Λευκές σελίδες

Ακόμα γράφω πρώτα με στο χαρτί τα κείμενά μου, επιστημονικά, της δουλειάς, ιστολογικά, οτιδήποτε, και μετά τα χτυπάω στον υπολογιστή. Τα γράμματά μου είναι άθλια. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά υπάρχουν φορές που ούτε κι εγώ δεν τα καταλαβαίνω. Τα αραδιάζω στη σειρά και, όπως βιάζομαι, δημιουργούν αλλόκοτα συμπλέγματα, παράλογες ενώσεις. Γράφω, σταματάω, τα κοιτάζω ενώ σκέφτομαι το επόμενο, προχωράω. Τα κοιτάζω, ξαναλέω. Σπανίως διαβάζω ό,τι έχω γράψει σε αυτές τις παύσεις. Πρέπει να είμαι πολύ απελπισμένος. Να μην μπορώ να κάνω βήμα.

Φίλοι το θεωρούν χάσιμο χρόνου, αλλά αντιλέγω ότι είναι κέρδος: Η αντιγραφή αποτελεί ουσιαστική, καθοριστική διόρθωση. Που είναι αληθές, αλλά όχι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι άλλη. Η αλήθεια είναι ο φόβος: Φοβάμαι ότι θα χαθώ, αν σταθώ μόνος, με τις σκέψεις μου απέναντι στην κενή, λευκή οθόνη.

Στο κενό λευκό χαρτί δεν χάνεσαι;

Χάνομαι. Και βέβαια χάνομαι, αλλά είναι ένα χάσιμο που το ξέρω και όσο κι αν με τρομάζει το έχω συνηθίσει και αποδεχτεί. Φοβάμαι, αλλά αισθάνομαι ότι θα την βρω την άκρη στο τέλος. Θα επιστρέψω.

 …    …    …    …    …

Είναι ο άνθρωπος λευκή σελίδα;

Παλιότερα το πίστευαν. Τώρα ξέρουμε ότι ακόμα και το σπερματοζωάριο και το ωάριο που ενώνονται στροβιλιζόμενα καθώς ξεκινούν το θαύμα της ζωής κουβαλούν άπειρες πληροφορίες μέσα τους. Κι έπειτα, τους εννιά μήνες που περνάμε ασφαλείς μέσα στη μήτρα δεχόμαστε τόσα πολλά ερεθίσματα, που είναι ικανά να μας στείλουν στον ψυχαναλυτή διά βίου. Οπότε όχι, ο άνθρωπος ποτέ δεν αποτελεί λευκή σελίδα. Πάντα είναι γραμμένος, πάντα είναι γεμάτος μουτζούρες.

Συνεπώς, το μόνο που μας μένει ίσως είναι να σκίσουμε το χαρτί. Κι αν είμαστε τυχεροί, να βρούμε άλλο για να το γεμίσουμε.

Μπορούμε να σκίσουμε το χαρτί;

Δεν ξέρω.

Δεν νομίζω

Πιθανόν να μπορούμε να σκίσουμε ένα από τα χαρτιά.

Ή, χειρότερα, να μπορούμε να σκίσουμε όλα τα χαρτιά απλώς αν το θέλουμε. Λέω χειρότερα, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι, παρά τις γενναίες διακηρύξεις μας και τα σχετικά, στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να σκίσουμε τίποτα, μας αρέσουν οι μουτζούρες, βαριόμαστε να ξεκινήσουμε από την αρχή το γράψιμο.

…    …    …    …    …

Θυμάμαι τον Χατζιδάκι. Τον είχαν ρωτήσει αν θα ήθελε να ξαναγίνει νέος και απάντησε πως όχι· πως δεν ήθελε να κάνει για δεύτερη φορά τα ίδια λάθη. Ο Χατζιδάκις ήταν ευχαριστημένος από τις σελίδες του. Τις φαντάζομαι πεντάγραμμα, με άτσαλες νότες, πουλιά και κορίτσια, όπως η χειρόγραφη παρτιτούρα της Αμοργού. Και με λάθη, εντάξει, πάλι όπως η παρτιτούρα της Αμοργού. Αλλά προφανώς ήταν λάθη που, όσο κι αν δεν του άρεσαν, δεν τον τυραννούσαν. Η απάντησή του δείχνει άνθρωπο ήρεμο, ειρηνευμένο, συμφιλιωμένο με πολλά.

Αν με ρωτούσαν εμένα, θα έδινα την εντελώς αντίθετη απάντηση. Δεν με φοβίζει τόσο η πιθανότητα να επαναλάβω τα λάθη μου –στο κάτω-κάτω της γραφής πάντα ενυπάρχει η ελπίδα ότι κάποιο θαύμα θα γίνει και δεν θα πέσω στη λούμπα– αλλά το να μην ξανακάνω τα σωστά μου –αυτά που, τέλος πάντων, εγώ θεωρώ σωστά μου. Που μπορεί να είναι λίγα, αλλά είναι αρκετά για να με κρατούν ζωντανό και όρθιο.

.

[Είναι 23.46 ώρα Γαλλίας, στο ποτήρι δίπλα μου απομένουν περίπου δυο γουλιές και με αυτή τη φράση γεμίζω το πρώτο φύλλο του σημειωματάριου που αγόρασα σήμερα…]

Advertisements

4 thoughts on “Λευκές σελίδες

  1. DrTeddy 07/03/2012 στο 12:53 μμ Reply

    Καλημέρα Φώτη,

    Ομοίως κι εγώ δεν ξέρω πόσα Moleskine έχω γεμίσει… Σημειώσεις επί σημειώσεων, mindmaps, λίστες, ακόμη και… κώδικας έχει γραφτεί με μολύβι κι έπειτα -όχι πάντα- έφτασαν στο πληκτρολόγιο.
    Αναρωτιέμαι κατά στιγμές πόσο χρόνο χάνω με τις αντιγραφές, αλλά συγχρόνως, όπως κι εσύ επισημαίνεις, η αντιγραφή από το χαρτί στην οθόνη είναι η καλύτερη διόρθωση…

    • fvasileiou 10/03/2012 στο 1:45 μμ Reply

      Όχι μόνο είναι η καλλίτερη διόρθωση, αλλά -σε μένα τουλάχιστον- το μολύβι ακολουθεί τον ρυθμό της σκέψης, ενώ το πληκτρολόγιο βιάζεται και πηδάει μπροστά.

  2. Γιάννης Πολυδωράκης 07/03/2012 στο 9:02 μμ Reply

    Ειλικρινής εξομολόγηση-αυτοανάλυση,αγαπητέ φίλε.Στέκομαι στο γεγονός,πως ότι επεξεργαστείς και
    παρουσιάσεις,δημιουργεί σπουδαίες εντυπώσεις.Είμαι ευγνώμων στην τεχνολογία που μου επιτρέπει
    να γνωρίζω ανθρώπους αξιόλογους της δικής σου ποιότητας.Ή αναφορά σου στον Χατζιδάκη με ώθησε
    να διαβάσω ξανά κάποια σχόλιά του τρίτου που ποτέ δεν θα χάσουν την επικαιρότητά τους.

    • fvasileiou 10/03/2012 στο 1:43 μμ Reply

      Ακριβώς, η τεχνολογία μας δίνει μεγάλες δυνατότητες. Για να δούμε αν θα διαμορφώσει τις ανθρώπινες ζωές στις επομενες δεκαετίες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: