Ο Γνόφος του Αυγούστου

Χαζεύω τις εικόνες του Google για τον Αύγουστο:

Θάλασσες και νησιά, σέξι κωλαράκια, φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα, μια Βρεφοκρατούσα…

Είναι ο μήνας των διακοπών, της πανσελήνου, ο μήνας της ραστώνης και του καρπουζιού, της ξυπολυσιάς και των τσιμπημάτων από τα κουνούπια.

Παγωτό, υποβρύχιο βανίλια, μπύρες και ούζα παρὰ θῖν’ ἁλὸς, επιστροφή στα χωριά, πανηγύρια και αντάμωμα με ξεχασμένα ξαδέρφια, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα στριμωγμένο στη βαλίτσα, αξυρισιές, πλατιά χαμόγελα στις φωτογραφίες, ιδρωμένες μασχάλες, ημίγυμνα κορίτσια να γυαλίζουν αντηλιακό, μπόμπιρες που σκάβουνε την άμμο, γνωριμίες και ανταλλαγές τηλεφώνων πάνω στο κύμα.

Αύγουστος ο Τουριστικός.

Αύγουστος ο Ιλουστρασιόν.

Αύγουστος της Ελαφρότητας και της Αφέλειας.

Πολύχρωμος και πλήρης φωτός.

Υπερπλήρης φωτός.

.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεταφυσική σε αυτόν τον τόπο ανέκαθεν ήταν η ψηλάφηση του Φωτός. Το μέτρημα του ύψους του –ή του βάθος του, αν προτιμάτε– αποτελούσε έργο των Ποιητών, των Φιλοσόφων, των Θεολόγων, των πιο λαμπρών και τολμηρών πνευμάτων. Φως στον Όμηρο είναι η ζωή και στην Καινή Διαθήκη ο ίδιος ο Θεός –για να αναφέρω πρόχειρα δυο κορυφαία παραδείγματα.

Επικρατεί στις μέρες μας η ψευδαίσθηση ότι το Φως, η μεταφυσική του Φωτός, είναι κάτι γλυκανάλατο κι ανώδυνο. Γραφικό, δηλαδή ξεπερασμένο από τις εξελίξεις σαν τα ασβεστωμένα πεζούλια –δεν υπάρχει χώρος ούτε γι’ αυτά, ούτε και για το Φως στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις μας. Μας γοητεύουν τα σκοτεινά τοπία, μας έλκουν τα ερεβώδη πλάτη που προτείνονται σαν καταγωγικός μύθος του σημερινού Δυτικού πολιτισμού.

Δεν είναι κακό βέβαια να εξερευνήσουμε αυτόν τον δρόμο –ποιος ξέρει άραγε πού θα μας βγάλει. Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι το Φως κάθε άλλο παρά εύκολο και αβασάνιστο είναι. Το Απόλυτο Φως δεν τυφλώνει απλώς τα μάτια, όπως το Απόλυτο Σκότος, αλλά τα πονάει. Μέσα στο Απόλυτο Σκοτάδι μπορείς να κουλουριαστείς σε μια γωνιά και να ξεχάσεις, ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό – μέσα στο Απόλυτο Φως νιώθεις κάθε χιλιοστό του κορμιού και της συνείδησής σου, κάθε χιλιοστό του σάρκινου και του πνευματικού εαυτού σου να ουρλιάζει και να απαιτεί τα δικαιώματά του. Το Φως, παρά τα φαινόμενα και την επικρατούσα αντίληψη, κρύβει, μπορεί να κρύβει πολύ μεγαλύτερη οδύνη και πάθος.

.

Εξίσου αντεστραμμένη με την αντίληψή μας για το Φως είναι και εκείνη για τον Αύγουστο.

Τον Ιανουάριο ή τον Μάρτιο, όταν ξεκινάμε να σκεφτόμαστε και να προγραμματίζουμε τις διακοπές μας, τον φανταζόμαστε σαν ένα είδος διαλλείματος από τις υποχρεώσεις μας, μια ανάπαυλα από την διαρκή ροή του χρόνου. Λέμε: Θα πάμε μια βδομάδα, δέκα μέρες διακοπές να ξεκουραστούμε, να πάρουμε δυνάμεις.

Και όμως, ο Αύγουστος είναι πιο πολύ ένα Τέλος παρά ένα Διάλλειμα.

Ο ορισμός της 1ης Ιανουαρίου ως Πρωτοχρονιάς είναι παραπλανητικός. Αλήθεια, τι τελειώνει τον Δεκέμβριο και τι ξεκινάει τον Γενάρη; Τίποτα. Είμαστε στη μέση της χρονιάς, στη μέση κάθε προσπάθειας, και παλεύουμε να φτάσουμε στο τέλος, το Καλοκαίρι. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας της αφετηρίας, τότε ξεκινάνε τα πάντα: Ανοίγουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, ξεκινάει η νέα Κοινοβουλευτική περίοδος, οι τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σεζόν, οι εμπορικοί και επιχειρηματικοί σχεδιασμοί.

Κι ο Αύγουστος είναι το Τέλος, όχι μια Ανάπαυλα.

Ένα τέλος που πιστοποιείται σε κάθε εφήμερη σχέση, σε κάθε ξαναμμένο αγκάλιασμα της παραλίας –γιατί τίποτα δεν θρέφει περισσότερο την Επιθυμία από τον ίδιο τον Θάνατο. Κι έπειτα είναι κι εκείνες οι σχέσεις, ερωτικές ή φιλικές, που διαλύονται από την κάψα του καλοκαιριού, στην αλμύρα της θάλασσας.

.

Ξερά, πεθαμένα χόρτα, ετοιμοθάνατα δέντρα, υγρασία, ζέστη και φωταψία, ακινησία, πέτρες, άσφαλτος που καίει μέσα στη νύχτα, και μαζί η ανάγκη, ατομική ή ομαδική, για διασκέδαση, για διαφυγή από κάθε πραγματικότητα, τον ίδιο μας τον εαυτό: Αυτές οι μέρες είναι, νομίζω, ότι πιο κοντινό υπάρχει στους αποκαλυπτικούς καιρούς…

Advertisements

Tagged: , ,

9 thoughts on “Ο Γνόφος του Αυγούστου

  1. Δύτης των νιπτήρων 06/08/2012 στο 2:16 μμ Reply

    Στο χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
    και
    αγγελικό και μαύρο, φως
    αυτά (που σίγουρα ξέρεις) έχω να συνεισφέρω.

  2. antonispetrides.wordpress.com 06/08/2012 στο 3:02 μμ Reply

    Κι ένας Ρίτσος: «δεν υπάρχει νερό, μονάχα φως»

  3. Redalen 06/08/2012 στο 9:32 μμ Reply

    Καλησπέρα , η θεματική επιλογή και το χρονικό μπρος -πίσω στα κείμενά σου , όπως εσύ τα ανεβάζεις, σκέφτομαι ότι δεν είναι τυχαία. Έρχονται «όπως τα φέρνει η μέρα » και εσύ, θέλω να ελπίζω, και αυτό συνθέτει ένα είδος ενδεικτικής αυτοπροσωπογραφίας .

  4. Αναστασία Γιαννοπούλου 07/08/2012 στο 5:45 μμ Reply

    «………
    Τίποτα τίποτα δεν πήγε χαμένο
    Απόψε βράδυ Αυγούστου οχτώ

    Μέσ’ απ’ τη χλώρη του βυθού και πάλι
    Το ίδιο εκείνο ατέρμονο ανατρίχιασμα
    Μονοθροεί και συνθροεί τα φύλλα
    Μονολογεί στην αραμαϊκή του απόκοσμου:
    «Παιδί παιδάκι με τα καστανά μαλλιά
    Σου’μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά»
    «Σου ‘μελλε να χαθείς εδώ για να σωθείς μακριά»
    ……….». (Ο.Ε)

  5. γρηγόρης στ. 08/08/2012 στο 8:56 πμ Reply

    Κι εκείνο το «Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο»;

  6. Belbo 12/08/2012 στο 9:11 πμ Reply

    Ναι έχεις δίκιο, είναι ιδιαίτερος μήνας ο Αύγουστος, ωραίο κείμενο Φώτη!

  7. Διονύσης 23/08/2012 στο 12:07 πμ Reply

    Δες τις «Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου» του Παντελή Βούλγαρη. Ενδιαφέρουσα αντίθεση: νειάτα στις παραλίες-ηλικιωμένοι στο αστικό τοπίο τον Αυγουστο και η μουσική του Χατζιδάκι-από τις τελευταίες του-ταιριαστά μελαγχολική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: