Don’t go home with your hard-on

Ο καφές τελείωσε. Όσο και να αναποδογυρίζω την κούπα, δεν πρόκειται να πέσει ούτε μια σταγόνα παραπάνω στη γλώσσα μου. Απόμεινε μόνο το λερό καϊμάκι κολλημένο στα εσωτερικά τειχώματα της κούπας.

.   .   .

Να κινείσαι ανάμεσα σε δυο πόλεις είναι σαν να κινείσαι ανάμεσα σε δυο κορμιά. Μπορείς να κοκορεύεσαι και να ψηλώνεις στην παρέα, μα στην πραγματικότητα διαμελίζεσαι εδώ κι εκεί, αφήνεις κομμάτια του κορμιού και της ψυχής σου άλλα εδώ, άλλα εκεί, χάνεις την συνάρτηση και την ραχοκοκαλιά της ύπαρξής σου, σέρνεσαι εδώ κι εκεί ψάχνοντας να βρεις το πρόσωπο της αγαπημένης σου, πεινασμένος και διψασμένος ξεγελιέσαι από αντικατοπτρισμούς που διακρίνεις, που ψηλαφείς στα ξένα σώματα, μα πλήρωση δεν βρίσκεις πουθενά. Δεν ανοίξεις πουθενά. Κι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γαληνέψει, αν δεν ανήκει πουθενά. Δεν μιλάμε για ευτυχία τώρα, αυτή είναι για τις ροζ σελίδες των μπεστσέλερ, μιλάμε για την γαλήνη, την εσωτερική ειρήνη.

.   .   .

Τα πάντα γύρω μου παγωμένα. Εκτός από τον χρόνο, βεβαίως. Ο χρόνος ζεστός-ζεστός τρέχει ακούραστα προς το άπειρό του -το πέρας μου.

.   .   .

Τι δεν καταλαβαίνεις;

Είχαμε και τις καλές στιγμές μας, αλλά α) αισθανόμουν -και τώρα ξέρω- ότι δεν με άκουγες, β) με έκανες να καταπιέζω την μελαγχολία / νεύρα / οργή μου και πλέον ξέρεις κι εσύ ότι αυτό είναι επικίνδυνο.

Πάμε παρακάτω…

.   .   .

Το πληκτρολόγιο ισορροπεί πάνω σε φωτοτυπίες, δελτία, σημειωματάρια, μολύβια και στιλό, σκληρούς δίσκους και CD. Ακόμα κι αν αφιερώσω μία, δύο ώρες για να το τακτοποιήσω, η αυτή κατάσταση θα επανέλθει μέχρι αύριο το πρωί. Ο μόνος τρόπος για να επιβληθεί μια τάξη είναι να τελειώνω.

Δηλαδή δεν πρόκειται ποτέ να επιβληθεί καμιά τάξη…

.   .   .

Πρέπει να βρούμε τον τρόπο και την δύναμη να χαρούμε και να γιορτάσουμε χωρίς να καταναλώνουμε. Πρώτα για τα παιδιά που εξαρτώνται από μας κι έπειτα για τους ίδιους τους εαυτούς μας – τι αξίζει ο ανεόρταστος βίος; Η λιτότητα που μας επιβάλλουν ας είναι μόνο οικονομική, ας μην μετατραπεί σε λιτότητα αισθήματος. Στο κάτω-κάτω της γραφής εκείνο που πραγματικά τους ενοχλεί δεν είναι το πώς δίνονται οι άδειες στους ταρίφες ή αν οι σερβιτόροι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα βαρέα και ανθυγιεινά, αλλά ο συνολικότερος τρόπος ζωής μας, εννοώ των λαών της Μεσογείου -η ίδια η Α. Μέρκελ το διακήρυξε πριν από λίγους μήνες. Όσο δεν μετατρεπόμαστε σε μπυροπότες καλβινιστές, θα είμαστε τα μαύρα πρόβατα γι’ αυτούς. Συνεπώς, η διαφύλαξη της ουσίας του τρόπου ζωής μας, δηλαδή αυτή η εορταστικότητα και στα πιο μικρά που μας διακρίνει από εκείνους, είναι ίσως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντίστασης.

.   .   .

Το Death Of A Ladies’ Man προοριζόταν να γίνει ο πιο πετυχημένος του L. Cohen, καθώς συνεργαζόταν με τον ήδη από τότε θρυλικό παραγωγό Phil Spector. Όμως ο δίσκος ήταν περισσότερο Spector και λιγότερο Cohen -ο ίδιος ο Ποιητής αποκήρυξε τον δίσκο αμέσως μετά την κυκλοφορία του χαρακτηρίζοντάς τον καταστροφή.

Κι όμως, αν προσπεράσει κανείς τον ήχο του Spector, συναντά τον Leonard Cohen που ξέρει κι αγαπά, στοχαστικό, αυτοσαρκαστικό, βιωματικό, μελαγχολικό.

Το Don’t Go Home With Your Hard-On (που μου θυμίζει λίγο το Μπατιρημένο Κουρείο των Κουγιουμτζή-Χριστιανόπουλου) είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Όχι μόνο γιατί είναι ένα σπουδαίο αυτοβιογραφικό / αυτοσαρκαστικό τραγούδι, αλλά και γιατί στην πρώτη ηχογράφηση συμμετέχουν κάνοντας β’ φωνές ο Bob Dylan και ο Allen Ginsberg. Όμως όλο το τραγούδι καπελώνεται από το wall of sound του Spector. Ευτυχώς στο tribute του 1991 το τραγούδησαν ο David McComb και ο Adam Peters με τον τρόπο που πρέπει να τραγουδιέται -ο ίδιος ο Cohen έχει δηλώσει πως αυτή η εκτέλεση είναι καλλίτερη από τη δική του…

 

 

Advertisements

Tagged: , , , , , , ,

7 thoughts on “Don’t go home with your hard-on

  1. roadartist 26/11/2011 στο 2:30 μμ Reply

    Η λιτότητα που μας επιβάλλουν ας είναι μόνο οικονομική, ας μην μετατραπεί σε λιτότητα αισθήματος.

    Μα ακριβώς αυτό.

    • fvasileiou 26/11/2011 στο 5:48 μμ Reply

      Για να δούμε, θα τα καταφέρουμε..;

  2. γρηγόρης στ. 26/11/2011 στο 5:44 μμ Reply

    «μπυροπότες καλβινιστές» η πιο περιεκτική περιγραφή και ακριβής ορισμός!

  3. hfaistiwnas 27/11/2011 στο 1:48 μμ Reply

    Ωραίο κομμάτι!
    Όχι λιτότητα αισθήματος.. θα ήταν καταστροφικό..
    Χωρίστηκες στα δυο για δυο μέρη, έχεις και τα δυο όμως, και αυτό πολύ καλό.. αλλάζεις τις παραστάσεις σου..

  4. Belbo 11/12/2011 στο 10:26 πμ Reply

    Θα τολμουσα να πω ότι η κατανάλωση έχει ελάχιστη σχέση με τη γιορτή, η κρίση είναι μια αφορμή να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, ευτυχώς δεν έχουμε εξ-Καλβινιστει εντελώς Ακόμη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: