Τιμωρητική ψήφος;

Ένα από τα επιχειρήματα των κομμάτων που ψήφισαν ή χειροκρότησαν το Μνημόνιο και των υποστηρικτών τους είναι ότι ο λαός την Κυριακή δεν πρέπει να ψηφίσει για να τιμωρήσει όσα έγιναν κατά το παρελθόν, αλλά για το μέλλον.

Καταρχήν εδώ υπάρχει ένα λογικό άλμα: Το γεγονός ότι δεν ψηφίζεις κάποιον, στην προκειμένη περίπτωση τα δυο μεγάλα κόμματα και όσα μικρά υποστήριξαν το Μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι τον τιμωρείς, σημαίνει απλώς ότι δεν τον εμπιστεύεσαι ή ότι προτιμάς περισσότερο κάποιον άλλον. Όταν, για παράδειγμα, το 1996 η ΠόλΑ του κ. Σαμαρά δεν πήρε το 3% για να μπει στη Βουλή και μοιραία διαλύθηκε, δεν σήμαινε απαραίτητα ότι ο λαός την τιμώρησε για κάτι, αλλά ότι απλώς βρήκε κάτι καλλίτερο να ψηφίσει. Συνεπώς, το να μην είναι Βουλευτές, για παράδειγμα, την επόμενη περίοδο ο κύριος ΓΑΠ και οι Υπουργοί του που χειρίστηκαν το Μνημόνιο (Γ. Παπακωνσταντίνου, Ε. Βενιζέλος, Α. Λοβέρδος κλπ), δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι τους τιμωρούμε. Σημαίνει ότι δεν μείναμε ευχαριστημένοι από την δουλειά τους και λέμε να δοκιμάσουμε και κάποιον άλλον.

Αλλά υπάρχουν και άλλη μια παράμετρος:

Εδώ που έχουμε φτάσει, είναι αδύνατον να προχωρήσουμε στο όποιο μέλλον, αν δεν υπάρξει μια κάποια κάθαρση, μια κάποια τομή, μια κάποια αλλαγή στο κομματικό σκηνικό και το Σύστημα Εξουσίας (ΜΜΕ, κόμματα, επιχειρηματίες κτλ). Κι από τη στιγμή που κανένας παράγοντας αυτού του Συστήματος Εξουσίας (κανένας!) δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναλάβει προσωπικά ένα κομμάτι της ευθύνης και να παραιτηθεί, ο λαός οφείλει να διώξει όσους περισσότερους μπορεί. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για να ξεφυτρώσει, όχι άμεσα βέβαια, αλλά μεσοπρόθεσμα, κάτι καινούργιο, κάτι πραγματικά ελπιδοφόρο.

Είναι φανερό ότι σε κάποιους δεν αρέσει αυτό. Κάποιοι πίστευαν ότι μπορεί να καταστραφεί μια χώρα, να ισοπεδωθούν άνθρωποι και θεσμοί, και να μείνει το Σύστημα Εξουσίας ανέπαφο. Να αυτοκτονούν δηλαδή οι πολίτες στο Σύνταγμα ή τις αποθήκες τους, γονείς να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στα Χωριά SOS γιατί δεν μπορούν να τα θρέψουν, η ανεργία να έχει ξεπεράσει στο σύνολο το 22%, τα σχολεία να υπολειτουργούν χωρίς βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό και τα νοσοκομεία να σέρνονται χωρίς φάρμακα και γάζες και τα δυο μεγάλα κόμματα να παίρνουν 40% και 45% και να εναλλάσσονται στην εξουσία, ενώ οι αρχηγοί τους χορεύουν χαρωπά σκληρό ροκ και οι Βουλευτές τους απαγγέλουν φτηνούς δεκάρικους για την σωτηρία που θα σκάσει μύτη οσονούπω.

Λυπάμαι, αλλά αυτή η κατάσταση δεν μου φαίνεται καθόλου υγιής. Πιο φυσιολογικό μου φαίνεται αυτό που περιγράφανε οι δημοσκοπήσεις, με την καθίζηση των Μνημονιακών, την άνοδο των αντιμνημονιακών, την συρρίκνωση του πολιτικού κέντρου (φυσιολογικό αποτέλεσμα της εξολόθρευσης του κοινωνικού κέντρου) και την άνοδο των ακραίων κομμάτων όλου του φάσματος. Δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι έστω και μηδενιστικά, η κοινωνία αντιδρά σε αυτό που της συμβαίνει, ότι υπάρχει ζωή μέσα της, ότι δεν σέρνεται από την μύτη, όπως η αρκούδα από τον αρκουδιάρη.

Δεν πιστεύω φυσικά ότι η λύση θα δοθεί από τον κ. Τσίπρα, τον κ. Καμμένο ή την κα. Παπαρήγα· από Αριστερή Κυβέρνηση ή από συνεργασία των αντιμνημονιακών δυνάμεων· δεν πιστεύω ότι η σωτηρία βρίσκεται στην δραχμή, όπως δεν πιστεύω ότι βρίσκεται και στο ευρώ ή το δολάριο. Η σωτηρία, αν θα υπάρξει, θα προκύψει από νέους ανθρώπους, από νέους σχηματισμούς και μια νέα γλώσσα –μια νέα δηλαδή σχέση με τα πράγματα, τον τόπο και τους ανθρώπους.

Μέχρι τότε θα πορευόμαστε όπως μπορούμε: Διώχνοντας όσα περισσότερα πολιτικά ρετάλια μπορούμε, καθαρίζοντας τον χώρο για το καινούργιο.

Και δεν μασάμε.

Ξέρουμε, ας πούμε, ότι απανωτές εκλογές δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν. Δεν τις τόλμησε ο Μητσοτάκης το ’90, ούτε ο Καραμανλής το ’07, παρότι αντικειμενικά είχαν περισσότερους υποστηρικτές και πολύ μεγαλύτερη ανοχή από την κοινωνία, από ότι ο κ. Σαμαράς, ο οποίος όχι μόνο δεν μπορεί να μαζέψει τους δικούς του, αλλά έχει κι έναν Ράιχενμπαχ πάνω από το κεφάλι του.

Ξέρουμε επίσης ότι ακυβερνησία δεν πρόκειται να προκύψει: Οι Μνημονιακοί θα φτιάξουν όπως-όπως μια κυβέρνηση για να περάσει τον Ιούνιο τα νομοσχέδια που απαιτεί η Τρόικα (νέοι φόροι, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων κτλ), η οποία φυσικά και θα είναι μια Κυβέρνηση χωρίς περίοδο χάριτος, αδύναμη, με οριακή νομιμοποίηση –αλλά στους Καιρούς του Μνημονίου ποια Κυβέρνηση είναι ισχυρή; Ο κύριος ΓΑΠ διέθετε 160 Βουλευτές όταν εξελέγη και το Πασόκ κατέληξε να έχει Πρωθυπουργό τον Παπαδήμο και να στηρίζεται στις ψήφους του κ. Σαμαρά.

.

Δεν πιστεύω ότι στις εκλογές υπάρχει ένας λαός, ο οποίος σοφά μοιράζει την πίτα στέλνοντας παράλληλα κι ένα μήνυμα στους ενδιαφερόμενους. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί, εκατομμύρια πολίτες και ο καθένας από αυτούς ψηφίζει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.

Ελπίζω, εύχομαι στις επόμενες εκλογές όλοι να ψηφίσουν χωρίς φόβο και με πάθος. Έτσι κι αλλιώς η λογική μηδέν βλέπει στο πηλίκο.

Tagged: , , , , , , , ,

4 thoughts on “Τιμωρητική ψήφος;

  1. Fri 04/05/2012 στο 12:28 μμ Reply

    Συμφωνώ μαζί σου, να διώξουμε τα ρετάλια, να εξαφανιστούν οι ανεύθυνοι ψεύτες, οι καρεκλοκένταυροι που είχαμε τόσο καιρό στα κεφάλια μας! Εύχομαι αυτήν τη φορά μπροστά στις κάλπες να σταθούμε άξιοι των περιστάσεων! Άντε να δούμε…
    Καλή σου μέρα🙂

  2. Σοφία 06/05/2012 στο 4:33 μμ Reply

    Η σωτηρία θα προκύψει άμα αρχίσουμε να ψηφίζουμε με προσωποκεντρικά κριτήρια, δηλαδή να προτιμούμε πολιτικούς με διάθεση για δουλειά και προσφορά και έργο, και όχι πολιτικούς που λένε μεγάλα λόγια και υπόσχονται λαγούς με πετραχείλια. Το να εκλέξεις 300 λαμόγια από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι το ίδιο καταστροφικό για τη χώρα με το να εκλέξεις 300 λαμόγια από μικρότερα / αντιμνημονιακά / περιθωριοποιημένα / καινούρια / διαφορετικά κόμματα. Το θέμα για μένα δεν είναι θέμα κομμάτων αλλά θέμα πολιτικών. Μπορούμε να βρούμε 300 ικανούς ανθρώπους να βάλουμε στη Βουλή; Αν δεν μπορούμε να τους βρούμε, όποιο κόμμα και να βγει, όποιος συνδιασμός και να κυβερνήσει, όποιους και να τιμωρήσουμε, το ίδιο και το αυτό.

    • fvasileiou 06/05/2012 στο 5:21 μμ Reply

      Αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει, αν στον τόπο μας δεν υπήρχε αυτή η καταραμένη κομματική πειθαρχία, που κάνει τους Βουλευτές να ψηφίζουν κοπαδικά. Βέβαια από την προηγούμενη Βουλή αυτό άρχισε να αλλάζει -κάποιοι Βουλευτές προτίμησαν να καταψηφίσουν ή να υπερψηφίσουν κόντρα στην κομματική γραμμή και να διαγραφούν. Θα χρειαστεί όμως χρόνος για να λειτουργούν οι Βουλευτές με κύριο γνώμονα την συνείδησή τους.
      Πέρα όμως από τις μεμονωμένες αξιόλογες φωνές, χρειάζεται και εθνικό σχέδιο, δηλαδή νέα κόμματα, νέες ιδέες, νέα σχέση του πολίτη με την πολιτική και την εξουσία. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα αργήσουμε να τα δούμε κι αυτά.

      • Σοφία 06/05/2012 στο 6:14 μμ Reply

        Την κομματική πειθαρχία μπορείς να τη σπάσεις πιο εύκολα όταν είσαι άνθρωπος αξιόλογος και ικανός. Όταν είσαι ανθρωπάκι, δεν μπορείς να αντιτάξεις παράστημα σε τίποτα και σε κανέναν, απλούστατα γιατί δεν το έχεις. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτό που λείπει από τον τόπο δεν είναι τόσο οι νέες ιδέες αλλά η διάθεση για δουλειά γενικότερα. Τι να τις κάνεις τις ιδέες όταν όλοι κοιτάνε το βόλεμά τους με όσο το δυνατόν λιγότερο κόπο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: