Πέρα από τα οικονομιστικά

Η πιο πικρή ίσως αλήθεια για την Κρίση είναι ότι η κα Μέρκελ και η Γερμανία που εκπροσωπεί δεν χρειάστηκε να παλέψουν πολύ για να κυριαρχήσουν στον παγκόσμιο χάρτη. Στην πραγματικότητα δεν χρειάστηκε να προσπαθήσουν σχεδόν καθόλου: Είναι η ανεπάρκεια των υπολοίπων, η αδυναμία τους να προβάλουν κάποιο ρεαλιστικό δρόμο, η ιδεολογική και πολιτική γύμνια τους που επέβαλε παγκοσμίως την γερμανική λογική της πειθαρχίας ως τη μόνη διέξοδο από την Κρίση.

Από τη μια οι ΗΠΑ, μετά τους αδιέξοδους πολέμους της προηγούμενης δεκαετίας (αλήθεια, εκεί, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχουν κάνει ταμείο; Τι κέρδισαν και τι έχασαν σαν λαός, σαν κράτος, σαν σύστημα από τις πολεμικές εκστρατείες τους;), οι ΗΠΑ μοιάζουν απομονωμένες και αποδυναμωμένες να δυσκολεύονται να λύσουν τα δικά τους εσωτερικά προβλήματα.

Από την άλλη, ο παραδοσιακός ενδοευρωπαϊκός αντίπους της καλβινιστικής Γερμανίας, η Γαλλία, βρίσκεται στο καναβάτσο από τις αγορές και αδυνατεί να ψελλίσει οποιαδήποτε ιδέα, οποιαδήποτε πρόταση. Έτσι ο Πρόεδρος Σαρκοζί, ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, στέκεται δίπλα από την κα Μέρκελ στα τηλεοπτικά πλάνα επιχειρώντας να πείσει ότι είναι και δική του ιδέα η επιβολή του γερμανικού μοντέλου –το πόσο βολεύει την κα Μέρκελ κάτι τέτοιο, δεν χρειάζεται, φυσικά, να το πούμε στην Ελλάδα της συνευθύνης.

.

Αυτό είναι λίγο-πολύ το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε.

Από μια άποψη, μέσα σε αυτή την γενικότερη ιδεολογική πενία, είναι μάταιο και ίσως-ίσως άδικο να ζητάμε από τους ντόπιους τεχνικούς της εξουσίας να περισσότερο από μια χρηστή διαχείριση –αυτό δηλαδή που επιχειρούν να κάνουν παραχωρώντας την εξουσία (που δεν είναι δική τους για να την κάνουν ό,τι θέλουν· εμείς, ο λαός, τους την δώσαμε υπό προϋποθέσεις και με συγκεκριμένη εντολή) στον τεχνοκράτη κ. Παπαδήμο. Έτσι κι αλλιώς οι κάθε είδους ηγεσίες μας, από συστάσεως Ελληνικού κράτους, κατά κανόνα μόνο να αναμασάνε ξένα πρότυπα μπορούσαν.

Από την άλλη όμως, τόσο τα στατιστικά στοιχεία και τα τεχνοκρατικά δεδομένα, όσο και η κοινή εμπειρία, σε μια σπάνια ταυτοφωνία, μας λένε ότι η Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ιταλία, την Ισπανία και, φυσικά, την Γαλλία, δεν έχει πλέον χρόνο. Η άτσαλη διαχείριση του ΓΑΠ και των κολλητών του εξάντλησαν την κοινωνία, την έφεραν στα όριά της.

Χειρότερα: Τσαλάκωσαν και ταπείνωσαν τον κάθε πολίτη. Βύθισαν τη χώρα και το λαό σε βαθιά κατάθλιψη. Το γεγονός ότι οι αντιδράσεις απέναντι στην εφαρμοζόμενη πολιτική λιγοστεύουν δεν είναι δείγμα ωρίμανσης ή υγείας, όπως θέλουν να μας πείσουν μερικοί, αλλά απόδειξη της απάθειας και της μοιρολατρίας που μας κατακλύζει. Αποτελούν δηλαδή συμπτώματα μιας βαθιάς αρρώστιας, απόδειξη ότι η κοινωνία αποσυντίθεται.

Δεν είναι λοιπόν μόνο τα οικονομικά δεδομένα που κατατάσσουν την Ελλάδα στη θέση του ουραγού, είναι η κοινωνική πραγματικότητα.

Αυτή τη στιγμή, κινδυνεύουμε ακόμα κι αν πάνε όλα καλά, αν το PSI προχωρήσει και το χρέος κουρευτεί, αν η έβδομη δόση εκταμιευτεί στην ώρα της, η βόμβα παρόλα αυτά να εκραγεί –και μάλιστα δι’ ασήμαντον αφορμήν και σε άσχετο χρόνο.

Γι’ αυτό επειγόμαστε για μια άλλη, διαφορετική πρόταση. Έναν διαφορετικό δρόμο, που θα ωθήσει τους πολίτες να επανασυγκροτηθούν σε κοινωνικό σώμα.

Δυστυχώς για τους τεχνοκράτες και τους τεχνικούς της εξουσίας, το σύστημα και τους αφελείς δημοσιογράφους, δημοσιολογούντες και πολίτες που προσβλέπουν σε αυτούς, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτευχθεί απλώς και μόνο με την επιτυχία του κουρέματος ή την βελτίωση των δημόσιων οικονομικών και την πειθαρχία. Ούτως ή άλλως η κατάθλιψη είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος.

Χρειαζόμαστε συνεπώς κάτι άλλο, κάτι πέρα από οικονομικά μεγέθη κι έξω από τις αγορές. Κάτι που θα μιλήσει στις καρδιές μας…

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , , ,

3 thoughts on “Πέρα από τα οικονομιστικά

  1. hfaistiwnas 17/12/2011 στο 2:50 μμ Reply

    Έχεις να προτείνεις κάτι γι’αυτό που χρειαζόμαστε Φώτη;;;

  2. roadartist 17/12/2011 στο 3:46 μμ Reply

    Δε ξέρω αν θα ακουστεί κλισέ, πιστεύω ότι ο πολιτισμός ενώνει, ενδυναμώνει τους ανθρώπους, ουσιαστικά αυτός είναι ο σκοπός, η επικοινωνία, η σίσφιξη των κοινωνικών επαφών και σχέσεων. Ενώ παράλληλα τον διαπαιδαγωγεί. Δεν είναι τυχαίο που σε κάθε παρόμοια κρίση, πάντα ο άνθρωπος στρέφεται στα βιβλία, στο θέατρο κλπ Μπορεί έτσι να έρθει κοντά με το διπλανό του, να σκεφτεί ψύχραιμα, να πάρει δύναμη, είναι ουσιαστικά η «τροφή» της ψυχής, που είναι εξίσου σημαντική. Στρέφεται στην έκφραση των αληθινών συναισθημάτων, γιατί τα έχει πλέον πραγματικά ανάγκη.

  3. aswtosyios 17/12/2011 στο 5:23 μμ Reply

    ναι σωστά τα γραφεις, αυτό που θα μιλήσει στις καρδιες μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: