Η Διεθνής κρίση, η Ελληνική κοινωνία και ο αυτόματος πιλότος

Η ραγδαία εξάπλωση της Κρίσης σε χώρες οι οποίες μέχρι χθες θεωρούνταν ισχυρές, θωρακισμένες και απρόσβλητες, μαζί με την επιδείνωση της θέσης των χωρών που διαφημίζονταν ως πρότυπα εφαρμογής των Μνημονίων, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά ότι ούτε η Κρίση είναι Ελληνικό φαινόμενο, ούτε η Ελλάδα αποτελεί κάποια ιδιαιτερότητα ή σκοτεινή εξαίρεση στον δυτικό κανόνα. Η χώρα μας δεν είναι παρά ένα από τα πρώτα πλακίδια που κατέρρευσαν στη γιγαντιαία παρτίδα ντόμινο της παγκοσμιότητας.

Που σημαίνει ότι είναι άλλο πράγμα η οικονομική κρίση που βιώνουμε εδώ και 3, ίσως 4, χρόνια και άλλο οι δυσλειτουργίες, οι κακοήθειες, οι παραμορφώσεις, οι αδικίες και ο παραλογισμός των δομών του κράτους και της κοινωνίας.

Συνεπώς, ακόμα κι αν γινόταν / γίνουν οι μεταρρυθμίσεις, που ειδικοί και μη προκρίνουν ως αναγκαίες και απαραίτητες, η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από την Κρίση αυτόματα κι από μόνη της. Για να το πω και διαφορετικά, φαίνεται σήμερα πως ακόμα κι αν δεν διαμορφωνόταν τα τελευταία 30 χρόνια αυτό το άρρωστο, κλειστό, αντιπαραγωγικό και αναξιοκρατικό σύστημα, πάλι θα πέφταμε στη μαύρη τρύπα. Η πτώση ίσως δεν θα γινόταν από τόσο ψηλά, αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις για τις οδύνες που θα προκαλούσε.

Είναι άλλο πράγμα λοιπόν η διαχείριση της Κρίσης και η ανεύρεση πιθανής διεξόδου και εντελώς άλλο οι κρατικές και κοινωνικές δομές και λειτουργίες. Άλλο πράγμα η πορεία των εσόδων, για παράδειγμα, και άλλο η λειτουργία των Πανεπιστημίων. Ακόμα κι αν σε κάποιες περιπτώσεις αυτά τα δυο εφάπτονται, δεν πρέπει να τα ταυτίζουμε, γιατί και η ανάλυσή μας είναι ομφαλοσκοπική και οι προτάσεις μας λανθασμένες.

Έτσι, οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν, το κράτος πρέπει να επανεκκινηθεί, η κοινωνία πρέπει να εκσυγχρονιστεί, όχι βέβαια γιατί με τον τρόπο αυτό θα υπερβούμε την Κρίση ή γιατί θα επιστρέψουμε στο συμβολικό ’09, αλλά για να γίνει η καθημερινότητά μας πιο εύκολη, λιγότερο οδυνηρή, πιο λειτουργική. Κι αυτό είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς και κανέναν άλλο.

Για τον λόγο αυτό οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές είναι απαραίτητες μόνο αν αναφέρονται στην κοινωνία και αν γίνονται σε συμφωνία με τους πολίτες -αν προκύπτουν, όπως θα λέγαμε παλιά, από ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Αντιθέτως, είναι περιττές και ίσως-ίσως επιζήμιες, όταν γίνονται με το βλέμμα στις αγορές ή μας επιβάλλονται από αυτές -όταν προκύπτουν αντίστοιχα από διεθνείς συνθήκες.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν ξεκαθαρισμένους στόχους και προσδιορισμένο όραμα, καλή αντίληψη της εσωτερικής και διεθνούς κατάστασης, ώστε να προσαρμόζεται η στρατηγική με την ευελιξία που είναι αναγκαία σε καιρούς Κρίσης. Όμως τέτοια πράγματα στην Ελλάδα δεν έχουμε. Διαθέτουμε μόνο όμορφες και ευρύχωρες λέξεις, στις οποίες ο καθένας μπορεί να προβάλει το δικό του άλυτο, για να καταντήσουν στο τέλος σκουριασμένοι τενεκέδες. Προϋποθέτουν ένα διαρκή και σε βάθος διάλογο σε όλα τα επίπεδα και τα στρώματα της κοινωνίας, για να διαμορφώνονται συνεχώς οι βλέψεις και οι πολιτικές, αλλά εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι μικροπολιτικές και εκβιασμοί.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τεχνοκράτης Παπαδήμος αποτελεί την κορυφαία απόδειξη της έλλειψης στοχοθεσίας και οράματος όσο της ηγεσίας μας -της κάθε ηγεσίας μας- και της κοινωνίας, αλλά και της ίδιας της Ευρώπης. Γιατί όταν εμείς και οι άλλοι Ευρωπαίοι νιώθουμε κουρασμένοι και απηυδισμένοι από την πολιτική, όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ. Μπαρόζο προ ημερών, στην ουσία είμαστε κουρασμένοι και απηυδισμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, το ίδιο μας το είναι. Και καταθέτουμε τα όπλα, τα μέσα που μας έφεραν ως εδώ, και αφηνόμαστε στον αυτόματο πιλότο, που εδώ ονομάζεται Παπαδήμος, αλλού κάπως αλλιώς, με την μεταφυσική (και κάπως παράλογη) βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αν εξαλείψουμε τον ανθρώπινο παράγοντα…

Tagged: , , , , , , , , ,

2 thoughts on “Η Διεθνής κρίση, η Ελληνική κοινωνία και ο αυτόματος πιλότος

  1. Fri 28/11/2011 στο 1:52 μμ Reply

    Απόδειξη της έλειψης στοχοθεσίας και οράματος δεν αποτελεί μόνο ο Παπαδήμος. Δυστυχώς… Στον αυτόματο πιλότο αφηνόμαστε χρόνια τώρα, σε πολλούς τομείς, λες και μας λείπουν οι φωτισμένοι άνθρωποι σε αυτήν την κοινωνία! Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί επιμένουμε να επιλέγουμε τους άλλους, τους τυφλούς από μικροπολιτικά και μικροκομματικά συμφέροντα…

    Καλημέρα🙂

  2. hfaistiwnas 28/11/2011 στο 8:02 μμ Reply

    Που όμως ο ανθρώπινος παράγοντας θα πρέπει να μπει πρώτος για να βγούμε από το τέλμα αυτό..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: