Περασμένα μεσάνυχτα

Όταν περνάει η ώρα και η κούραση συσσωρεύεται, δεν σηκώνομαι για να πετάξω τα άχρηστα χαρτιά στη σακούλα με τα ανακυκλώσιμα, αλλά τα σκίζω και τα ρίχνω στο πάτωμα. Λέω: «Θα τα μαζέψω μετά», αλλά περνάμε μέρες μέχρι να έρθει αυτό το μετά και τα ανακυκλώσιμα συσσωρεύονται κι αναμειγνύονται με τα χρήσιμα, τα βιβλία με τους δεκάδες σελιδοδείκτες και τις φωτοτυπίες που επίσης κείτονται στο πάτωμα χάριν ευκολίας.

.

Η νύχτα γενικά δεν είναι εύκολη ώρα. Όλα τα μυστηριακά, τα αναπάντεχα, τα ατμοσφαιρικά, όλα τα κουλά νύχτα συμβαίνουν. Στη νυχτερινή κατατονία ακόμα και το παραμικρό, εκείνο που τη μέρα περνά απαρατήρητο, διογκώνεται, αναδύεται κι αναδεικνύεται, αποκτά υπερφυσικές διαστάσεις και κυριαρχεί. Το ψυγείο μου, για παράδειγμα, που στον αχό της μέρας στέκει βουβό, τις νύχτες βογκά και γρυλίζει ασταμάτητα. Τα πατώματα τρίζουν, τα τζάμια πάλλονται ανεπαίσθητα, ο χτύπος της καρδιάς μου νομίζω ότι αποκτά αντικειμενική υπόσταση και πνιχτές, ακανόνιστες ανάσες έρχονται από τα διπλανά διαμερίσματα. Γεννάει πάθη η νύχτα, που τη μέρα φαίνονται ασήμαντα, γελοία ή ανύπαρκτα. Φτιάχνει άρχοντες η νύχτα που τη μέρα φαντάζουν καρικατούρες ανθρώπων. Ξεσηκώνει τις καρδιές η νύχτα, ξυπνάει τις επιθυμίες και κοιμίζει τις αναστολές, δημιουργεί εμπειρίες που σε αναγκάζουν να λες και να ξαναλές στον εαυτό σου ότι δεν μετάνιωσες που το έζησες κι αυτό.

Η νύχτα και το μεσημέρι –να του πούμε κι αυτό.

Και το μεσημέρι είναι μια δύσκολη ώρα, γεμάτη μυστήρια και θαύματα,  αλλά το έχουμε λησμονήσει στις μέρες μας. Ίσως και να το έχουμε ξεπεράσει –δεν ξέρω. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι της ερήμου πάντως, όπως ο Ευάγριος ο Ποντικός, εφιστούσαν την προσοχή των νεαρών μοναχών στο μεσημέρι. Με τον ήλιο να φωτίζει κάθετα την οικουμένη και να εξαλείφει κάθε σκιά, να αποκαλύπτει κάθε μυστική πτυχή, και να παραδίδει ένα δήθεν ξεκαθαρισμένο και αποκεκαλυμμένο είδωλο του κόσμου στη λογική, το μεσημέρι είναι η ώρα που καθίσταται πιο δυνατός ο δαίμων της πορνείας. Η συνείδηση του ανθρώπου, το λογικό και η κρίση αδυνατίζουν, τα πάθη κορώνουν. Με άλλα λόγια, το μεσημέρι είναι μια μικρή νύχτα μέσα στη μέρα, καθώς κουβαλάει όλα τα πάθη και τους κινδύνους, τις ηδονές και τις αστοχίες της νύχτας κι ας είναι ο ήλιος στο πιο λαμπρό του σημείο.

.

Περασμένα μεσάνυχτα και τα χαρτιά καλύπτουνε το πάτωμα γύρω από το γραφείο, τα βιβλία ισορροπούν σχηματίζοντας μικρούς πύργους γύρω από τον υπολογιστή, βαριά βήματα σκαρφαλώνουν στη σκάλα και δύο λεπτά αργότερα το καζανάκι του γείτονα βρυχάται.

Περασμένα μεσάνυχτα κι η ελπίδα ότι κάποιο γλυκό όνειρο θα μας αγκαλιάσει και θα μας κρατήσει συντροφιά μέχρι την αυγή αδειάζει απ’ τις ψυχές μας όπως το κρασί από το ποτήρι μου.

Περασμένα μεσάνυχτα κι ο θάνατος που συσσωρεύτηκε μέσα μου συνειδητά ή ασυνείδητα κατά την διάρκεια της μέρας αναζητά χαραμάδα να ξεσπάσει.

Περασμένα μεσάνυχτα, ένα αέναο τραμπάλισμα ανάμεσα στις κάθε λογής επιθυμίες μου και τα πραγματικά μου όνειρα· στις πραγματικές μου δυνατότητες και τις αντικειμενικές δυνάμεις μου.

Περασμένα μεσάνυχτα η ιστορία που δεν θα γράψω ποτέ.

Advertisements

One thought on “Περασμένα μεσάνυχτα

  1. Belbo 21/04/2012 στο 6:07 μμ Reply

    Καλα κανείς και τη γράφεις ακομη και μέχρι εκει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: