Υγρά σεντόνια

Αν ξύσεις την καυτή επιφάνεια του Ιουλίου, από κάτω θα βρεις πάγο. Πάγος παντού. Πάγος στα όνειρα, τις ελπίδες, τα σχέδια, τις ανθρώπινες σχέσεις, τους έρωτες και τα μίση, τις πράξεις και τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις αναβολές. Σαν ο καιρός, η φύση, να μεγεθύνει κάθε χρόνο τέτοιον καιρό τα πάθη και τις ανεπάρκειες του καθενός μας και ταυτόχρονα να τις περιτυλίγει με αυτόν τον μανδύα καύσωνα. Για να μην γινόμαστε ανυπόφοροι στους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας. Για να μπορούμε να λέμε «κάνει πολλή ζέστη» και να αφήνουμε τους λογαριασμούς για ένα αργότερα που κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα έρθει.

*

Δεν μπορεί να πεις, κανείς δεν μπορεί να πει, ότι δεν προσπάθησα.

Πάμε παρακάτω.

*

Όσο διαβάζω τον τελευταίο καιρό τις πολιτικές και οικονομικές ειδήσεις, τόσο πείθομαι ότι είναι χαμένος χρόνος και ενέργεια. Ο ενεργός πολίτης αλλού θα πρέπει να στρέψει την ενεργητικότητά του· αυτό το Κράτος, αυτό το Κομματικό Σύστημα, αυτό το Οικονομικό Κατεστημένο είναι χάσιμο χρόνου. Οι άνθρωποι πιθανότατα μπορούν να σωθούν κατά μόνας, συνδυό, συντρείς ή κατά κοινότητες, αλλά αυτό το εξευτελισμένο, παραδομένο και ημιθανές κράτος, καθώς και τα Συστήματα που το νέμονται, με τίποτα. Στοιχειώδη τιμιότητα, στοιχειώδη αυτογνωσία, αν διέθεταν αυτοί οι άνθρωποι, θα πήγαιναν στο σπίτι τους, αφού παραδέχονταν δημόσια τις ανεπάρκειες και τα σφάλματά τους, ώστε να διευκολυνθεί η κοινωνία να αναδείξει νέες δυνάμεις. Όμως όχι. Λένε το «έσφαλα» κλείνοντας το μάτι και υπονοώντας ότι φταίμε όλοι οι υπόλοιποι, εκτός από τους ίδιους. Και συνεχίζουν να αναπαράγονται. Βδέλλες, παράσιτα που τρέφονται από το δικό μας αίμα.

Με κουράζει να τους παρατηρώ – δεν έχει νόημα να ασχολούμαι.

Δεν γίνεται τίποτα.

Ή, τέλος πάντων, κάνει πολλή ζέστη –θα τα ξαναπούμε επ’ αυτού.

*

Κοντομάνικα, βερμούδες, σορτσάκια, κοντά μπλουζάκια, αέρινα, ημιδιαφανή ρούχα. Συμπέρασμα: Σαν λαός πρέπει να προσέξουμε την διατροφή μας. Και να γυμναζόμαστε περισσότερο. Δεν εννοώ να γραφτούμε στα γυμναστήρια, αλλά να κινούμαστε, να περπατάμε, να μετακινούμαστε με ποδήλατο. Ας πηγαίνουμε και για κάνα τρέξιμο τα Σαββατοκύριακα…

*

Υγρά σεντόνια που κολλάνε πάνω σου και στριφογυρίζουν μαζί σου τις άγρυπνες νύχτες. Σε δένουνε και δένονται πάνω σου σαν πεπρωμένο.

Παίρνεις ψηλαφητά το κινητό σου και το κοιτάς αναποφάσιστος. Τελικά γράφεις εννέα ψηφία:

Κοιμάσαι;

και τ’ αφήνεις πάλι στο κομοδίνο ελπίζοντας σε μια απάντηση.

Μακρινοί ήχοι από αυτοκίνητα και κοντινοί από μια μηχανή που μαρσάρει. Φωνές ακούγονται από τον δρόμο και το ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει. Ο κόσμος είναι ξάγρυπνος. Οι άλλοι διασκεδάζουν. Κι εσύ σε μια σχεδία στο σκοτεινό πέλαγος, μεταμοντέρνος Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη, για το πουθενά.

Γυρίζεις πλευρό και το σεντόνι γυρίζει μαζί σου. Σφίγγει το στήθος σου και νιώθεις ότι σου προκαλεί ασφυξία. Το κλωτσάς απαλά, νευρικά, δυνατά για ν’ απαλλαγείς από το αγκάλιασμά του. Ν’ ανασάνεις. Και τότε έρχεται ο ήχος της δόνησης και το δωμάτιο φωτίζεται από την οθόνη του τηλεφώνου. Κλωτσάς μια τελευταία φορά και το σεντόνι πέφτει στο πάτωμα. Πιάνεις το κινητό με την καρδιά να χτυπά κατάτι πιο γρήγορα. Διαβάζεις:

Όχι.

Advertisements

Tagged: , ,

2 thoughts on “Υγρά σεντόνια

  1. hfaistiwnas 11/07/2012 στο 7:36 μμ Reply

    Είναι ωραίο να έχεις παρέα στις αϋπνίες σου.. 🙂

  2. γρηγόρης στ. 11/07/2012 στο 9:17 μμ Reply

    Κι αν δεν πάμε για τρέξιμο, ας βγούμε έστω για περπάτημα, αλλά ας βγούμε επιτέλους Έξω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: