Για τα social media…

Ξεκίνησα να ιστολογώ τον Οκτώβριο του 2007 με μάλλον ταπεινούς στόχους: Το στοίχημα ήταν να διατηρήσω το μπλογκ μέχρι τα Χριστούγεννα, δυόμιση μήνες, κάτι που τότε μου φαινόταν βουνό. Το Σημειωματάριο κλείνει φέτος τα πέντε χρόνια του.

Έφτιαξα την σελίδα στο Facebook με την βοήθεια του αδελφού μου ένα καλοκαιρινό μεσημέρι για να ξεφύγουμε από την ιδρωμένη πλήξη. Και παιδεύτηκα αρκετά για να κατανοήσω τον ρόλο του και να μπορέσω να το χρησιμοποιήσω.

Δεν θυμάμαι πώς και πότε άνοιξα τον λογαριασμό στο twitter – νομιζω ότι τον έφτιαξα, τον παράτησα, τον ξανάπιασα και τον ξαναπαράτησα και πέρασαν μήνες μέχρι να ασχοληθώ σοβαρά μαζί του. Μου άρεσε η αμεσότητα και η γρηγοράδα του. Με εντυπωσίασε η «δημοκρατικότητά» του και του παραδόθηκα άνευ όρων. Τους τελευταίους αρκετούς μήνες σχολίαζα την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα τιτιβίζοντας, χωρίς να προβληματιστώ σοβαρά γα τον μονοδιάστατο χαρακτήρα του -σε 140 χαρακτήρες, πόσες σκέψεις, πόσες πλευρές μπορούν να χωρέσουν; Μία αν είσαι τυχερός, όμως η ζωή και η πραγματικότητα έχουν πάντα περισσότερες από μία πλευρές.

 

Το φετεινό καλοκαίρι υπήρξε για μένα μεταιχμιακό. Τον Ιούνιο ολοκληρώθηκε αισίως μια ολόκληρη επιστημονική, επαγγελματικη και περίοδος της ζωής μου και κατά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο μπήκα σε μια διαδικασία αναστοχασμού και επαναπροσδιορισμού και των επιστημονικής και της επαγγελματικής και της προσωπικής μου ζωής. Ένιωσα, νιώθω έτοιμος για καινούργια πράγματα, για νέες αρχές, για διαφορετικές προσπάθειες. Μέσα σε αυτή την λογική ήταν λογικό κι αναμενόμενο, αλλά και επιβεβλημένο να σκεφτώ και να θέλω να επαναπροσδιορίσω την σχέση μου στα social media.

Ένα είναι το ερώτημα που με παιδεύει ειδικά σε αυτή την συγκυρία:

Ποιος είναι ο ρόλος που παίζουμε, εμείς οι χρήστες, και ποιος εκείνος που μπορούμε να παίξουμε.

Νομίζω ότι πλέον έχει αποδειχτεί πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τα social media μπορούν να ασκήσουν επιτυχημένη πολιτική παρέμβαση μεν, πολύ συγκεκριμένη και ίσως περιορισμένη δε. Τα blog και το twitter αποδομούν εύκολα και αποτελεσματικά πολιτικούς και πολιτικές, αλλά δεν φαίνονται ικανά να μπορούν να δομήσουν, να συγκροτήσουν, να αναδείξουν ανθρώπους, ιδέες, προτάσεις θετικές και με προοπτικές.

Τα παραδείγματα είναι πολλά -και από την χώρα μας πλέον (πχ η αποδόμηση του πρώην Πρωθυπουργού κ. Γ. Α. Παπανδρέου συντελέστηκε κυρίως μέσω των social media)-, αλλά επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω εκείνο της Αιγύπτου, γιατί εικονίζει με μεγαλύτερη σαφήνεια τον προβληματισμό μου:

Ήταν εύκολο για τους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης της Αιγύπτου να οργανωθούν και να γκρεμίσουν τον Μουμπάρακ και το καθεστώς του. Τι όμως είχαν να προτείνουν; Γενικές ιδέες και αρχές, με τις οποίες κέρδισαν την υποστήριξη όλου του Δυτικού κόσμου, αλλά τίποτα πρακτικό. Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε το εκμεταλλεύτηκαν τα πλέον συντηρητικά κομμάτια της αιγυπτιακής κοινωνίας και ανέβηκαν στην εξουσία.

Δεν ισχυρίζομαι βέβαια πως η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε φονταμελιστικό κράτος εξαιτίας των μπλόγκερ, ούτε φυσικά ότι η κριτική που ασκούμε μέσω του twitter σε κάθε λογής εξουσία και στα κακώς κείμενα είναι επικίνδυνη και οδηγεί στην καταστροφή -κάθε άλλο.

Αναρωτιέμαι όμως αν εμείς, οι χρήστες αυτών των Μέσων, αν μπορούμε να επεκταθούμε και σε άλλα χωράφια εν πολλοίες ανεξερεύνητα:

Την προώθηση και την δημιουργία θετικών προτάσεων, θετικών στόχων, ενός οράματος για την κοινωνία και τους πολίτες.

Νομίζω ότι τούτη την ώρα, που με τόση οδύνη τελειώνει ένα οικοδόμημα, στο οποίο ούτως ή άλλως λίγα υγιή στοιχεία ενυπήρχαν, θα είναι κρίμα αν εμείς, που νοιαζόμαστε και για την χώρα και για τους πολίτες, που αγωνιούμε για την λειτουργία των θεσμών και την ποιότητα της Δημοκρατίας, αν απέχουμε και δεν συμβάλουμε θετικά σε αυτό που έχει ήδη ξεκινήσει να χτίζεται.

Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά το τελευταίο διάστημα νιώθω έντονη την ανάγκη όχι τόσο για αισιόδοξες ειδήσεις ή για ένα πιο θετικό κλίμα, αλλά για θετικές δράσεις.

Tagged: , , , , , , ,

12 thoughts on “Για τα social media…

  1. γρηγόρης στ. 17/09/2012 στο 3:12 μμ Reply

    Ναι, μπορούμε να επεκταθούμε, Φώτη!

    • fvasileiou 17/09/2012 στο 3:27 μμ Reply

      Μακάρι, φίλε, γιατί πρέπει.

  2. kitsosmitsos 17/09/2012 στο 4:13 μμ Reply

    Οφείλω να ευχηθώ, επειδή το πιστεύω, καλή συνέχεια!

    • fvasileiou 18/09/2012 στο 11:08 πμ Reply

      Ευχαριστώ, φίλε μου!

  3. marion 17/09/2012 στο 7:59 μμ Reply

    Οι »θετικές δράσεις» θα ξεκινήσουν πρώτα από τον διάλογο και την επικοινωνία. Δεν ξέρω αν τα social media το καταφέρνουν επαρκώς αλλά σίγουρα αυτή τη στιγμή αποτελούν έναν από τους βασικούς τρόπους ανταλλαγής απόψεων ακόμη και αν αυτές διατυπώνονται με ένα like! Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου ότι όταν απορρίπτεις κάτι πρέπει να κάνεις και μία αντιπρόταση. Αισιοδοξία και δουλειά λοιπόν με… προτάσεις και φαντασία. Καλησπέρα Φώτη

    • fvasileiou 18/09/2012 στο 11:12 πμ Reply

      Καλημέρα!
      Αυτό που κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, η κριτική να είναι και πρόταση, δεν συμβαίνει -ειδικά στους καιρούς της Κρίσης που διάγουμε.
      Θέτεις μια παράμετρο που αξίζει να την σκεφτούμε και να προβληματιστούμε: Το like. Από την μια είναι ένας γρήγορος τρόπος να διαδοθεί μια ιδέα, από την άλλη η γρηγοράδα αυτη ευνοεί την ευκολία και την επιφανειακότητα και το πρόβλημα είναι ότι η εποχή απαιτεί δύσκολα και βαθιά πράγματα.

  4. Belbo 17/09/2012 στο 8:41 μμ Reply

    Μαζί σου Φώτη!

  5. Δ. Τζ. 18/09/2012 στο 1:27 πμ Reply

    Γενικότερα στην Ελλάδα στο κομμάτι της εκφοράς θετικού λόγου πάσχουμε. Μας είναι απείρως ευκολότερο να καταδικάσουμε κάτι, να γκρινιάξουμε κοκ. από το να προτείνουμε κάτι άλλο ρεαλιστικό. Και φυσικά αυτό συμβαίνει και στην μπλογκόσφαιρα και στα social networks, αλλά πάντως υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

    Τα ερωτήματα που θέτεις είναι σημαντικά και δεν είναι εύκολο να απαντηθούν. Σίγουρα τα κοινωνικά δίκτυα μεταβάλλουν τον τρόπο σκέψης μας, τις επιρροές μας και εν τέλει τη ζωή μας οπότε μπορούμε να περιμένουμε πολλά περισσότερα στο μέλλον.

    ΥΓ. Μετά από ένα… διάλειμμα δύο – τριών χρόνων σας ξαναχαιρετώ. Είθε να τα λέμε πιο συχνά από τούδε και στο εξής…

    • fvasileiou 18/09/2012 στο 11:15 πμ Reply

      Νομίζω δεν είναι θέμα Ελλάδας -τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα social media- αλλά γενικότερο θέμα. Απλώς εδώ στην Ελλάδα, για τους λόγους που όλοι κατανοούμε, επειγόμαστε πιο πολύ από τους άλλους να χρησιμοποιηθούν τα μέσα αυτά και για θετικές προτάσεις εκτός από κριτική.

      Καλώς ξανάρθες στο μπλογκοχώρι!

  6. hfaistiwnas 18/09/2012 στο 12:49 μμ Reply

    Μπορούμε φαντάζομαι, έστω με παρότρυνση ..

  7. philosofos 18/09/2012 στο 1:12 μμ Reply

    Γιατί δε δοκιμάζουμε να αλλάξουμε,με τη ρομαντική, αντιφατική μας αφέλεια, το Μέσο. Να δούμε ποια υγιή στοιχεία έχουν απομείνει και να φέρουμε εμείς το Νέο.

  8. Ευάγγελος 20/09/2012 στο 12:01 μμ Reply

    Με δυο – τρία ιστολόγια ο καθένας, με φέιςμπουκ, με τουίτερ και πάει λέγοντας, εκδηλώσαμε, θαρρώ, και στον τομέα των κοινωνικών δικτύων την πληθωρικότητά μας ως λαός. Είναι απορίας άξιο, πώς βρίσκεται τόσος χρόνος και πού βρίσκεται τόση διάθεση! Δεν είναι τυχαίο, ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο λόγος περιορίζεται στην καταγγελία, τη διαμαρτυρία και την άρνηση, είναι κι οι περιστάσεις που βοηθάνε… Σας χρήστης ιστολογίου από το 2006 (από το πρώτο site της lifo), πεποίθησή μου είναι ότι, αν οι νηφάλιες απόψεις κι ο γόνιμος διάλογος συναντιώνται, είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια αποτελεσματική δυναμική, που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις. Καλή συνέχεια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: