Κάπου τελειώνουν και οι ιστορίες…

Κάπου τελειώνουν και οι ιστορίες –τι νομίζεις;

Κάπου τελειώνει η διάθεση ν’ αφηγηθείς. Η επιθυμία, η ερωτική επιθυμία, να εγκλωβίσεις κάποιον στα λόγια σου. Να φτιάξεις έναν τόπο, που θα βρεθείτε μαζί για λίγες στιγμές ενώπιος ενωπίω σε μια υπερπραγματικότητα που θα εξηγεί και θα ερμηνεύει καλλίτερα την καθημερινότητα και τους εαυτούς μας.

Κάπου τελειώνουν τα λόγια. Εδώ, σ’ αυτή την παρέα, στο σπίτι μου. Ο Δημήτρης, ο Γρηγόρης, η Ιωάννα, η Ρήνη. Εγώ.

Ο ήχος: Προπολεμικός Βαμβακάρης μιξαρισμένος με τον λευκό ήχο του ψυγείου, την βουή της πόλης, το θρόισμα των κινήσεών μας.

Η μυρωδιά: Αλκοόλ και νικοτίνη. Ιδρώτας και αποσμητικό του σούπερμάρκετ. Κομμένο χαρτί και ξυσμένο μολύβι. Σκόνη, καυσαέριο, καμένα καλώδια, χαλασμένες αποχετεύσεις.

Το σκηνικό: Μια φωτογραφία της Βενετίας στον τοίχο, η φορτωμένη βιβλιοθήκη, η τηλεόραση στριμωγμένη στη γωνία, ένα τραπέζι ανάμεσά μας και πάνω του λαδόκολλες με χοιρινό και πατάτες τηγανιτές.

Ένα κομμάτι κρέατος πασπαλισμένο με στάχτη τσιγάρου –κάποιος δεν πρόσεξε, ο Γρηγόρης πιθανότατα που είναι πιο κοντά. Αυτό το κομμάτι παίρνω και τρώω. Το έπιασα με τα δάχτυλά μου, σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ, σχεδόν ενστικτωδώς, αυτόματα, μόλις είδα τη στάχτη πάνω του –τι σημαίνει αυτό για μένα;

Η Ρήνη γεμίζει τα ποτήρια, ο Δημήτρης την κοιτάζει αδιάφορα. Η Ρήνη τον γουστάρει, ο Δημήτρης είναι αδιάφορος. Νομίζω ότι κάποιες φορές η παρουσία της τον εκνευρίζει, η Ρήνη δεν καταλαβαίνει ή κάνει ότι δεν καταλαβαίνει –δεν ξέρω.

Τον περασμένο μήνα ένα τέτοιο βράδυ οι άλλοι φύγανε, αλλά η Ρήνη έμεινε να τελειώσουμε το μπουκάλι και να μαζέψουμε τα ποτήρια. Δεν ήταν παράξενο, κάθε φορά κάποιος μένει και συνήθως είναι αυτή, που το σπίτι της είναι σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από των άλλων και έρχεται με το αυτοκίνητό της. Ακούγαμε πάλι ρεμπέτικα, ίσως όχι Βαμβακάρη, αλλά σίγουρα παλιές ηχογραφήσεις. Ίσως και να σιγοτραγουδούσαμε με τα μάτια μισόκλειστα, οινοβαρείς, σκορπισμένοι.

Αγγιχτήκαμε. Σκέφτηκα ότι έχει ωραία μάτια. Ότι το στήθος της είναι μικρό. Τα πόδια της μακριά και χυμένα, με λίγη κυτταρίτιδα, αλλά απαλά και δεκτικά στο χάδι μου. Πήγα πιο κοντά της – με πλησίασε κι αυτή. Αλκοόλ και μοναξιά κυλούσε στις φλέβες μας / οι κουρτίνες ήταν ακίνητες / το κερί τρεμόπαιζε.

Φιληθήκαμε και πήγαμε στο κρεβάτι. Τα πάντα ήταν υγρά και ασπρόμαυρα, τα σεντόνια, οι τοίχοι, το φως, εμείς προπάντων. Τα πάντα μύριζαν νικοτίνη και φτηνό κρασί, οι ανάσες μας, το σάλιο, ο ιδρώτας μας. Τα πάντα βυθίστηκαν σε μια αβαθή μαύρη τρύπα καθώς διείσδυα μέσα της. Καθώς οι ανάσες μας χαμήλωναν και επιταχύνονταν συντονιζόμενες μεταξύ τους και απορρυθμιζόμενες από τον υπόλοιπο κόσμο. Κράτησε ώρα –είχαμε πιει. Και ήταν αγωνιώδες και όμορφο.

Άδειασα το ποτήρι μου και το ξαναγέμισα. Συμπλήρωσα και τα ποτήρια των άλλων. Η Ρήνη κοίταζε τα χέρια του Δημήτρη, καθώς πίεζαν τον αναπτήρα να ανάψει· το πρόσωπό του, στη λάμψη της φλόγας. Την κοίταξα καλά. Αποστήθισα για μια ακόμα φορά τις γραμμές προσώπου και του κορμιού της και τράβηξα το βλέμμα μου από πάνω της πριν το νιώσει.

Μετά το σεξ κοιμηθήκαμε για λίγο, για μία ώρα ίσως ή δύο. Κι ύστερα την ένιωσα να σηκώνεται. Το πρώτο φως, σταχτί και κρύο, έμπαινε από τα στόρια. Με μισόκλειστα μάτια την είδα να ντύνεται, άκουσα την πόρτα να κλείνει πίσω της και γύρισα πλευρό.

Το απόγευμα της επομένης ήπια καφέ με τον Δημήτρη, αλλά δεν του είπα τίποτε. Μιλήσαμε για βιβλία και παίξαμε τάβλι μέχρι που ήρθε η ώρα να πάμε στα σπίτια μας. Με την Ρήνη δεν μίλησα· της έστειλα μήνυμα: Όλα καλά; Ναι, μου απάντησε, εσύ; Την είδα όμως την άλλη μέρα το μεσημέρι. Πήγα στην καφετέρια που έπινε καφέ με μια κολλητή της, τη Μάρθα. Παράγγειλα διπλό εσπρέσο και ρώτησα πώς πάει. Η Μάρθα έφυγε μετά από κανα τέταρτο κι έμεινα μόνος με τη Ρήνη. Μιλήσαμε για τη μέρα μας, τη δουλειά μας, τις ταινίες που θέλουμε να δούμε, κουτσομπολέψαμε κάτι παλιούς μας συμμαθητές. Τελειώσαμε τους καφέδες και σηκωθήκαμε. Έξω από την καφετέρια φιληθήκαμε στο μάγουλο, φιλικά.

«Το είπες στον Δημήτρη;», ρώτησε.

«Όχι», της απάντησα.

«Ωραία… Δεν χρειάζεται», είπε. «Ήταν μια φορά και δεν θα ξαναγίνει».

«Οπωσδήποτε», απάντησα. «Είχαμε πιει πολύ».

Χαιρετηθήκαμε ξανά κι έφυγα ανακουφισμένος και μελαγχολικός ταυτόχρονα.

Η Ιωάννα πήγε στο ψυγείο να φέρει καινούργιο μπουκάλι και ο Γρηγόρης σηκώθηκε ν’ αλλάξει το CD. «Θέλει κανείς νερό;» ρώτησε η Ιωάννα και ο Γρηγόρης φώναξε «εγώ» και μετά «άσε, έρχομαι». Χάθηκαν και οι δύο στη μικρή κουζίνα, ενώ η φωνή του Τσαουσάκη γέμισε το δωμάτιο. Εγώ, ο Δημήτρης και η Ρήνη απομείναμε στο δωμάτιο. Ακίνητοι αδειάσαμε τα ποτήρια μας και τραβήξαμε γερές τζούρες. Το λευκόγκριζο νέφος μας τύλιξε απαλά. Ξερόβηξα. Ήθελα κάτι να πω, ήθελα κάτι να κάνω. Κάτι που θα έχει σημασία για μένα, για κείνη, για όλους μας, αλλά δεν σκέφτηκα τίποτα, δεν υπήρχε τίποτα, κι έμεινα ακίνητος στη θέση μου.

Ένα γελάκι της Ιωάννας ακούστηκε από την κουζίνα. Μια χρωματιστή πινελιά λέκιασε το δωμάτιο.

Advertisements

Tagged:

2 thoughts on “Κάπου τελειώνουν και οι ιστορίες…

  1. Redalen 12/07/2012 στο 9:30 μμ Reply

    Η επιθυμία, η ερωτική επιθυμία, να εγκλωβίσεις για λίγο κάποιον . Πάντα αυτό συμβαίνει , η καθολική επιθυμία που την διαχέουμε σε διαφορετικούς ανθρώπους, σε ανύποπτους χρόνους, δοκιμάζοντας συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα την δύναμή της , την δύναμή μας. Συχνά με εκπλήσσει ο φόβος των αποδεκτών να ακολουθήσουν αυτή την ανοιχτή απροσδιόριστη διαδρομή . Κάποτε κάποιος μου δικαιολογήθηκε: Είμαι ένα αεροπλανάκι και εσύ ελέγχεις τον χώρο προσγείωσης…αν ξεμείνω από καύσιμα -και είναι δική μου η ευθύνη- θα προσγειωθώ στα χωράφια με την κοιλιά. Μου άρεσε το σχόλιο που αναγνώριζε την δύναμη του λόγου, παρότι με ψύχρανε. η άρνησή του. Μου αρέσει το κείμενό σου, και η γραφή και η νωχέλειά του. Ίσως να φταίει και η φρικτή ζέστη που μας κάνει νωθρούς. Καλή συνέχεια.

  2. hfaistiwnas 14/07/2012 στο 12:05 μμ Reply

    Όμορφη αφήγηση, ήθελες να προχωρήσει κατάλαβα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: