Μπαλάντα υπεράσπισης του Μάρτη και 4 ακόμα

Αν το δεις αλλιώς, ο Μάρτιος είναι ο πιο αδικημένος μήνας. Θυμίζει το παιδί που οι γονείς το φόρτωσαν με τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και δεν του έχουν αφήσει χώρο να λειτουργήσει όπως θέλει κι όπως μπορεί. Καταλήγει να διαψεύδει τους γονείς, αλλά και τον εαυτό του, αφού κατά κανόνα οι προσδοκίες τους υπόγεια και ανεπίγνωστα καταλήγουν να είναι και δικές του προσδοκίες

Έτσι και ο Μάρτιος κουβαλά πολλές προσδοκίες –και υποσχέσεις– όντας ο πρώτος μήνας της άνοιξης, μόνο και μόνο για να καταλήξει στο τέλος γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης. Μια μικρή τραγωδία παίζεται κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, όποτε δυσφορούμε για τις βροχές και τα κρύα· μια μικρή τραγωδία και για εκείνον, την θέση που του δώσαμε στο ημερολόγιο, και για μας βέβαια.

 

(Τώρα που το ξανασκέφτομαι, θυμίζει σ’ αυτό τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα που ψηφίζονται και υπογράφονται: Κι αυτά, όπως ο Μάρτης κουβαλάν ελπίδες και υποσχέσεις, μόνο και μόνο για να αναδειχτούν στο τέλος γδάρτες, κακοί και παλούκια…)

*        *      *      *      *

Τόσες μέρες εδώ και δεν έχω τραβήξει παρά μόνο δύο ή τρεις φωτογραφίες κι αυτές με το κινητό μου. Κι όμως, κουβαλάω μαζί μου όχι μόνο τη φωτογραφική μηχανή, αλλά και τον τρίποδα. Από τη μια λέω «και τι να φωτογραφίσω, αφού οι διαδρομές που κάνω είναι δύο, τρεις το πολύ και τις έχω φωτογραφήσει ξανά και ξανά και ξανά στο παρελθόν». Από την άλλη σήμερα είδα το φως να διαπερνά τα σύννεφα και να διαχέεται τόσο όμορφα πάνω στα σπίτια και τους ανθρώπους, που σταμάτησα κι έμεινα να το χαζεύω. Χρύσιζαν οι τρούλοι των εκκλησιών και οι γκριζωπές όψεις των κτηρίων έμοιαζαν από ασήμι. Παρέες τουριστών με σάκους και φωτογραφικές μηχανές με προσπερνούσαν, κάποιοι ντόπιοι έτρεχαν κι άλλοι αγόραζαν μπαλόνια στα πιτσιρίκια τους. Σκέφτηκα να το φωτογραφήσω, αλλά κάτι κλώτσησε μέσα μου και δεν έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή. Πάτησα το πετάλι και προσπέρασα…

*      *      *       *       *

Αναρωτιέμαι τελευταία:

Διαφορετικοί άνθρωποι λειτουργούν με όμοιο τρόπο σε παρόμοιες καταστάσεις;

Ή μήπως η ιδιότητα, η καρέκλα, καταφέρνει και εξομοιώνει τους ανθρώπους, απαλείφει τις διαφορές τους;

Μήπως παρά τις φαινομενικές διαφορές παρόμοιοι άνθρωποι αποκτάν παρόμοιες θέσεις/ιδιότητες;

Ό,τι και να συμβαίνει δεν είναι ευχάριστο…

*      *      *      *      *

Ξεφυλλίζω με αποστροφή τα τελευταία graphic novel του Batman. Σελίδα παρά σελίδα σχεδόν και μια ολοσέλιδη εικόνα επικής μάχης – ο πιο αντιηρωικός των υπερηρώων κατάντησε λεβεντομαλάκας. Οι ιστορίες είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Τόσο ανύπαρκτες, που αναγκάστηκαν να σκοτώσουν τον Bruce Wayne, να τον αντικαταστήσουν και τώρα να τον επαναφέρουν σταδιακά. Τα ξεφυλλίζω και νιώθω την πλήξη που θα ένιωθα, αν στο ζάπινγκ έπεφτα σε επανάληψη σαπουνόπερας. Ένας καινούργιος Frank Miller που θα επιστρέψει τον Σκοτεινό Ιππότη είναι απαραίτητος. Και μέχρι τότε, ευτυχώς υπάρχουν άλλες σειρές για να διαβάζουμε…

*      *      *      *      *

Εν τέλει, το μόνο που κατέχω είναι αυτό το μολύβι, προέκταση του χεριού μου, απόληξη της σκέψης μου.

Τόσα χρόνια και δεν έχω καταφέρει να αποκτήσω τίποτα παραπάνω –σαν να λέμε, είμαι στην ίδια κατάσταση όπως τότε, 18 χρονών, που περνούσα στο Πανεπιστήμιο.

Δεν ξέρω τι έκανα τόσα χρόνια, αλλά έτσι θα πορευτώ.

Advertisements

Tagged: , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: