«Σκότωσέ με, αλλά μη με ταπεινώνεις»

Ανεβαίνω στο ποδήλατο κι αισθάνομαι ελεύθερος.

Ο αέρας μου χτυπά το πρόσωπο, καθώς δίνω ταχύτητα με τα πόδια και οι άνθρωποι εξαφανίζονται από μπροστά μου. Περνώ δίπλα, μπροστά από τα αυτοκίνητα και βγαίνω από την πόλη. Ποδηλατώ κάτω από δέντρα, δίπλα από λιβάδια, παράλληλα με την λίμνη. Τα ζουζούνια που συντρίβονται στο πρόσωπό μου δεν με πτοούν –το μυαλό δουλεύει γρήγορα, η καρδιά ανεβάζει στροφές, η αδρεναλίνη μου φτιάχνει την διάθεση και σιγομουρμουρίζω τραγούδια. Παλιά, λυπημένα τραγούδια κατά κανόνα, αλλά με όρεξη και κέφι.

Νιώθω μιαν αυτάρκεια όταν τρεχοβολάω με το ποδήλατο, που μου λείπει από τις άλλες πλευρές της ζωής. Είμαι εγώ, μόνος και ορίζω πού πηγαίνω και πώς. Εδώ, πάνω στους δυο τροχούς, πατάω το πετάλι και φεύγω μακριά από όσα αντιπαθώ –τους θορύβους, την γκριζάδα, την μελαγχολία του συγχρωτισμού. Μακάρι, Θεέ μου, να μπορούσα να ξεφύγω έτσι απλά και από όσα αποστρέφομαι: Τους κάθε λογής στρατωνισμούς και τις πειθαρχίες, τις αυθεντίες και τους εξουσιαστές, τα καψόνια και τις διαδικασίες. Δεν είναι μόνο ότι δεν μου αρέσουν, ότι με μεγάλωσαν να μην τα επιθυμώ και να τα αντιπαθώ, είναι που δεν τα κατανοώ καθόλου.

.

Τώρα κάθομαι σε μια καρέκλα. Τα πόδια μου ακίνητα στο πάτωμα και οι άνθρωποι που απαιτούν παρόντες. Ναι, το δωμάτιο είναι άδειο, αλλά όλοι αυτοί είναι εδώ και κάνουν το κομμάτι τους. Η διέξοδος, ανορθολογική –ακόμα και ο Νίκος το είπε. Θα πρέπει να παραμείνω εδώ και να το φάω ολόκληρο.

.

Τελικά, αυτό σημαίνει ενηλικίωση:

Να μην έχεις πουθενά να κρυφτείς. Να μην μπορείς να ξεφύγεις. Ένα πεπρωμένο που επαναλαμβάνεται, μια πόλη που θα τρέχει διαρκώς από πίσω σου ή εσύ πίσω από εκείνη.

Να είσαι αλυσοδεμένος στην ανάγκη και την λογική.

Η ζωή σαν ποδήλατο χωρίς πετάλια. Ή και χειρότερα: Σαν ποδήλατο δίχως ρόδες, που σε κάνει να αναρωτιέσαι διαρκώς γιατί επιμένεις να το καβαλάς…

…φαντάζομαι γιατί μας θυμίζει λίγο τα παλιότερα χρόνια, που κλωτσούσαμε το πετάλι και φεύγαμε…

…ή γιατί παραμεγαλώσαμε και δεν βγάζουν ποδήλατα στα μέτρα μας.

Advertisements

7 thoughts on “«Σκότωσέ με, αλλά μη με ταπεινώνεις»

  1. hfaistiwnas 04/07/2012 στο 8:27 πμ Reply

    Κάπως το ίδιο νιώθω και εγώ και το συμπέρασμα που έβγαλες δεν μπορεί να είναι πιο σωστό..
    Μας πηγαίνει πίσω στα παλιά μας, στα παιδικά μας.. στην ελευθερία μας..

    • fvasileiou 04/07/2012 στο 6:10 μμ Reply

      Είναι ελευθερία ή ένα «πεπρωμένο» που ακόμα δεν έχει διαγραφεί ακριβώς για να μας κυκλώσει; Δεν ξέρω…

  2. γρηγόρης στ. 04/07/2012 στο 4:23 μμ Reply

    Αναρωτιέμαι από την άλλη, Φώτη, αν ποτέ βγήκαν ποδήλατα στα μέτρα μας.

    • fvasileiou 04/07/2012 στο 6:07 μμ Reply

      Λες, Γρηγόρη;
      Πιθανόν…

  3. Belbo 07/07/2012 στο 12:37 πμ Reply

    Ωραίο κείμενο Φώτη!

    • fvasileiou 09/07/2012 στο 11:16 πμ Reply

      Ευχαριστώ, φίλε!

  4. coolplatanos (@coolplatanos) 15/07/2013 στο 7:14 μμ Reply

    Ρώτα και ξαναρώτα ποιος τα σκέφτεται αυτά που καταγράφεις. Ισως με τις επίμονες ερωτήσεις ανακαλύψεις ξανά ένα χώρο ελευθερίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: