Σπιτάκια

Πήγα στο Νηπιαγωγείο χωρίς να ξέρω να ζωγραφίζω σπιτάκια. Μπορούσα να φτιάξω σύννεφα, δέντρα, βουνά και ήλιους, βαρκούλες και αυτοκίνητα, ακόμα και ανθρωπάκια, σκύλους και γατιά, πουλάκια που κελαηδούσαν ανάμεσα στα λουλούδια και τρομακτικούς κροκόδειλους, αλλά τα σπιτάκια με ξεπερνούσαν. Δεν είχα διανοηθεί ποτέ να σχεδιάσω ένα.

Την πρώτη μέρα του Νηπιαγωγείου η Κυρία μας είπε να ανοίξουμε το τετράδιο της ιχνογραφίας μας και να ζωγραφίσουμε ένα σπιτάκι. Οι συμμαθητές μου άδραξαν τις ξυλομπογιές τους και βάλθηκαν να σκιτσάρουν και να χρωματίζουν. Έπιασα κι εγώ τις δικές μου και κοίταξα το λευκό χαρτί.

Πώς φτιάχνουμε ένα σπιτάκι άραγε;

Δεν είχα ιδέα. Δεν είχα ποτέ διανοηθεί να ζωγραφίσω ένα σπιτάκι. Κι ο μπαμπάς, η μαμά, ο παππούς και η γιαγιά μου είχαν επιδείξει ασυγχώρητη αμέλεια στο θέμα και ποτέ δεν μου έδειξαν πώς γίνεται.

Μη ξέροντας τι να κάνω, άρχισα να κοιτάζω το σπιτάκι που ορθωνόταν στο τετράδιο του Κωστάκη, δίπλα μου. Επρόκειτο χωρίς αμφιβολία για εξαιρετική κατασκευή: Τέσσερις σχεδόν ίσιες μαύρες γραμμές όριζαν τους τοίχους, τα κεραμίδια ήταν κατακόκκινα κι είχε και δύο παράθυρα και μια μισάνοιχτη πόρτα.

Ο Κωστάκης με κοίταξε.

«Γιατί δεν φτιάχνεις το σπιτάκι σου;»

«Δεν ξέρω να φτιάχνω σπιτάκια.»

«Κυρία, Κυρία», ο Κωστάκης πετάχτηκε από το θρανίο μας, «αυτός δεν ξέρει να φτιάχνει σπιτάκια!»

Η Κυρία ήταν πολύ απασχολημένη με τα νύχια της, παρόλα αυτά με κοίταξε απορημένη. Όλη η τάξη με κοίταζε απορημένη.

«Δεν ξέρεις να φτιάχνεις σπιτάκια;» με ρώτησε.

«Όχι.»

Δεν είπε τίποτα. Επέστρεψε στα νύχια της σιωπηλή και οι συμμαθητές μου επέστρεψαν στα σπιτάκια τους – φαντάζομαι θα είχα γίνει κατακόκκινος απ’ την ντροπή μου.

Το μεσημέρι γύρισα στο σπίτι αποφασισμένος να κάνω κάτι για το θέμα. Δεν είπα τίποτα ούτε στη μαμά, ούτε στον μπαμπά, ούτε στον παππού, ούτε καν στη γιαγιά, αλλά πήρα το τετράδιο και τις ξυλομπογιές μου και κάθισα να το σκεφτώ. Έπρεπε να φτιάξω ένα τετράγωνο μ’ ένα τρίγωνο από πάνω του, αλλά το γαμημένο με παίδεψε πολύ. Το σχεδίαζα και το ξανασχεδίαζα και όλο λάθος μου έβγαινε. Τελικά κατάφερα να φτιάξω ένα σπιτάκι με τα χρωματιστά ξυλάκια και να το αντιγράψω στο χαρτί. Το κοίταξα: Δεν ήταν σπουδαίο, αλλά ήταν μια καλή αρχή. Έφτιαξα και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο, πειραματίστηκα με την θέση των παραθύρων, το χρώμα της πόρτας, τα κεραμίδια, την καμινάδα. Όταν τελικά έμεινα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, ζωγράφισα με προσοχή ένα σπιτάκι στο τετράδιο της ιχνογραφίας του Νηπιαγωγείου και το έκλεισα. Μπορούσα επιτέλους να δω τα παιδικά ή να βγω έξω στη γειτονιά να παίξω με τ’ αδέρφια και τα ξαδέρφια μου –ό,τι τέλος πάντων έκανα εκείνα τα απογεύματα.

Την άλλη μέρα πήρα το τετράδιο της ιχνογραφίας με το υπέροχο σπιτάκι που είχα ζωγραφίσει και πλησίασα δειλά την έδρα της Κυρίας, η οποία ήταν και πάλι απορροφημένη με τα νύχια της.

«Κυρία», ψιθύρισα κάπως βραχνά, «έμαθα να φτιάχνω σπιτάκια» και άφησα το τετράδιο πάνω στην έδρα της.

«Μμμμ» είπε χωρίς να κοιτάξει ούτε εμένα, ούτε το σπιτάκι μου.

Advertisements

Tagged: , , , ,

7 thoughts on “Σπιτάκια

  1. Μαρία Μπ. 12/08/2012 στο 4:17 μμ Reply

    Δεν πήγα ποτέ σε νηπιαγωγείο, ήμουν παιδί με προβλήματα υγείας και οι γονείς μου έκριναν πως θα με προστάτευαν από τα περίεργα βλέμματα των νηπίων με την επιλογή τους αυτή. Ακόμα και τώρα, λίγο μετά τα πρώτα -άντα, νιώθω την έλλειψη και την απομόνωση της νηπιακής μου ηλικίας να με πολιορκεί κάθε φορά που θέλω να διαδηλώσω στα αδιάφορα βλέμματα της ανθρωπότητας πως «έμαθα να φτιάχνω σπιτάκια».

    Φώτη σε νιώθω… Το κείμενό σου με άγγιξε.

  2. Μαρίνα Μάνη 13/08/2012 στο 9:23 μμ Reply

    Τι μου θύμησες… Ώρες ολόκληρες να φτιάχνω με τον αδελφό μου σπιτάκια με τουβλάκια – αυτα που σφηνωναν μεταξύ τους. Με αυλές, δρομάκια, δίπατα, με καμινάδες… Όταν φτιάξαμε και ουρανοξύστες, βαρεθηκαμε. Αλλα και στο χαρτί, όλο σπιτάκια ζωγράφιζα. Και μετά, μεγάλη, στα πλατιά βότσαλα, με ακρυλική μπογιά. Και πάντα με κήπους, βουκαμβίλιες και γιασεμιά. Αυτό που δεν εχω, δηλαδή…

  3. Θα πρέπει να το είχε εκείνη η γενιά των νηπιαγωγών, δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το θεματάκι με τα νύχια… κι εγώ μια από τα ίδια.

    Ωραία γραφή!

    Τώρα το πώς σε βρήκα… ας πούμε πως ανέτρεξα πίσω στο 2008.
    Καλό σου βραδάκι!

  4. Redalen 15/08/2012 στο 10:57 πμ Reply

    «Α’ που κατέχει να μιλεί με γνώση και με τρόπο,. κάμει να κλαιν και να γελούν τα μάθια των ανθρώπων…»

  5. Academy 22/08/2013 στο 2:19 μμ Reply

    Τέλειο!Σαν να το έιχα μπροστά μου το έκανα όλο το κειμενάκι εικόνα.Τα χρόνια και οι ζωγραφιές του νηπιαγωγίου είναι οι πρώτες εκφράσεις που κρίνονται-και καλά-επίσημα απο τρίτο.
    Εγω θυμάμαι πως είχα πρόβλημα να ζωγραφίσω ανθρώπους,δηλαδή ζωγράφιζα μιά μπάλα(κεφάλι)και απο κάτω δύο γραμμές(πόδια)…Ουτε λαιμός ούτε σώμα…μάλλον η δασκάλα προσπαθούσε να το αλλάξει αλλά ακόμα είμαι περήφανος που τα βλέπω…είναι η ιστορία μου!

  6. silia 23/08/2013 στο 12:51 πμ Reply

    Αχ , αυτά τα σπιτάκια … Τα … πρώτα μας σπιτάκια !
    Αυτά που κανένας … κανένας δεν μπορεί να μας τα πάρει …

    • fvasileiou 23/08/2013 στο 6:22 μμ Reply

      Κανείς δεν μπορεί ΑΥΤΑ να μας τα παρει!

      Απ ‘ την άλλη, επειδή, όπως λέει κι ο Σαββοπουλος τα ονειρα μας να μην τα λεμε γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϊδιστές να ‘ρθουν στην εξουσία, ας τα προσέχουμε λιγο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: