Γερμανία: Μεταξύ Αποδοχής και Μίσους

Θυμάμαι  Γ. Ξανθούλης σε ένα άρθρο του στην Ελευθεροτυπία είχε γράψει κάπου στο ’90 ότι δεν έχει πρόβλημα με τους Γερμανούς, αλλά αν κάποιος Γερμανός τουρίστας τον ρωτούσε πώς να πάει στην Ακρόπολη, εκείνος θα τον έστελνε στον Λυκαβηττό.

Γεννημένος το 1947 ο Ξανθούλης ανήκει στη γενιά των πατεράδων μας, που δεν έζησαν την Κατοχή, αλλά τον απόηχό της. Και ήταν τόσο εκκωφαντικός –ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα επλήγη όσο καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα– ώστε ακόμα και τη δεκαετία της ευημερίας και της ελαφρότητας, οι μνήμες επιβίωναν κι έβρισκαν τρόπο έκφρασης, έστω ως πικρό χιούμορ.

Η ιστορία της Ευρώπης, ο πολιτισμός της, που στο μεγάλο του μέρος είναι ιστορία και πολιτισμός του Δυτικού κόσμου, είναι γραμμένη με αίμα, λάσπη και φρίκη. Η βία και ο παραλογισμός δεν εφευρέθηκε από τον Χίτλερ και τους Ναζίδες του. Κορυφώθηκε όμως. Και μάλιστα μέσα στην Ευρώπη, στο κέντρο της, και εναντίον των λαών της. Ήταν τέτοιο το σοκ που προκάλεσε η ναζιστική Γερμανία, ώστε μετά την κατάρρευσή της υπήρξε η ανάγκη αναθεώρησης του παγκόσμιου βηματισμού –ακόμα και της ίδιας της έννοιας του Θεού. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο ΟΗΕ και το όραμα για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εμείς, όσοι γεννηθήκαμε από το ’70 και μετά, όταν δηλαδή είχε εμπεδωθεί ένα είδος σταθερότητας ανάμεσα στα Κράτη και τους λαούς (ένας Γαλλογερμανικός πόλεμος, για παράδειγμα, είναι σήμερα τόσο αδιανότητος, όσο αυτονόητος ήταν τρεις γενιές πριν), ήμασταν οι πρώτοι που πήραμε απόσταση από το παρελθόν της Γερμανίας. Αγκαλιάζοντας το όραμα της «Ευρώπης των Λαών» αφήσαμε τις ιστορίες των παππούδων μας να βυθιστούν στη λήθη. Διαχωρίσαμε, μάλιστα τους Ναζί από τους Γερμανούς (λέμε «Ναζιστική Κατοχή» πλέον και όχι «Γερμανική», όπως οι παλιοί), παρότι ο Thomas Mann, όπως και πολλοί άλλοι επιφανείς συμπατριώτες του, αρνούνταν την διάκριση ανάμεσα σε αθώους Γερμανούς πολίτες και ένοχους Ναζί, υποστηρίζοντας ότι το Κακό που προκάλεσε η Γερμανία προερχόταν από τα Καλά χαρακτηριστικά της.

Ουσιαστικά η γενιά μας αποδέχτηκε την εικόνα της Γερμανίας που με συνέπεια καλλιέργησαν όλες οι μεταπολεμικές ηγεσίες της: Του σιωπηλού, ταπεινού, αποτραβηγμένου και κάπως μελαγχολικού ογκώδους εταίρου. Η Γερμανία μέχρι πριν από δυο χρόνια έμοιαζε ενοχική και ακίνδυνη, απρόθυμη να εμπλακεί σε θέματα που ξεπερνούν τα σύνορά της, να διάγει σε δικούς της ρυθμούς.

Η κα Μέρκελ άλλαξε αυτή τη συνταγή. Η Γερμανία σηκώνεται όρθια και δείχνει στην Ευρώπη και τον κόσμο το μέγεθός της –ανίσχυρος ο Πρόεδρος Ομπάμα πιέζει και παρακαλάει την κα Μέρκελ να κάνει κάτι για να υπερβεί η Δύση την οικονομική Κρίση και ο Πρόεδρος Σαρκοζί στέκεται δίπλα της χαμογελαστός και ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, απαγγέλλει τις θέσεις της ωσάν δικές του.

Η Γερμανία λοιπόν είναι πάλι εδώ. Είναι πάλι δυνατή. Πάλι σίγουρη για τον εαυτό της και το αλάνθαστο των απόψεών της και, πιστή στο δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δεν διστάζει να τις επιβάλει με κάθε μέσο. Η Ευρώπη των Λαών έχει ξεχαστεί –προτεραιότητα τώρα είναι η Ευρώπη του Ευρώ, η Ευρώπη των Αγορών, μια Γερμανική Ευρώπη. Μοιάζει η Γερμανία της κα Μέρκελ με εκείνες τις σκληρές γεροντοκόρες δασκάλες περασμένων εποχών, που τάιζαν με την βία μουρουνόλαδο στους μαθητές τους γιατί «θα τους κάνει καλό».

Ταυτόχρονα όμως με την Γερμανία επέστρεψαν οι ενστικτώδεις φόβοι, που προκαλεί αυτός ο γίγαντας που έχει το αίσθημα του αλάνθαστου και τα σχετικά στερεότυπα. Και όχι μόνο στην Ελλάδα – όχι μόνο στην Ευρώπη. Ακόμα και στις ομφαλοσκοπικές ΗΠΑ οι χιουμοριστικές σειρές βρίθουν πλέον με αστεία για την Γερμανία και τους Γερμανούς, που ξεπερνούν πλέον τα όρια της πολιτικής ορθότητας.

Η επίδειξη ισχύος της Γερμανίας, η ανάδειξή της ως παγκόσμιας δύναμης, φέρνει και την ραγδαία απομόνωσή της. Η αποδοχή από τους άλλους Λαούς που χτίστηκε με υπομονή και μεθοδικότητα τις μεταπολεμικές δεκαετίες, γκρεμίζεται μέσα σε λίγους μήνες από την ηγεμονική πολιτική που ασκεί η κα Μέρκελ –δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο σοσιαλδημοκράτης Χ. Σμιντ όσο και ο Χριστιανοδημοκράτης Χ. Κολ, παρά τις ιδεολογικές τους διαφορές, βάλλουν εναντίον της με παρόμοια επιχειρήματα. Παράλληλα λοιπόν με το αντιγερμανικό κλίμα που διαμορφώνεται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δυναμώνουν και στο εσωτερικό της ίδιας της Γερμανίας οι φωνές που ζητάνε αλλαγή πορείας γιατί βλέπουν το συμφέρον της χώρας τους με άλλους όρους. Γιατί αντιλαμβάνονται ότι ασφαλής οδικός χάρτης για την έξοδο από την Κρίση και την ενίσχυση του Ευρώ δεν υπάρχει κι ότι οι εντάσεις που προκαλεί η σημερινή πολιτική της Γερμανίας δημιουργούν επικίνδυνους τριγμούς στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η κα Μέρκελ πετυχαίνει αυτή την ώρα ακόμα έναν θρίαμβο στην Σύνοδο των Βρυξελλών. Το παιχνίδι όμως είναι ακόμα στην αρχή…

Advertisements

Tagged: , ,

5 thoughts on “Γερμανία: Μεταξύ Αποδοχής και Μίσους

  1. Γιάννης Πολυδωράκης 09/12/2011 στο 8:05 μμ Reply

    Το παρόν αποτελεί αξιοπρόσεκτη ψηφίδα στην «αποδόμηση» του μεγάλου μας εταίρου.

  2. Arjen K 20/12/2011 στο 3:17 πμ Reply

    Δεν έχω διαβάσει μεγαλύτερη ελαφρότητα τελευταία, συγνώμη. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως είμαι Γερμανός αλλά έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και σπούδασα (εν μέρει) στην Ελλάδα, διότι ο πατέρας μου εργαζόταν σε εταιρεία που δραστηριοποιείται στη χώρα αυτή. Μεγάλωσα με ¨Ελληνες φίλους και πάντοτε είχα και έχω μια βαθειά αγάπη για τη χώρα σας. Αυτό όμως που έγραψες είναι τελείως άσχετο με την πραγματικότητα. Ας τα πάρουμε με τη σειρά, αγνοώντας την αηδία που έγραψε ο Ξανθούλης:

    1. Ακολουθείς την κλασική συνταγή «Γερμανία ίσον η πηγή του Κακού» στηριγμένος απλά στην περίοδο της γερμανικής κατοχής 1941-1945. Προφανώς η πείνα, με την οποία ο Στάλιν γονάτισε την Ουκρανία με αμέτρητους νεκρούς, η εισβολή του στην Πολωνία (αλήθεια, γιατί δεν είναι αυτή η αρχή του Β. Παγκ.Πολέμου;), οι ξεριζωμένοι 600.000 Γερμανοί της Βαλτικής και της Πολωνίας (ενώ αν ήταν Αρμένιοι ή Έλληνες του Πόντου, ε;), τα εγκλήματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (να μην αρχίσω, θα χάσω το μέτρημα) και η ..εξαέρωση 200.000 Γιαπωνέζων, προφανώς ΔΕΝ μπορούν για σένα να αποτελέσουν «κορύφωση της ευρωπαϊκής βίας και του παραλογισμού». Ας είναι.

    2. Ο ΟΗΕ δεν δημιουργήθηκε φυσικά για την ευημερία και την ειρήνη αλλά για τον παγκόσμιο έλεγχο.

    3.Είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο αρχίζουν όλοι να «τρέμουν» τη Γερμανία. Υποτίθεται ήταν ο νικημένος στον πόλεμο. Προφανώς κανείς (στην Ελλάδα, αλλού δεν έχω εμπειρία) δεν μπορεί να χωνέψει πως, παρόλο που ήταν νικητές του πολέμου δεν κέρδισαν απολύτως τίποτε. Άντε, ίσως έναν μικροεμφύλιο για τα μάτια του μπαρμπα-Ιωσήφ. Δεν μπορεί να χωνέψει πως, ενώ για τρεις γενιές ο ηττημένος ξαναέχτιζε τη χώρα του, ο νικητής ξημεροβραδιάζόταν σε μπουζουκτσίδικα και έπαιρνε δάνεια για να κάνει τις διακοπές του, αναλωνόταν σε κομματικά φαγοπότια και είχε ύψιστο ιδανικό της ζωής του τον..διορισμό στο δημόσιο. Το ότι οι Γερμανοί δουλεύουν ενώ οι ¨Ελληνες όχι, το θεωρώ και εγώ μια βλακεία της BILD και των έτερων εχθρών της Ελλάδας. Το ότι όμως οι Γερμανοί δουλεύουν πιο έξυπνα από τους Έλληνες, μάλλον το αποδεικνύουν τα γεγονότα. Συνεπώς, το δέος ή ο τρόμος ή η αγωνία που νιώθουν μπροστά στη Γερμανία που ανεβαίνει, είναι μάλλον η σιωπηρή ενοχή του ότι, ενώ μπορούσαν, δεν έκαναν τίποτε για την πατρίδα τους.

    4. Σας βεβαιώ πως, παρά την κριτική εναντίον της Μέρκελ, τόσο ο Σμίτ, όσο και ο Κόλ, πάντοτε ήταν υπέρμαχοι της γερμανικής επιβολής στην Ευρώπη.

    5. Δε νομίζετε πως, αντί να κάνουν οι Έλληνες κριτική (δίκαιη ή όχι) στη Γερμανία, καλό θα ήταν να κατασκευάσουν κάνα ποδήλατο, κάνα ντηζελοκινητήρα, κάτι τέλος πάντων με το οποίο να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τη Γερμανία; Μπορεί στο μπλα μπλα να είναι άπιαστοι αλλά για να σε υπολογίσει ο Γερμανός, (το υπογράφω) μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να αποδειχθείς καλύτερος από αυτόν σε θέματα παραγωγής και οικονομίας. Δεν εννοώ δηλαδή μόνο στο μπάσκετ και στο τάβλι.

    6. Τώρα, με την οικονομική κρίση, για ποιο λόγο τόσοι Έλληνες συρρέουν πάλι στη Γερμανία; Αφού είναι η «κακιά» με το μουρουνόλαδο;Γιατί δεν κάθονται στη χώρα τους και να πολεμήσουν για αυτήν; Στη δεκαετία του 1970 διέμεναν στη Γερμανία περίπου 700.000 Έλληνες! Με πληθυσμό 8,5 εκ. το ποσοστό είναι τρομερό. Χωρίς να υπολογίζουμε όσους πήγαν σε άλλες χώρες! Αντιθέτως, το ποσοστό των Γερμανών που έφυγε από τη χώρα λόγω φτώχιας σε διάφορες περιόδους ήταν απειροελάχιστο σε σχέση με το σύνολο. Τι θέλω να πω; πως απλά, δεν αγαπάτε τη χώρα σας, όσο τουλάχιστον νομίζετε.

    Φιλικά
    Arjen Koch
    Koblenz

    ΥΓ. Ο Thomas Mann δεν ήταν ούτε Γερμανός, ούτε Τσεχοσλοβάκος, ούτε Αμερικάνος, παρά το γεγονός πως κατείχε και τις τρεις υπηκοότητες.

    • fvasileiou 20/12/2011 στο 10:57 πμ Reply

      Μπορείς να διαβάσεις ακόμα μεγαλύτερη ελαφρότητα στο Spiegel, πχ εδώ ή, ακόμα καλλίτερα, εδώ.

      ΥΓ. Ο Τ. Μανν μέχρι το τέλος της ζωής του διακήρυσσε ότι ήταν «καλός Γερμανός».

  3. Arjen K 20/12/2011 στο 6:00 μμ Reply

    Το Spiegel είναι μια BILD με make up, σα είσαι ξένος, να διαβάζεις «Αυριανή» και να την παρουσιάζεις ως σοβαρή πολιτική άποψη της Ελλάδος. Απλά πουλάει πολύ. Τελευταία ασχολείται και με το που πάει διακοπές ο πρόεδρος της Γερμανίας, αν σε ενδιαφέρει. Το μη-σχόλιό σου αποδεικνύει το ήδη προεγνωσμένο.

    ΥΓ Ο καλός Γερμανός μένει στη Γερμανία και πολεμάει για αυτήν, δεν γυρνάει τον κόσμο κοροιδεύοντάς την.

    • fvasileiou 20/12/2011 στο 6:18 μμ Reply

      Δεν σχολιάζω προεγνωσμένα. Είναι φανερό πως οποιοσδήποτε διαφωνεί μαζί σου ή έχει άλλη οπτική για τα πράγματα είναι «ελαφρύς» ή «ασόβαρος» ή «κακός Γερμανός» -δεν διαμαρτύρομαι, γιατί η παρέα που μου έχεις δώσει είναι πολύ καλή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: