Moonrise Kingdom

Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1965 στο νησάκι New Penzance της Νέας Αγγλίας. Δυο δωδεκάχρονα παιδιά, ένας πρόσκοπος με τεράστια μαύρα κοκάλινα γυαλιά μυωπίας,  που βάφει τα μάτια της έντονα γαλάζια, ερωτεύονται και το σκάνε κρυφά. Ο σερίφης και ο αρχηγός των προσκόπων της περιοχής, με την βοήθεια των κατοίκων και των γονιών της κοπέλας, τα βρίσκουν μετά από πολλές περιπέτειες σε μια απόκρημνη ακτή, που τα παιδιά ονόμασαν Βασίλειο του Ανατέλλοντος Φεγγαριού. Οι μεγάλοι χωρίζουν τα παιδιά -το κορίτσι επιστρέφει στην οικογενειακή μονοτονία, ενώ το αγόρι, που είναι ορφανό, το περιμένει το άσυλο και μερικά ηλεκτροσόκ (!) γιατί, όπως δηλώνει η υπεύθυνη της Κοινωνικής Υπηρεσίας που σπεύδει στην περιοχή, είναι ατίθασο. Τα δύο παιδιά το σκάνε ξανά με την βοήθεια των φίλων τους αυτή τη φορά και οι μεγάλοι τρέχουν πάλι από πίσω τους, ενώ ένας σφοδρός τυφώνας πλήττει την περιοχή προκαλώντας μεγάλες καταστροφές, φέρνοντας τα πάνω-κάτω στην ζωή της μικρής κοινότητας και δίνοντας και την τελική λύση.

Ο Wes Anderson είναι από εκείνους τους σκηνοθέτες που οι ταινίες του είτε σ’ αρέσουν, είτε όχι. Από την πρώτη του κιόλας δουλειά (δηλαδή την δεύτερη, το Rushmore, γιατί την πρώτη δεν την έχω δει, όπως νομίζω και κανένας) δημιούργησε ένα σύμπαν που αν και μετεωρίζεται ανάμεσα στο παραμύθι και το όνειρο, είναι φτιαγμένο με τα πλέον οικεία υλικά:  Την μελαγχολία και το χιούμορ, την μοναξιά, την αγάπη, την αθωότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις -την ανάγκη του ανθρώπου για σχέση-, και πάνω απ’ όλα τον άνθρωπο που δεν χωράει πουθενά και σε τίποτα.

Κρίνοντας αυστηρά την φιλμογραφία του, κάποιος ειδικός ίσως αποφανθεί ότι οι ταινίες του είναι άνισες. Αυτό όμως το κριτήριο, αν και σημαντικό όταν οι Ενώσεις Κριτικών ψηφίζουν τα 100 αθάνατα αριστουργήματα του όποιου αιώνα, δεν είναι το αποφασιστικό για να αρέσουν ή, πιο πολύ, για να τις αγαπήσει ένας θεατής. Οι ταινίες πέρα από τις μετρήσιμες αρετές έχουν και κάτι αδιόρατο γι’ αυτό και εξαιρετικά σπάνιο: Ένας αέρα, μια πνοή, το πνεύμα που τους δίνει ο δημιουργός τους. Όλες οι ταινίες του Anderson, ασχέτως των άλλων μειονεκτημάτων που κάποιος μπορεί να τους προσάψει, έχουν ακριβώς αυτόν τον αέρα, γι’ αυτό και σε κάποιους από εμάς αρέσουν ούτως ή άλλως.

Προσωπικά, θεωρώ το Moonrising Kingdom την καλλίτερη ταινία του δημιουργού από τους Tenenbaum. Όλα τα στοιχεία του αντερσονικού σύμπαντος που αγαπάμε είναι εδώ, κι επιπλέον η ιστορία, το σενάριο, διαθέτει συγκρότηση κι ένα εξαιρετικό φινάλε – σημεία στα οποία υστερούσαν οι προηγούμενες ταινίες του. H παιδική φαντασία που αφηγείται ταίριαξε απόλυτα με τον κινηματογραφικό τρόπο του Anderson. Η απόσταση που διακρίνει την σκηνοθετική του ματιά, αναδεικνύει την θλίψη των ενηλίκων, αλλά και την ζεστή αγάπη των παιδιών. Γιατί, αν και το New Penzance μοιάζει πολύ με επίγειο παράδεισο, αν και τα 60s φαντάζουν σαν μια από τις ωραιότερες εποχές του περασμένου αιώνα, οι κάτοικοι του νησιού ζούνε με μια κρυφή οργή και μια λύπη που ώρες-ώρες δεν απέχει πολύ από την κατάθλιψη. Ακόμα και όταν είναι μαζί, φαντάζουν μόνοι. Και μόνο αυτά τα δύο παιδιά φαινεται να έχουν καταφέρει να ταυτίσουν τις πράξεις με την επιθυμία τους και το σώμα με την ψυχή. Γι’ αυτό και, παρά τα περίπλοκα σχέδια που καταστρώνουν ή την μυστικότητα, δεν υπάρχει τίποτα πονηρό ή αφύσικο ακόμα και σε κείνες τις αποφάσεις και τις πράξεις τους, που εμείς οι ενήλικοι θα χαρακτηρίζαμε παράλογες και βιαστικές χαμογελώντας συγκαταβατικά.

Στην επιτυχία της ταινίας συμβάλλει και οι εξαιρετικοί ηθοποιοί του -νομίζω μόνο σε ταινίες του Woody Allen ή του Scorsese έχουμε την ευκαιρία να δούμε τόσους πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς να συμπρωταγωνιστούν.

Τα δυο παιδιά (Kara Hayward και Jared Gilman) είναι εξαιρετικά στους ρόλους τους -ειδικά οι σκηνές που μοιράζονται στο Βασίλειό τους δεν θες να τελειώσουν. Φυσικά παίζουν ο Bill Murray και ο Jason Swartzman -μόνιμοι συνεργάτες του σκηνοθέτη από την εποχή του Rushmore. Και οι δυο τους, αλλά ειδικά ο Murray, είναι ηθοποιοί που μπορούν και παίζουν με τις σιωπές, μπορούν και βγάζουν συναίσθημα μένοντας ανέκφραστοι -είναι σπάνιο χάρισμα και λίγοι σκηνοθέτες μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και να το εντάξουν δημιουργικά στις ταινίες τους. Η Frances McDormand, o Edward Norton και o Harvey Keitel είναι όλοι σπουδαίοι ηθοποιοί οι οποίοι για πρώτη φορά εμφανίζονται σε αντερσονική ταινία. Όπως και ο Bruce Willis -επιτρέψτε μου να σταθώ λίγο σε αυτόν, γιατί τους τρεις πρώτους τους ξέρουμε σαν ηθοποιούς χαρακτήρων, ενώ ο Willis είναι πιο γνωστός ως action hero. Οι ηθοποιοί που παίζουν στις μεγάλες παραγωγές έχουν μια καταπληκτική ικανότητα να λένε τις ατάκες -θυμηθείτε το make my day του Eastwood, ή το no problemo του Swartsenegger, και, φυσικά, το hippy kay ye, motherfucker του ίδιου του Willis. Τους είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να παίξουν σε μια ταινία, να υποδυθούν έναν ήρωα που δεν θα έχει ατάκες ή μονολόγους-ξεσπάσματα, που θα πρέπει να ενταχθούν σε ένα σύνολο, να αφομοιωθούν και έτσι να ξεχωρίσουν. Ε, λοιπόν, ο Bruce δεν τα καταφέρνει απλώς, αλλά αριστεύει. Δεν θα πάρει όσκαρ, φυσικά, γι’ αυτή του την ερμηνεία, όπως κανένας ηθοποιός του Anderson δεν έχει πάρει, αν θυμάμαι καλά, αλλά δείχνει σε μας τους φαν του τις υποκριτικές του δυνατότητες, που κοιμόταν για κάτι χρόνια, και κάνει -επιτέλους!- μια καλή ταινία.

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο -αρκετά μακρυγόρησα: Το Moonrising Kingdom είναι ακριβώς το σινεμά που αγαπάω.

Τρέξτε να το δείτε!

Advertisements

Tagged: , , , , , , , , ,

One thought on “Moonrise Kingdom

  1. Belbo 02/06/2012 στο 8:48 πμ Reply

    Θα τρεξω Φώτη, κι εμένα ο Wes είναι απο τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, έχει το δικο του σύμπαν, να είσαι καλα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: