…αισιόδοξοι στις συμφορές

Θυμήθηκα σήμερα τον Θουκυδίδη.

Στην περίφημη δημηγορία που απευθύνουν οι Κορίνθιοι στους Λακεδαιμόνιους κατά την διάρκεια του συμβουλίου της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, αποδίδουν στους Αθηναίους, τους άσπονδους εχθρούς τους, τα εξής χαρακτηριστικά:

αὖθις δὲ οἱ μὲν καὶ παρὰ δύναμιν τολμηταὶ καὶ παρὰ γνώμην κινδυνευταὶ καὶ ἐν τοῖς δεινοῖς εὐέλπιδες (1. 70. 3)

Θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε:

Ταυτόχρονα είναι τολμηροί πέρα από τις δυνάμεις τους, αναλαμβάνουν ρίσκα πέρα από την λογική και στις συμφορές παραμένουν αισιόδοξοι.

Το θυμήθηκα, όταν με ρώτησαν αν είμαι αισιόδοξος. Δεν είμαι. Αλλά, νομίζω, ότι δεν είμαι ούτε απαισιόδοξος –δεν μπορώ πλέον να φανταστώ το μέλλον, κοντινό, μακρινό, άμεσο, έμμεσο, οτιδήποτε, αλλά μόνο να μετρώ τις συνέπειες των αποφάσεων και των παραλήψεων των αρμοδίων στην καθημερινότητά μου, σήμερα ή αύριο.

Στο κάτω-κάτω της γραφής η αισιοδοξία, για να έχει ένα νόημα και να μην είναι απλώς μια βεβαιότητα ολίγον μεταφυσική, πολύ χαζοχαρούμενη ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά, θα πρέπει να στηρίζεται και σε κάποια πραγματικά στοιχεία. Για παράδειγμα, στις αράδες που αντέγραψα ο Θούκυ αναφέρει δύο: Τόλμη και ρίσκο. Αλήθεια θυμάστε ποτέ Ελλαδική ηγεσία να πολιτεύτηκε εντός και κυρίως εκτός με τέτοια φρεσκάδα και νεανικότητα; (Γιατί οι νέοι είναι  παρὰ δύναμιν τομηταὶ και παρὰ γνώμιν κινδυνευταὶ και όχι οι σαπρόγεροι –εννοώ σαπρόγεροι στην ψυχή και το μυαλό).

Οπότε, αυτό που μας μένει είναι η οργή. Οργή όχι για τις δυσκολίες και την συμφορά –αυτό μπορούμε να το χωνέψουμε, τα πλούτη έρχονται και παρέρχονται. Αλλά γιατί διαπιστώνουμε ότι μας έχουν καταστήσει έρμαια μιας μοίρας που άλλοι (εκείνοι;), εντός ή εκτός, διαμορφώνουν. Ότι δεν μας έχουν αφήσει περιθώρια να ορίσουμε το μέλλον μας με τόλμη και ρίσκα σε αυτόν τουλάχιστον τον τόπο.

Το μεγάλο ερώτημα, που κανείς δεν μπορεί να απαντήσει αυτή τη στιγμή, είναι αυτή την οργή, την δική μου, την δική σου, του διπλανού, οργή δίκαιη ή άδικη, λογική ή παράλογη (οργή είναι, μπορείς να την ερμηνεύσεις, αλλά είναι μάταιο να της ζητάς το λόγο), πώς θα την διαχειριστώ, πώς θα την διαχειριστείς, πώς θα την διαχειριστούμε.

Πιθανόν απλώς να την καταπιούμε.

Όπως και νά ‘χει, ο Χειμώνας αυτός είναι μακρύς.

Advertisements

Tagged: , , , , , ,

12 thoughts on “…αισιόδοξοι στις συμφορές

  1. Nίκος 28/07/2012 στο 8:34 μμ Reply

    Χειμώνας,δύσκολος με βαρύ φορτίο στις πλάτες μας. Ο χρόνος θα δείξει…αν τα καταφέρουμε…

  2. satyrikon 28/07/2012 στο 10:06 μμ Reply
  3. vad 29/07/2012 στο 9:47 πμ Reply

    Μόνο στη φυσική νομοτελεια ελπίζω πια,ακμή-φθορά-ακμή,η τελευταια αργει πολύ ακομα…

    • fvasileiou 29/07/2012 στο 12:04 μμ Reply

      Και το Τέλος είναι μέρος της φυσικής νομοτέλειας…

  4. Leo Naphta 29/07/2012 στο 11:57 πμ Reply

    Δυστυχώς, φίλε Φώτη, η ουσία της δύναμης και της δόξας των Αθηναίων, που απέτρεπε τους εχθρούς από επιθετικές ενέργειες και διαφύλασσε την ακεραιότητα και την ακμή της πόλης δεν βρίσκεται στη φράση που παρέθεσες, αλλά λίγο πιό κάτω…

    ἔτι δὲ τοῖς μὲν σώμασιν ἀλλοτριωτάτοις ὑπὲρ τῆς πόλεως χρῶνται, τῇ δὲ γνώμῃ οἰκειοτάτῃ ἐς τὸ πράσσειν τι ὑπὲρ αὐτῆς.

    Το να θέτεις άνευ όρων και ορίων το σώμα σου (ήτοι τη ζωή σου και την εργασία σου, ενίοτε δε και το θάνατό σου) και το μυαλό σου (ήτοι την επιχειρηματικότητα και τους καρπούς αυτής) ὑπὲρ τῆς πόλεως, αυτή είναι η δύναμη των Αθηναίων. Και αυτό το έχουμε απολέσει οι Νεοέλληνες…

    Φοβάμαι ότι τόλμη και ρίσκο, όπως το θέτεις, δεν είναι κατά τον Θουκυδίδη ίδιο της νεότητας, σωματικής ή πνευματικής, αλλά της υπέρμετρης φιλοπατρίας. Από πίστη και αφοσίωση στην πατρίδα δε είναι και καὶ ἐν τοῖς δεινοῖς εὐέλπιδες, όπως ο Φλέσσας στο Μανιάκι.

    • fvasileiou 29/07/2012 στο 12:10 μμ Reply

      Είναι ολόκληρο το απόσπασμα, η σύγκριση ανάμεσα σε Λακεδαιμόνιους και Αθηναίους, ωραίο και αποκαλυπτικό.

      Μου θύμισες το σαββοπουλικό:
      νὰ ζῇς τὸν θάνατό σου γιὰ τοὺς ἄλλους
      δὲν ἔχει τέτοιο ἐπάγγελμα ἐδῶ…
      Δυστυχώς!

  5. hfaistiwnas 30/07/2012 στο 8:21 πμ Reply

    Ο Χειμώνας θα είναι μακρύς αλλά ας ελπίσουμε όχι τόσο πιεστικός.. αν και με την εφορία που μου ήρθε.. τι να λέμε..
    Καλή εβδομάδα!

    • fvasileiou 30/07/2012 στο 2:01 μμ Reply

      Είδες η εφορία; Μέσα στον μεγάλο καύσωνα σου έδωσε την κρυάδα 🙂

  6. coolplatanos (@coolplatanos) 30/07/2012 στο 1:16 μμ Reply

    Ωστόσο με το τέλος του Πελοπονησιακού πολέμου λήγει και η ηγεμονία της Αθήνας…

    • fvasileiou 30/07/2012 στο 2:00 μμ Reply

      Εξαιτίας απρόβλεπτου γεγονότος, του λοιμού.

  7. Theoprovlitos 31/07/2012 στο 8:54 μμ Reply

    Υπαρχει μια τεραστια παγκοσμια Υβρις και την Νεμεσι δε βλεπω να ‘ρχεται. Από την άλλη το φοβαμαι κι όλας. Μακαρι ναξερα που ειναι η Κιβωτος.

    • fvasileiou 31/07/2012 στο 10:27 μμ Reply

      Η Νέμεσις -όπως και η Ύβρις- είναι περισσότερο μεταφυσικές έννοιες παρά πραγματικές, οπότε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: