Μέρες Ιουλίου 2012

Ξεκίνησα να γράφω μερικές σκέψεις για την Κρίση, την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά σταμάτησα. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη ή η μελαγχολική μου φύση, αλλά δεν βρίσκω πλέον νόημα ούτε στη συζήτηση αυτών των θεμάτων. Οι εξελίξεις τρέχουν ερήμην μας / οι στόχοι τίθενται ερήμην μας / οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην μας –στο όνομά μας βέβαια, εναντίον μας όμως.

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Δεν μας αρέσει βέβαια αυτό που ζούμε, αλλά δεν έχουμε και κάτι να προτείνουμε. Αν η απάντησή μας στη Συγκυβέρνηση Πασόκ-ΝΔ_-Λάος είναι η Συγκυβέρνηση ΝΔ_-Πασόκ-Δημάρ, είναι λογικό εταίροι και εταίρες να μην παίρνουν στα σοβαρά τα μηνύματα των εκλογών (ποια είναι αυτά αλήθεια;), να ζητάνε μόνο αυστηρή τήρηση των δεσμεύσεων (οι οποίες, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, ελήφθησαν με την κλασική μέθοδο των ημετέρων τεχνοκρατών: στα κουτουρού) και να μην δέχονται ούτε να συζητήσουν εκείνο που μέχρι χθες φαινόταν δεδομένο και περίπου αυτονόητο: την χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων (της φτωχοποίησης δηλαδή του πληθυσμού).

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί αντιμέτωποι με ένα κράτος βαμπίρ, που τρέφεται από το αίμα και τις σάρκες μας…

 _____________

Ένας ακόμα φίλος έχασε τη δουλειά του την περασμένη εβδομάδα.

Ένας άλλος έκλεισε την επιχείρησή του.

Ένας τρίτος πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά του, αλλά έχει να πληρωθεί απ’ τις απόκριες.

Πίναμε μπύρες στο Ιτς Καλέ και σχεδιάζαμε τον Χειμώνα της Ανέχειας. Να φωλιάσουμε, λέγαμε, σε κάνα χωριό, να καίμε τσάκνα στο τζάκι και να πίνουμε ολημερίς τσίπουρα κουβεντιάζοντας. Θα ρίχνουμε, εννοείται, και καμιά πενιά και θα ρημάζουμε τα δέντρα των γειτόνων –έτσι κι αλλιώς οι γέροι πόσα κάστανα θα φάνε;

Δεν φύσαγε καθόλου κι αναπνέαμε την υγρασία της λίμνης. Η κοπέλα που μας σέρβιρε αστειευόταν μαζί μας λες και μας ήξερε χρόνια –επικοινωνιακό ταλέντο, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να… / πιτσιρίκια γκρινιάζανε από δίπλα / έφηβοι χαμουρεύονταν κάτω απ’ τις Καμάρες / πλάγιο το φεγγάρι έφτιαχνε μια φωτεινή γραμμή στην λίμνη κι ασήμωνε το Μιτσικέλι.

Παράξενο, αλλά όλο αυτό το σκηνικό δεν μας έβγαζε καμιά μιζέρια. Νιώθαμε μια γλύκα και μια ασφάλεια, έτσι που τα συζητούσαμε μεταξύ μας. Η ανασφάλεια ήρθε όταν κάποιος ανέφερε το εκκαθαριστικό, το χαράτσι και την εισφορά «αλληλεγγύης». Τότε απομείναμε σιωπηλοί, ο καθένας μόνος του απέναντι στο Κράτος-Εχθρό.

Ζητήσαμε λογαριασμό.

_____________

Πόσο εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες με προσόντα, ιδέες και προοπτικές την έχουν κάνει ή ετοιμάζονται να την κάνουν για έξω, επειδή δεν βρίσκουν τίποτα στην Ελλάδα;

Κάποτε θα μιλάμε γι’ αυτή την μεγάλη καταστροφή που συντελείται καθημερινά κάτω από τις μύτες μας…

Tagged: , , , , , ,

9 thoughts on “Μέρες Ιουλίου 2012

  1. coolplatanos (@coolplatanos) 18/07/2012 στο 9:55 μμ Reply

    «…δεν βρίσκω πλέον νόημα ούτε στη συζήτηση αυτών των θεμάτων…» προσωπικά από την αρχή σχεδόν της κρίσης δεν εύρισκα νόημα να συζητώ. Μου φαίνονται όλα τόσο ακραία παράλογα που αδυνατώ να βγάλω νόημα ή να καταλήξω σε κάποια συμπεράσματα. Για την ακρίβεια μου φαίνονται όλα διαρκώς ρευστά και τα πάντα τόσο ανακατεμένα χωρίς αρχή, μέση, τέλος, χωρίς όρια ανάμεσα στα χρώματα και τις αποχρώσεις. Λες και όλα ανακατεύονται να γίνουν ένα χρώμα και να ξαναβρούν τις διαφορετικές τους συχνότητες ακτινοβολίας μετά από κάποιο, άγνωστο, διάστημα ώστε να μπορώ να βλέπω και πάλι σαφή σχήματα.

    • fvasileiou 19/07/2012 στο 12:24 μμ Reply

      Η ρευστότητα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ζωής και εμπειρίας είναι δεδομένη αυτές τις μέρες. Το ζήτημα ήταν αν σε αυτό το ανακάτεμα μπορούσαν να έχουν κάποιο λόγο και οι πολίτες -στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό δεν είναι Δημοκρατία; Αυτό δεν επιδιώκεται μέσω των Ανεξάρτητων Αρχών και τον ΜΚΟ;
      Τελικά, αποδείχτηκε και αποδεικνύεται ότι στην Ευρώπη τουλάχιστον ο λόγος του πολίτη δεν περνάει. Αποφασίζουν οι χαρτογιακάδες.

  2. hfaistiwnas 19/07/2012 στο 6:54 πμ Reply

    Κάποτε θα μιλάμε και τώρα μιλάμε.. την γενιά μας πάντως την καταστρέφει..

    • fvasileiou 19/07/2012 στο 12:25 μμ Reply

      Έτσι είναι, μια γενιά θυσιάζεται και το ερώτημα είναι για τι.

      • Theoprovlitos 20/07/2012 στο 2:15 μμ Reply

        Κανετε λαθος αγαπητοι. Δεν θυσιαζεται μονο η δικη σας γενια. Οι ανθρωποθυσιες εχουν ξεκινησει εδω και χρονια. Στα 20 μου, βγηκε η λαιλαπα του ΠΑΣΟΚ. Θυσιαστηκαμε στο ονομα της φαυλοκρατίας και μειναμε στην απεξω. Φιλη μου που τοτε κριθηκε ως ακαταλληλη για την ΕΡΤ (επειδη δεν προσκομισε το μπιλιετακι της κλαδικης) κριθηκε καταλληλη για γραμματεας στην Αμερικανικη Πρεσβεια. Σημερα ζει στην Ολλανδια αφου και ο αντρας της βρηκε καλυτερη δουλεια στο ΝΑΤΟ.

        Στα 30 μου, ανεβηκαν στην εξουσια οι Σημιτοτσοχατζοπουλοι και η λαμογιοκρατία. Λαλιωτες Κωστοπουλοι, εκδοτες, ΚΠΣ, επιδοτησεις, «διαγωνισμοι».

        Στα 40 μου η εξουσια παραδοθηκε στη bachelorοκρατία και στον οικονομικο αρχιμανδριτισμό. Βαρεθηκα να κτυπαω πορτες. Μονο ως παρατρεχαμενος ή παρακοιμωμενος της εξουσιας ειχες ελπιδα να κανεις κατι ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ για την χωρα και τον εαυτο σου.

        Και τωρα στα 50 μου ευρισκομαι στο Μηδεν. Με 4 παιδια στην πλατη, τα δυο στα 20 τους. Τα σκεπτομαι και αυτα. Θα δημιουργησουν κατι; Θα κανουν οικογενεια; Τελικα ποτε βρισκεσαι σε χειροτερη μοιρα; Όταν σου τραβουν ακομα και το σκαμνακι που καθεσαι φορτωμενος με υποχρεωσεις και ευθυνες ή όταν είσαι «ακτημων» αλλα χωρις ορίζοντα;

        Υπαρχει όμως και κατι που θελω να επισημανω σε συγκριση με το σημερα. Εμεις η γενια που βγηκε στην πιατσα το ’80, πριν εκμαυλιστουν οι πολλοι ειχαμε μαθει στην απλοτητα και την λιτοτητα. Χωρις ομως να μας φαινεται και μιζερια. Σαν φοιτητες οι νεοι εργαζομενοι κανεις φιλος δεν ειχε αμαξι ή μηχανη. Οταν παντρευτηκαμε κανενας δεν εκανε πανακριβο γλεντι σε ειδικα διαμορφωμενα εστιατορια. Διακοπες καναμε στα δωματια της κυρα Κουλας με κοινοχρηστη τουαλετα. Μετακινησεις με τις συγκοινωνιες. Στο καραβι καταστρωμα με sleeping bag.

        Δεν το λεω αυτο για να ενοχοποιησω καποιους ουτε για να αμβλυνω το μεγεθος της τραγωδίας, αλλα παντως «εσεις οι νεωτεροι» οι όντως αδικημενοι μη αξιολογειτε την στερηση σας με βαση το αθλιο μοντελο του χθες. Αυτο ειναι υπευθυνο για το οτι φτασαμε εδω που φτασαμε.

        • fvasileiou 20/07/2012 στο 3:43 μμ Reply

          Ενδιαφέρουσα αυτή η ανασκόπηση της τελευταίας τριακονταετίας από την σκοπιά ενός ανθρώπου που ήταν πάντα / επέλεξε να είναι πάντα στην απέξω, μακριά από κυκλώματα, κλαδικές και παρέες.

          Συμφωνώ μαζί σου: Χάσαμε, πετάξαμε πολλά αυτά τα χρόνια και μας έφαγε η αρχοντοχωριατιά, ειδικά κατά την περίοδο της «Ισχυρής Ελλάδας». Αλλά θα συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου: Όσο πιο ψηλά βρίσκεσαι, τόσο πιο οδυνηρη η πτώση.

  3. Theoprovlitos 20/07/2012 στο 1:36 μμ Reply

    Και πενηνταρηδες…
    Αφου πρωτα κλεισουν την επιχειρησή τους…

    • fvasileiou 20/07/2012 στο 1:58 μμ Reply

      Δράση, η οποία προφανώς εντάσσεται στην επαναφορά της ανάπτυξης…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: