Συζητώντας

Συζητώντας

Όταν ήμουν λίγο μικρότερος, ανάμεσα από τα 20 ως τα 30 πάνω-κάτω, για μένα η συζήτηση ήταν πολεμική διαδικασία. Σύχναζα σε κάτι ημιυπόγεια τσιπουράδικα ή σε σαλόνια, ή σε φοιτητικά δωμάτια –γενικά σε μέρη που μπορούσαμε να τα γεμίζουμε με καπνό και κάθε είδους αναθυμιάσεις και, βεβαίως, με τις φωνές μας– και συζητούσαμε με τις ώρες, με τις μέρες, με τους μήνες. Θέματά μας τα μεγάλα ζητήματα της ζωής και της εποχής μας: Τον έρωτα και την πίστη, τον θάνατο και την επιβίωση, την τέχνη, το αιώνιο ζήτημα της παράδοσης, τον νεωτερικότητα και την μετανεωτερικότητα.

Στόχος μας να εξοντώσει ο ένας τον άλλο. Δεν μας ενδιέφερε να ξεμπλέξουμε το κουβάρι ή να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα –στο βαθμό που γινόταν κάτι τέτοιο, όταν γινόταν, που δεν θυμάμαι να έχει συμβεί ποτέ, ήταν φυσικά καλοδεχούμενο. Στόχος μας ήταν η συζήτηση καθεαυτή. Να πούμε την γνώμη μας. Να προβάλουμε τα επιχειρήματά μας. Ουσιαστικά, σαν νέοι που ήμασταν, θέλαμε να ακουστεί η φωνή μας.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν ιδιαίτερα επιθετικός. Ότι η επιχειρηματολογία μου δεν γνώριζε φιλία ή διακριτικότητα. Δεν διέθετα κανενός είδους ιπποτισμό ή μεγαλοψυχία. Αν τη δεδομένη στιγμή ο κάλος σου θα με βοηθούσε να νικήσω, θα σου τον πατούσα, δεν πα νά ‘σουν φίλος στενός ή αδελφός.

Και οι άλλοι βέβαια λίγο-πολύ στην ίδια φάση βρίσκονταν. Εκείνα τα χρόνια πετάξαμε ο ένας στον άλλον πολλές σφαίρες, μπόμπες και χειροβομβίδες· ακόμα και λάσπη· ακόμα και σε χρήση πυρηνικών προχωρήσαμε…

Αλλά, ας το πούμε κι αυτό, σοβαρές παρεξηγήσεις δεν είχαμε. Λόγια ήταν και πετούσαν κι έφευγαν. Με κείνα τα παιδιά που σκοτωνόμασταν στα λόγια είτε παραμένουμε στενοί φίλοι είτε διατηρούμε ακόμα μια ζεστή σχέση. Τα επιχειρήματα καθώς εκσφενδονίζονταν εκατέρωθεν καθάριζαν και γονιμοποιούσαν τη σκέψη και το αλκοόλ ξέπλενε τις καρδιές. Πληρώναμε, ανηφορίζαμε μαζί ως την διασταύρωση και με ένα «άντε ρε, τα λέμε» δίναμε ραντεβού για την επομένη.

.

Έτσι ήταν τότε.

Γιατί τώρα παρατηρώ ότι έχω αλλάξει. Οι πολεμικές συζητήσεις δεν μου λένε πλέον τίποτα –μάλλον με κουράζουνε. Από μόνη της την ανταλλαγή επιχειρημάτων την βρίσκω άσκοπη κι ανέξοδη. Δεν έχω καμιά διάθεση να επικρατήσω του νοητού αντιπάλου.

Το κυριότερο ίσως:

Δεν με ενδιαφέρει τόσο να ακουστεί η φωνή μου – θέλω να ακούσω τον άλλον. Με ενδιαφέρει να κατανοήσω τι λέει και τι εννοεί.

Με ενδιαφέρει να καταλήξουμε σε δύο ή τρία συμπεράσματα.

Κι επιτέλους να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε εκείνον που έχει διαφορετική άποψη υποχρεωτικά σαν αντίπαλο· και τον αντίπαλο να μην θεωρούμε απαραίτητο να τον εξοντώσουμε, ωσάν να ήταν εχθρός.

Οι περισσότεροι φίλοι βρίσκονται στην ίδια φάση: Βάλαμε τα σπαθιά στα θηκάρια και συμφωνώντας ή διαφωνώντας προσπαθούμε να καταλάβουμε πού βρισκομαστε και πού πηγαίνουμε –κυρίως: Προς τα πού πρέπει να πάμε.

Εντάξει, υπάρχουν και οι άλλοι που θεωρούν ότι έβαλα νερό στο κρασί μου ή ότι ξεπουλήθηκα και τα παρόμοια.

Όμως, όχι. Διατηρώ στο ακέραιο τις απόψεις μου. Έχω ακόμα τις ίδιες ελπίδες, τα ίδια οράματα, τις ίδιες επιθυμίες και ενστικτώδεις αντιδράσεις. Αναζητώ όμως έναν τρόπο κι έναν τόπο, έναν Λόγο, που θα μου επιτρέψει να συν-υπάρξω και με τον Άλλον. Το έχω ανάγκη αυτό, ειδικά στην σημερινή συγκυρία. Και αυτή είναι η προτεραιότητά μου.

Tagged: ,

16 thoughts on “Συζητώντας

  1. Σοφία 18/10/2012 στο 11:33 πμ Reply

    Εγώ πάλι βαριέμαι να συζητήσω… οπότε εσύ νομίζω καλά είσαι ακόμα.

    • fvasileiou 19/10/2012 στο 9:21 πμ Reply

      Η βαρεμάρα είναι, λες, το επόμενο βήμα;

  2. Ξενούδης 18/10/2012 στο 7:58 μμ Reply

    Η συζήτηση για τη συζήτηση.
    Η τέχνη για την τέχνη.
    Ο εύκολος δόμος…
    Ξενούδης

    • fvasileiou 19/10/2012 στο 9:24 πμ Reply

      Νομίζω ότι παρά τις διακηρύξεις, τίποτα δεν γίνεται για να γίνει. Γίνεται για να υπηρετεί εμάς, που το κάνουμε/κατασκευάζουμε. Ακόμα και η «τέχνη για την τέχνη», ακόμα και η «συζήτηση για την συζήτηση». Δημιουργούν ένα μικρόκοσμο για να κινούμαστε με ασφάλεια. Το άνοιγμα στον (πραγματικό και όχι αυτόν που νομίζουμε ως πραγματικό) κόσμο είναι σαφώς πιο δύσκολο…

  3. Ξενούδης 18/10/2012 στο 8:04 μμ Reply

    … μου ξέφυγε ένα «ρ» στην τελευταία λέξη.

  4. Ιουλία Λυμπεροπούλου 18/10/2012 στο 8:32 μμ Reply

    Και αυτό που γίνεται εδώ; Ένα είδος συζήτησης δεν είναι; Μεγαλώνοντας, ωριμάζοντας, μπορεί να ηρεμείς και να διπλοφιλτράρεις ό,τι λες πριν το πεις, δε σημαίνει ότι δεν παράγεις σκέψη όμως. Γράφεις. Η «φωνή» μέσω της πένας σου ακούγεται. Και προφανώς σε ενδιαφέρει να ακουστεί, διαφορετικά μάλλον δε θα έγραφες. Αλλάζει η μέθοδος, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο: μετουσιώνεται ο σπόρος των λογισμών και γονιμοποιεί κι άλλους. Και η αλυσίδα συνεχίζεται. Αλίμονο αν ήταν διαφορετικά. Ταπεινή άποψη. Μάλλον ήδη τα γνωρίζεις τα όσα σου γράφω, αλλά έτσι, για να συνεχίζεται η «συζήτηση»…

    • fvasileiou 19/10/2012 στο 9:27 πμ Reply

      Είναι, νομίζω, διαφορετικό να λες, να υποστηρίζεις ή και να διαδίδεις την γνώμη σου από το να προσπαθείς μέσω της γνώμης σου να φανείς. Το δεύτερο αναγκαστικά σε οδηγεί σε φωνές και υπερβολές.
      Όσο για το «Σημειωματάριο», ναι, λέω με έναν τρόπο ό,τι βλέπω, ό,τι πιστεύω, αλλά όπως ξέρεις υπάρχουν και άλλοι τρόποι, και πιο επιτυχημένοι ίσως, για να φανεί κανείς στο διαδίκτυο🙂

      • Ιουλία Λυμπεροπούλου 17/11/2012 στο 5:17 μμ Reply

        Η «συζήτηση» γραπτή ή προφορική είναι μία διαδικασία διαλεκτική. Και ένας να σε διαβάσει ή να σε ακούσει μεταδίδεται η σκυτάλη και συνεχίζεται η διαδικασία. Θεωρώ ότι είναι μία μέθοδος διεύρυνσης της σκέψης μας συνειδητή ή ασυνείδητη. Δεν είναι ανάγκη να φωνάζει κάποιος, για να έχει το θάρρος της γνώμης του. Επίσης δεν αφορά ούτε τη διάδοση ούτε τα πλήθη η σκέψη μου.🙂

  5. hfaistiwnas 18/10/2012 στο 9:58 μμ Reply

    Γενικότερα δεν μπορούσα τα άτομα που κάνουν ότι τα ξέρουν όλα.. ούτε τώρα τα μπορώ δηλ. μ’αρέσει η συζήτηση σε χαμηλούς τόνους και σε τέτοια μπορώ να μιλήσω και εγώ. .

    • fvasileiou 19/10/2012 στο 9:31 πμ Reply

      Ακριβώς έτσι. Θα πρόσθετα κιόλας: συζήτηση σε μικρές παρέες, δεν θέλω τα πλήθια.

  6. Redalen 19/10/2012 στο 11:38 πμ Reply

    Κοινή για όλους μας είναι η αναζήτηση μιας αναλυτικής σκέψης , που δεν αναμασά απόψεις άλλων αλλά συνθέτει και δημιουργεί, δηλ. πρωτοπορεί. (Κι όσο την αναζητάω , τόσο την επιθυμώ.)
    Όσο- όπου τη βρίσκουμε , η συζήτηση έχει καλώς. Εν εναντία…πλήξη( ! πόσες ώρες συζήτησης έχω σπαταλήσει με «τους κομίζοντες γλαύκας» και πόσους ανθρώπους εγώ έχω βασανίσει, αναλύοντας το προφανές!). Καλημέρα.

  7. kitsosmitsos 22/10/2012 στο 12:07 μμ Reply

    Ίσως είναι στις διαδικασίες ωρίμασης – προτιμώ τη λέξη αντί για κόπωση. Αγαπημένη ενασχόληση οι συζητήσεις, ειδικά επί φοιτητικών χρόνων. Ίσως πλέον να είμαστε περισσότερο κατασταλαγμένοι, δεν ξέρω ακριβώς.

    • fvasileiou 23/10/2012 στο 11:14 πμ Reply

      Δεν διαφωνώ. Απλώς αυτή η ωρίμανση με κάνει να κουράζομαι απέναντι στις συζητήσεις για συζητήσεις.

  8. Γιώτα 28/10/2012 στο 7:55 πμ Reply

    Φώτη μου όσο μεγαλώνουμε αλλάζουμε! Άλλες φορές είναι καλό, άλλες πάλι κακό!
    Εσύ προφανώς βελτιώθηκες αλλά δυστυχώς, οι περισσότεροι, τείνουν προς το χειρότερο μέρα με τη μέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: