Προοπτικές

Τις προάλλες αναρωτιόμουν φωναχτά στο twitter: «Αν η οργάνωση της Παιδείας, της Δικαιοσύνης, της Υγείας, του Στρατεύματος κτλ είναι κομμάτι της “Δημοσιονομικής Κυριαρχίας”, τι θα μας μείνει αν τους την παραχωρήσουμε;»

Η απάντηση ήρθε αμέσως, για να δω ακόμα μια φορά πως στην πραγματική ζωή ρητορικές ερωτήσεις δεν υφίστανται: «Η προοπτική για κάτι καλλίτερο από αυτό που έχεις τώρα».

Αν και διαφωνώ απολύτως, καθέτως και οριζοντίως με την απάντηση και κυρίως με την λογική που υποκρύπτει, μπορώ να την κατανοήσω. Ας δώσουμε τα κλειδιά για 10, 20, 30 χρόνια, να μας φτιάξουν τα πράγματα εκείνοι που ξέρουν, αφού εμείς δεν μπορούμε, και μετά μας τα επιστρέφουν και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλλίτερα.

Ουσιαστικά είναι η απάντηση του κουρασμένου ανθρώπου, του μπουχτισμένου από τα συρματοπλέγματα που αντικρίζει παντού γύρω του σε αυτόν τον τόπο. Ναι, υπάρχει εδώ ένα αίσθημα κατωτερότητας σε σχέση με τους εταίρους μας, αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον πολίτη γι’ αυτό, όταν το σύμπλεγμα αυτό καλλιεργείται συστηματικά και από παντού τα τελευταία τουλάχιστον δύο χρόνια; Ξαναλέω λοιπόν: Κατανοώ και την απάντηση και την λογική κι ας διαφωνώ με κάθε τρόπο.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα:

Κανένας από τους εντός κι εκτός ηγέτες και τους ηγετίσκους μας δεν αναφέρεται σε προοπτική και μάλιστα σε μια προοπτική που θα έχουμε κάτι καλλίτερο από αυτό που έχουμε τώρα. Εκείνο που μας υπόσχονται είναι ένα είδος δημοσιονομικής ισορροπίας, χωρίς να διευκρινίζουν τι θα σημαίνει αυτή για την ανεργία, την κοινωνική πρόνοια, τις υποδομές της Υγείας και της Παιδείας, το βιοτικό επίπεδο και την αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα.

Ενώ τα τελευταία δύο χρόνια το επίπεδο διαβίωσης στην Ελλάδα αποκλίνει θεαματικά από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, η δημόσια ρητορική, τα λόγια των ηγητόρων μας εξαντλούνται στην αποφασιστικότητά τους να παραμείνει η χώρα στη ζώνη του Ευρώ. Θα κάνουν (θα κάνουμε) μάλιστα ό,τι χρειαστεί για να επιτευχτεί κάτι τέτοιο. Που σημαίνει ότι στο παρόν μας, αλλά και στο προβλεπτό μέλλον, οι ζωές μας θα χειροτερέψουν σύμφωνα ακόμα και με τα πιο ευνοϊκά σενάρια, ενώ σιωπούν όλοι για το τι θα συμβεί μετά, πώς θα είναι η Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων και των θυσιών που επιβάλλονται στους πολίτες της.

Για προοπτική καλλιτέρευσης των όρων ζωής, για προοπτικές γενικά δηλαδή, κανένας δεν κάνει λόγο. Οι πιο μακροχρόνιοι σχεδιασμοί του Ελλαδικού Συστήματος Εξουσίας (επιχειρηματίες, κόμματα, ΜΜΕ) που βλέπουν το φως της δημοσιότητας λήγουν τον Απρίλιο ή τον Ιούνιο, με το νέο φιξάρισμα και τις εκλογές δηλαδή. Το τι θα συμβεί μετά είτε δεν το ξέρουν και δεν το σχεδιάζουν / προετοιμάζουν, είτε μας το κρατάνε για έκπληξη.

Τελικά, αν κάτι μας έμαθε η διετία της Κρίσης είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να λέμε «πιάσαμε πάτο». Υπάρχει πάντα πιο κάτω – τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα.

Ακόμα και η δημόσια ρητορική εξαντλείται πλέον σε αυτή τη βυθομέτρηση του σκότους της αποτυχίας –είναι ενδεικτικό ότι και τα διλλήματα που μας τέθηκαν και μας τίθενται είναι διλλήματα μεταξύ δύο χειρότερων από αυτό που τώρα ζούμε: Για παράδειγμα, αν δεν σου περικόψουμε τις συντάξεις, θα σταματήσεις να παίρνεις σύνταξη· αν δεν σου πετσοκόψουμε τον μισθό, θα χάσεις την δουλειά σου· αν δεν σε χαρατσώσω, θα χάσεις τις καταθέσεις σου.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να αρθρωθεί επιτέλους λόγος προοπτικής για κάτι καλλίτερο. Και εννοώ κάτι καλλίτερο που θα αφορά εμάς, προσωπικά, ατομικά, οικογενειακά, όχι «εμάς» δηλαδή το Σύστημα Εξουσίας.

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , , , ,

One thought on “Προοπτικές

  1. koufetarios 01/02/2012 στο 1:02 μμ Reply

    Έχεις απόλυτο δίκιο, πάντα υπάρχει πιο κάτω. Ας μην γινόμαστε καταστροφικοί. Διότι τα πάντα μεταβάλλονται, οι κοινωνίες, το σύστημα, οι νοοτροπίες, τα επίπεδα προοπτικής.. Μ’ αυτό εννοώ πως, αν πέφτουμε όλο και περισσότερο σε ένα βάλτο που μας ρουφάει αλύπητα τότε το μόνο που θα ζητάμε ως πολίτες είναι να βγούμε από αυτό τον λάκο με σκοπό την επιβίωση. Μέχρι τότε λοιπόν αυτή θα είναι η προοπτική μας. Να βγούμε από εκεί. Η προοπτική ενός υποτιθέμενου χεριού που θα μας τραβούσε και θα μας έβγαζε από κει, είναι μία πλάνη καθώς ίσως μας σπρώξει τελικά ακόμα πιο βαθιά.. Όπως και να’χει πάτο όπως λες και συ δεν πρέπει ποτέ να λέμε ότι πιάσαμε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: