Για τις εκλογές

1.  Παραδοσιακά στην Ελλάδα ψηφίζουμε με δύο κριτήρια / οι εκλογές στέλνουν διπλό μήνυμα:

Αφενός μεν επικροτούμε ή αποδοκιμάζουμε την πολιτική που ασκήθηκε από την απερχόμενη κυβέρνηση κι αφετέρου αποφασίζουμε ποια πολιτική θα ασκηθεί το επόμενο διάστημα κι από ποιους.

Αυτό σημαίνει ότι στην παρούσα συγκυρία και ασχέτως των όσων λέγονται προεκλογικά, ψήφος στα κόμματα που κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν (Πασόκ, ΝΔ_, Λάος) και σε εκείνα που στήριξαν με επιφυλάξεις ή ανεπιφυλάκτως την πολιτική της Τρόικας και των Μνημονίων (Δράση, Δησύ κτλ), θα ισοδυναμεί από τη μια με επιβράβευση των όσων επιβλήθηκαν και υποστήκαμε και από την άλλη με πράσινο φως για να συνεχίζουν να εφαρμόζουν την ίδια πολιτική απρόσκοπτα.

2.  Η όποια αλλαγή στο μείγμα της πολιτικής, δεν συνιστά επ’ ουδενί αλλαγή στην ουσία της πολιτικής.

3.  Διαβάζω όλο και πιο συχνά εκκλήσεις να μην κάνουμε τον «επικίνδυνο» διαχωρισμό σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Γίνονται συνήθως από ανθρώπους που εφηύραν και προώθησαν το (προφανώς) ακίνδυνο διαχωρισμό ανάμεσα σε λαϊκιστές / μίζερους και σε ρεαλιστές / λαρτζ.

Η έκκλησή τους έχει μια δόση αλήθειας: Είτε ήμασταν υπέρ, είτε ήμασταν κατά του Μνημονίου, αυτό είναι το πλαίσιο που έθεσαν την χώρα και τους πολίτες οι πολυχρονεμένοι αυθέντες μας και μέσα σε αυτό θα κινούμαστε αναγκαστικά το επόμενο προβλεπτό διάστημα.

Η έκκλησή τους έχει όμως και μια δόση υποκρισίας. Όταν ζητάνε να μη χωρίζουμε κόμματα και πολιτικούς σε μνημονιακούς και μη, εννοούν ότι ασχέτως της θέσης που τήρησαν σε σχέση με το Μνημόνιο, όλοι είναι, όλοι είμαστε ίδιοι· όλοι έχουν, όλοι έχουμε τις ίδιες ευθύνες.

Λυπάμαι, αλλά δεν είναι έτσι.

4.  Μνημονιακά ή αντιμνημονιακά τα κόμματα, δεν έχουν πείσει, εμένα τουλάχιστον, ότι διαθέτουν κάποιο πραγματοποιήσιμο σχέδιο υπέρβασης της Κρίσης, πόσω μάλλον ένα Εθνικό Σχέδιο για την ανασύνταξη και αναδημιουργία της Πολιτείας και της Κοινωνίας.

5.  Αν κάτι πληρώνουμε με αυτή την Κρίση είναι το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία και ο λαός σταματήσαμε να αναφερόμαστε στα πραγματικά, καθημερινά προβλήματα και αρχίσαμε να θεραπεύουμε ένα χάρτινο οικοδόμημα, μια κοινή ψευδαίσθηση –ο μύθος της «Ισχυρής Ελλάδας» ήταν ίσως το αποκορύφωμα αυτής της ιστορίας. Οι δε χλιδάνεργοι αποτελούν το όνειδος όχι μόνο του Συστήματος Εξουσίας (κόμματα, ΜΜΕ, επιχειρηματίες, κτλ) αλλά και της ίδιας της κοινωνίας που το ανέχτηκε. Της γενιάς μου, που παραμυθιάστηκε.

Θα περίμενε κανείς ότι όλοι κάτι θα διδασκόμασταν και θα προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τακτική. Όμως όχι. Τα κόμματα επιστρατεύουν ξινισμένα συνθήματα και παρωχημένες τεχνικές πόλωσης για να μαζέψουν τα πρόβατα στο μαντρί. Τα ΜΜΕ σιγοντάρουν, αναπαράγοντας δηλώσεις και «ειδήσεις» περί όνου σκιάς και προσπερνώντας ζητήματα που θα έχουν να κάνουν με την επόμενη μέρα.

Έτσι, βλέπουμε τα κόμματα να αναλώνονται σε οξύτατες αλληλοκατηγορίες για το ντιμπέιτ, αλλά να απαντούν με γενικολογίες, που αμφιβάλλω αν πείθουν και τους πλέον πωρωμένους οπαδούς τους, όταν η κουβέντα φθάνει στην ταμπακιέρα. Τι σημαίνει, άραγε, «δεν θα επιτρέψουμε νέα μείωση μισθών και συντάξεων»; Μήπως και πριν 2-3 μήνες δεν ακούγαμε τις ίδιες ή ανάλογες υποσχέσεις μόνο και μόνο για να την συμφωνήσουν και να την ψηφίσουν στη συνέχεια;

6.  Υποσχέσεις για ανάπτυξη.

Η ανάπτυξη είναι καλή και μακάρι να σταματήσει άμεσα αυτή η κατρακύλα, αλλά:

–          Ανάπτυξη με λιτότητα μπορεί να υπάρξει; Και τι σόι ανάπτυξη θα είναι τότε αυτή;

–          Η όποια ανάπτυξη δεν θα έρθει στο κενό, ούτε στο παρελθόν. Θα έρθει στο συγκεκριμένο περιβάλλον που διαμορφώθηκε και διαμορφώνεται, με τους χαμηλότατους μισθούς, τα καταργημένα εργασιακά δικαιώματα, τις ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές κτλ. Οπότε το ερώτημα επανέρχεται και επεκτείνεται: Τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή και για ποιους;

7.  Κάποιοι (αφελείς;) πίστευαν ή τουλάχιστον διακήρυσσαν την πεποίθησή τους ότι μπορεί να καταστραφεί το κοινωνικό κέντρο, αλλά να διατηρηθεί το πολιτικό.

Δυο χρόνια μετά η κοινωνία βυθίζεται στην απελπισία και τον εξτρεμισμό και τα κόμματα και οι φορείς το μόνο που κάνουν είναι να απαγγέλουν κοινότοπες ηθικολογίες. Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα και ουσιαστικά, δεν θα χρειαστεί να είναι κανείς προφήτης για να δει τι θα προκύψει στο κοντινό μέλλον.

Εν τέλει η κοινωνία ή θα αφανιστεί ή θα αλλάξει. Μακάρι η αλλαγή να μην γίνει διά της καταστροφής.

Tagged: , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: