Και τι είναι πολιτική;

Τελικά ποια θέματα αξίζουν της προσοχής των πολιτικών;

Τι αξίζει να συζητείται πολιτικά;

Κι ακόμα:

Τι είναι πολιτική και τι μικροπολιτική;

Τι είναι ρεαλισμός; Τι είναι λαϊκισμός;

Και πότε οφείλει ένας πολιτικός να σιωπά, πότε να σχολιάζει, πότε να προτείνει, πότε να συνθέτει και πότε ν’ αποφασίζει;

Σε όλα αυτά κάποτε είχα απαντήσεις, τώρα δεν έχω. Τώρα έχω μπερδευτεί με όσα ακούω και διαβάζω και, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ούτε τον χρόνο, ούτε την διάθεση να καθίσω να ασχοληθώ με αυτά τα ερωτήματα. Κυρίως γιατί νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι λίγο-πολύ δεδομένες κι αυτονόητες.

Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως αν είχαμε μια αυτοκτονία, θα κουνούσαμε το κεφάλι θλιμμένα, θα μουρμουρίζαμε «κρίμα τον άνθρωπο», θα συλλυπούμασταν τους οικείους και θα συνεχίζαμε τις ζωές μας.

Όμως τα 2 τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια κατακόρυφη αύξηση των αυτοκτονιών. Διαβάζω στο Reuters ότι τον 2011 στην Αθήνα μόνο οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 25% σε σχέση με το ’10. Κι αυτό από μόνο του, στη δική μου συνείδηση και σύμφωνα με όσα έμαθα έχω μάθει, είναι ένα μείζον πολιτικό θέμα. Και φυσικά δεν είναι μόνο οι αυτοκτονίες. Είναι η υπογεννητικότητα, το άθλιο Σύστημα Υγείας που εξοντώνει καθημερινά αθόρυβα τους ασθενείς συμπολίτες μας, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, το κοινωνικό μίσος που καλλιεργείται, η απόγνωση που γεννά η ανεργία, η ανέχεια και η απουσία πολιτικής πρότασης.

Επιπλέον χθες ζήσαμε μια διαφορετική αυτοκτονία. Οι άλλες γίνονταν μακριά από ξένα μάτια, ιδιωτικά, στους μακρινούς-διπλανούς μας μικρόκοσμους. Αυτοκτονούσε ο διπλανός, μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν ακούσαμε ή ότι δεν είδαμε. Αυτή όμως συνέβη καταμεσής όχι μόνο της πόλης, αλλά της χώρας· απέναντι από τη Βουλή· σε απόσταση αναπνοής από το Προεδρικό Μέγαρο και το Μαξίμου.

Η δημόσια αυτοκτονία είναι κάτι διαφορετικό, πρωτόγνωρο. Ειδικά όταν ο αυτόχειρας αφήνει πίσω του ένα σημείωμα-κραυγή. Δεν έχει σημασία αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις απόψεις και τις διαπιστώσεις του –το σημείωμα κανενός αυτόχειρα δεν ενέχει τον ρόλο Ιερής Γραφής ή απόλυτης αλήθειας, αλίμονο! Αυτό όμως που έχει σημασία, αυτό που τουλάχιστον καταλαβαινω εγώ, είναι πως ένας συνάνθρωπός μας για να μπορέσει να ακουστεί η φωνή του από τους εξουσιαστές μας, θεώρησε ότι έπρεπε να φτάσει στο σημείο αυτό.

Πού βρισκόμαστε αλήθεια;

Πού πάμε;

Πώς είναι δυνατόν μια πολιτική σωτηρίας να σπέρνει τόση φτώχεια, τόση ανέχεια, τόση ανεργία, τόση απόγνωση και θυμό;

Κι ακόμα, γιατί αποτελούν μείζον θέμα οι αναπηρικές συντάξεις που δόθηκαν παρανόμως σε μη-δικαιούχους και όχι οι συμπολίτες μας που καταφεύγουν στους κάδους των σκουπιδιών για να φάνε ή στην αυτοχειρία;

Γιατί να είναι λαϊκισμός ή κανιβαλισμός να ασχολείται κανείς με αυτό που συμβαίνει γύρω του, με αυτό που συμβαίνει στον συνάνθρωπό του; Γιατί αυτό να είναι μικροπολιτική;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν η σύγχρονη Υψηλή Πολιτική δεν καταδέχεται ή δεν θεωρεί αντικείμενό της τα προβλήματα του λαού, μήπως θα πρέπει να εφεύρουμε κάτι άλλο, κάποιους άλλους να ασχοληθούν με αυτά;

Tagged: , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: