Αυτές τις μέρες

Μένω στην πέμπτη πολυκατοικία σε ένα συγκρότημα έξι πολυκατοικιών στο 13ο διαμέρισμα. Μπροστά από το κτήριο, μια μικρή αυλή καλυμμένη με χαλίκια, σκουπιδοκάδοι στριμωγμένοι στις γωνίες, χώροι στάθμευσης ποδηλάτων. Ακριβώς δίπλα μας, ένας ωραίος φούρνος κι απέναντι πλυντήριο. Γύρω-τριγύρω μπακάλικα, μανάβικα, ένα μεγάλο σούπερμάρκετ, 3-4 κινέζικα εστιατόρια, 2 Ιταλικά, μια ταβέρνα κι αρκετές μπρασερί. Οι άνθρωποι καλημερίζονται μεταξύ τους.

.

Ό,τι γεννιέται είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Η χαρά κάθε αρχής κουβαλάει μέσα της την θλίψη του θανάτου. Γι’ αυτό και η άνοιξη είναι στο βάθος της μελαγχολική εποχή. Το λουλουδάκι ανθίζει όχι για να ομορφύνει το σύμπαν, αλλά γιατί αίφνης συνειδητοποιεί ότι σύντομα θα μαραθεί. Η άνοιξη είναι η εποχή της Σαρακοστής, της Μεγαλοβδομάδας, του Λίνου και του Λιδινού –αν προτιμάτε.

Όσο χαβαλέ και αν παράξουμε, κάποια πράγματα είναι καταγωγικά, δεν αλλάζουν…

.

Η στρίγγλα της βιβλιοθήκης είναι σαν την κουράδα του σκύλου στο δέντρο της γωνίας. Υπάρχει. Μου δυσκολεύει τη ζωή, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Μόνο μια απορία: Συμπεριφέρεται σαν μαλακισμένη γιατί είναι μαλακισμένη ή γιατί δεν μπορεί, δεν ξέρει να φερθεί αλλιώς;

.

Με ρωτάν πώς τα περνάω. Λέω πολύ καλά. Για λόγους ακρίβειας θα έπρεπε να προσθέτω ένα «δεδομένων των συνθηκών», αλλά σπανίως το κάνω. Περνάω σημαίνει διέρχομαι από κάπου και την συγκεκριμένη περίοδο δεν διέρχομαι τον παρισινό βίο, αλλά τον βίο που καθορίζεται από τις «δεδομένες συνθήκες».

Δεν μου αρέσει να συζητάω τις δεδομένες συνθήκες. Μου αρέσει να κάνω ό,τι μπορώ, να ξεπερνάω και τον εαυτό μου όποτε είναι δυνατόν, και να αφήνω τα πράγματα να συμβαίνουν…

.

Μια πενταμελής οικογένεια αμερικανών τις προάλλες μπήκε στη μπρασερί που αράζαμε. Παράγγειλαν παγωτά, ουίσκι ο μπαμπάς και ο μεγάλος γιος, σαμπάνια η μαμά και η μεγάλη κόρη, κοκακόλα η μικρότερη. Έτρωγαν παγωτό φράουλα και σοκολάτα και το συνόδευαν με ουίσκι, σαμπάνια, κοκακόλα. Θορυβώδεις συζητήσεις, φωτογραφίες με το κινητό και τις φωτογραφικές μηχανές. Κάθονταν απέναντί μας και τους κάναμε χάζι –ήταν σαν να βρεθήκαμε αίφνης σε χλιαρό sitcom. Εντάξει, ήταν και η μεγάλη κόρη που μέτραγε…

.

Κινούμαι στο κέντρο που Παρισιού –εκεί βρίσκονται οι βιβλιοθήκες που δουλεύω. Και βλέπω ανθρώπους γεμάτους, υγιείς, χαλαρούς, ευτυχισμένους. Αναρωτιέμαι: Ο ανθρωπότυπος του Ουελμπέκ πού να ζει; Πού να κινείται; Μήπως είναι δίπλα μου; Μήπως εγώ δεν τον βλέπω;

.

Κατάργησα το μετρό (βρωμιά), κατάργησα το λεωφορείο (αργό), χρησιμοποιώ ποδήλατο και τις τελευταίες ημέρες τα πόδια μου. Με το ποδήλατο φθάνω γρήγορα και με ένταση. Με τα πόδια φθάνω αργά και έχοντας συζητήσει με τον εαυτό μου ό,τι με απασχολεί. Για να μπω στη βιβλιοθήκη χρειάζεται να χτυπήσω το κουδούνι. Τη στιγμή που η άκρη του δείχτη μου αγγίζει το στρογγυλό κομβίο, επανέρχομαι στην πραγματικότητα.

.

Παραδόξως, δεν σκέφτομαι καθόλου το μέλλον –σαν να μην υπάρχει. Παραδόξως, με απασχολεί μόνο το παρόν.

Advertisements

Tagged:

11 thoughts on “Αυτές τις μέρες

  1. Σοφία 22/03/2012 στο 4:01 μμ Reply

    Δεν ξέρω τι να πω. Αφήνω ένα γεια και τις σκέψεις μου.

    • fvasileiou 24/03/2012 στο 7:19 μμ Reply

      Καλησπέρα, Σοφία!

  2. Fri 22/03/2012 στο 4:59 μμ Reply

    Μπερδεμένες μου ακούστηκαν αυτές οι μέρες… Ή μάλλον οι σκέψεις σου, οι μέρες τι να φταίνε; Πού θα πάει; Τόση συζήτηση με τον εαυτό σου κάπου θα την βρεις την άκρη σου, ή δεν είναι αυτό το ζητούμενό σου;
    Την καλησπέρα μου 🙂

    • fvasileiou 24/03/2012 στο 7:19 μμ Reply

      Φυσικά και είναι το ζητούμενό μου, αλλά υπάρχει άκρη; Δεν το νομίζω πλέον.

  3. Orestios 22/03/2012 στο 11:20 μμ Reply

    «Παραδόξως, με απασχολεί μόνο το παρόν»……..
    δεδομένων των συνθηκών

    • fvasileiou 24/03/2012 στο 7:18 μμ Reply

      Για να τις υπερβούμε όμως, θα πρέπει να κοιτάζουμε και το λίγο παραπέρα.

  4. γρηγόρης στ. 23/03/2012 στο 8:49 πμ Reply

    Η «στρίγγλα» και δε μπορεί και δεν ξέρει να συμπεριφερθεί αλλιώς. Είναι όμως κι αυτή μια δεδομένη συνθήκη.

    • fvasileiou 24/03/2012 στο 7:17 μμ Reply

      Εκεί που με βγάζει από τα ρούχα μου, εκεί την λυπάμαι την φουκαριάρα.
      Ας είναι αυτές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε..

  5. “Παραδόξως, με απασχολεί μόνο το παρόν”
    Σε αυτό θα μείνω κι εγώ…
    Καλές και όμορφες βόλτες!

  6. tremens 04/05/2012 στο 1:13 μμ Reply

    Σήμερα σε βρήκα μέσω φίλης που σε παρακολουθεί και μου αρέσουν όσα διαβάζω, καλώς σε βρήκα λοιπόν και καλή σου μέρα!

    • fvasileiou 04/05/2012 στο 3:21 μμ Reply

      Καλωσόρισες!
      Ελπίζω να τα λέμε συχνά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: