Ο θάνατος ως προαίρεση

Στο τροπάριο του Νυμφίου υπάρχει ένας στίχος που με βάζει σε σκέψεις. Ο ποιητής απευθύνεται στην ψυχή του, δηλαδή στον εαυτό του, λέγοντας:

μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς

Ο θάνατος εδώ κατανοείται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον δικό μας. Για τον ποιητή το πριν και το μετά του τέλους του βιολογικού κύκλου είναι ενιαίο. Ο θάνατος δεν σηματοδοτεί το τέλος της ύπαρξης, αλλά είναι μια κατάσταση που βιώνουμε στο τώρα, κατά την διάρκεια του παρόντος βίου. Και είναι αυτή η κατάσταση, που ξορκίζει και προσπαθεί να αποφύγει: Του θανάτου ως πραγματικότητα, του θανάτου ως καθημερινότητα, του θανάτου, τελικά, ως ζωή.

Το μὴ παραδοθῇς όμως έχει και μια άλλη έννοια: Της εκούσιας επιλογής, της συνειδητής κίνησης, της αυτοπαράδοσης. Με άλλα λόγια, ο θάνατος δεν θεωρείται καν αναπότρεπτος, αλλά είναι μια επιλογή που μπορούμε να κάνουμε. Ένας κατήφορος που αφήνουμε τον εαυτό μας να διολισθήσει.

Τελικά, αυτό που μας λέει ο ποιητής είναι: Θέλεις να συμμετέχεις στο πανηγύρι του γάμου; Θες να κερδίσεις τον Παράδεισο; Τότε μην χάνεις τον χρόνο σου κοιμώμενος, μην πεθαίνεις στην καθημερινότητά σου, ζήσε.

Εύκολο ακούγεται!

Ή, τέλος πάντων, ωραίο: Να μην χάνει κανείς τις μέρες του με άχαρα και άγονα πράγματα, παραδομένος στην κατάθλιψη και στη μιζέρια, αλλά να επιλέξει να ζει την κάθε μέρα. Να την αδράξει, που λέγανε και στον Κύκλο.

Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί ο ποιητής. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει να μένει κανείς ξύπνιος και να ζει –σε τι συνίσταται πρακτικά.

Αυτόματα όμως ταυτίζω αυτόν τον καθημερινό θάνατο που περιγράφει ο ποιητής με την κατάσταση που ζούμε τα τελευταία 2 χρόνια. Το βλέπω στον εαυτό μου:

Κάθε πρωί, όταν μπαίνω στους ενημερωτικούς ιστότοπους για να μάθω τι γίνεται, τι κάνουν στον τόπο μου, κάτι πεθαίνει μέσα μου. Πικρία, στεναχώρια, αγανάκτηση, θυμός, οργή, μίσος –τίποτα από αυτά δεν είναι ζωή. Είναι όμως η καθημερινότητα που μας φτιάξανε για να ζήσουμε, το κοστουμάκι που μας ράψανε: Σκοτάδι και θάνατος.

Κι εδώ είναι το στοίχημα της γενιάς μου, αυτής της τραγικής και εθελοηττημένης γενιάς, αλλά και το δικό μου, το δικό σου:

Να μπορέσουμε (να μπορέσω!) σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο να ξυπνήσουμε, να απεγκλωβιστούμε από τον θάνατο και να αρχίσουμε να ζούμε τη ζωή.

Ωραίο ακούγεται.

Αλλά είναι εύκολο;

Και τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Τι μπορεί να σημαίνει;..

Advertisements

Tagged: ,

One thought on “Ο θάνατος ως προαίρεση

  1. Βασιλική 12/04/2012 στο 9:49 μμ Reply

    ο σημερινός ήλιος σχεδόν έλοιωσε το χιόνι στο Μιτσικέλι…
    Καλή Ανάσταση!
    (…δεν είναι εύκολο πλέον. Δεν υπάρχει πια συλλογικότητα ικανή για αγώνες ζωής)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: