Νυχτερινό

Τα βράδια, όταν το διαλύουμε, και με ρωτάνε πώς θα πάω στο σπίτι, αν θέλω να με πετάξουν με το αυτοκίνητό τους, λέω ότι θα πάω λίγο παρακάτω και θα πάρω ταξί. Λέω ψέματα. Δεν θα πάρω ταξί – σπάνια παίρνω ταξί. Μου αρέσει να περπατάω, βαρύς απ’ το κρασί, αλαφρύς από την κουβέντα, με το κινητό στην τσέπη και το κομπολόι μπλεγμένο στα δάχτυλα. Το πουκάμισο ένα κουμπί πιο ανοιχτό απ’ ό,τι συνηθίζεται και το βλέμμα προς την Μεγάλη Μαύρη Τρύπα. Με κάθε βήμα μπαίνω πιο βαθιά σ’ αυτό το πηχτό, σκοτεινό και κολλώδες, που πάλλεται στους ρυθμούς μιας αέναης βοής. Με κάθε βήμα κατεβαίνω πιο βαθιά στα σπλάχνα της πόλης.

.

Εδώ μέσα δεν μπορείς να νιώσεις ελεύθερος. Κάθε ψήγμα ελευθερίας σου δίνεται μέσω μιας οδυνηρής και εφήμερης απόδρασης –μπορεί να είναι το κρεβάτι της, μπορεί να είναι και οτιδήποτε άλλο. Πολλά άλλα. Για να είμαι ειλικρινής όμως, μόνο το κρεβάτι της επιθυμώ τώρα.

.

Το φως που ρίχνουν οι κολώνες είναι πορτοκαλί, τα φανάρια κόκκινο και πράσινο, οι προβολείς των αυτοκινήτων λευκοί. Τα κτήρια φωτίζονται αντίστροφα, από κάτω προς τα πάνω, και μοιάζουν να απογειώνονται και να μετεωρίζονται. Ή να πέφτουν πάνω μας. Να μας πλακώνουν. Θα ήθελα όλα αυτά να συνθέτουν ένα πολύχρωμο λουναπάρκ, ένα φαντασμαγορικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά καταλήγουν όλα σε κάτι ασπρόμαυρο και δυσοίωνο. Σαν να περιπλανιέμαι στο σκηνικό του Metropolis ή του Blade Runner. Σαν να είμαι εγκλωβισμένος στους αεραγωγούς του Nostromo.

.

Νύχτα και τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα από νεκρά περίπτερα, κουτσουρεμένα δέντρα, άστεγους, γόπες, κάδους σκουπιδιών· οχυρωμένα από τείχη αυτοκινήτων. Οι πλάκες σπασμένες και βρώμικες, μυρίζουν αμμωνία και περιττώματα σκύλου.

.

Περπατάω γρήγορα. Διασταυρώνομαι με κάθε λογής ανθρώπους και τους προσπερνάω χωρίς πολλά-πολλά. Δεν κοιτιόμαστε, δεν λέμε τίποτα. Δεν έχουμε κάτι να πούμε. Είναι οι εποχές που ο καθένας μας περνάει τις δυσκολίες του, ακόμα και τις κοινές δυσκολίες, μόνος του –δεν μοιραζόμαστε τίποτα. Και όμως, ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε καλλίτερα, αν μιλήσουμε με ανοιχτές καρδιές. Αλλά αυτό προϋποθέτει να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας, ώστε να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε τους άλλους και να μας συγχωρέσουν. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να τους αγαπήσουμε κι αυτούς, όλους, ακόμα και αυτήν την πόλη. Τότε θα κάνουμε το άλμα.

.

Το περίπτερο της γωνίας είναι ανοιχτό. Υπερφωτισμένο με νέον, σαν διαστημόπλοιο σε b-movie του ’50. Θέλω να αγοράσω κάτι, αλλά δεν ξέρω τι –δεν μου χρειάζεται τίποτα. Περνάω αργά από δίπλα του, κοιτώντας την πραμάτεια, αλλά τίποτα δεν με συγκινεί.

Συνεχίζω. Ένα τετράγωνο ακόμα. Μια πνοή ζεστού υγρού αέρα.

Βάζω το κλειδί στην πόρτα.

Μια μοτοσικλέτα με προσπερνάει βραχνιασμένη.

Advertisements

Tagged: , , ,

3 thoughts on “Νυχτερινό

  1. hfaistiwnas 29/10/2012 στο 9:21 μμ Reply

    Η ώρα που φτάνεις σπίτι, πολλές φορές, καθησυχαστική…

  2. Ευάγγελος 03/11/2012 στο 4:10 μμ Reply

    Διαδρομές επιστροφής που προσφέρονται για φωναχτούς συλλογισμούς.
    Χαίρομαι που τους μοιράστηκες και μαζί μου.

    • fvasileiou 05/11/2012 στο 12:23 μμ Reply

      Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρομαι που μια τέτοια περίοδο υπάρχουν άνθρωποι που ακούν τέτοιους συλλογισμούς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: