στ. 23/11/2011 στο 12:14 πμ Reply

    Συμφωνώ, Φώτη, απόλυτα με την πολιτική σου πρόταση!

    • fvasileiou 23/11/2011 στο 12:12 μμ Reply

      Πρέπει να έλθουμε εις εαυτόν.

  3. Δύτης των νιπτήρων 23/11/2011 στο 10:42 πμ Reply

    Τουλάχιστον στην «Έρημη χώρα» περίμενες αυτό το έρμο το λείψανο (που φύτεψες πέρισυ στον κήπο σου) ν’ ανθίσει.
    («να κάνουμε το πτώμα γεγονός αναστάσιμο», η εκδοχή του Σαββόπουλου, θα θυμάσαι)

    • fvasileiou 23/11/2011 στο 12:14 μμ Reply

      Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μοναδικότητα των στιγμών που ζούμε: Δεν υπάρχουν προοπτικές βελτίωσης ούτε μέσο- ούτε μάκρο-. Ελπίδα πουθενά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: